Истиқлолияти комил дар ҳаёти сиёсии ҳар як давлату миллат бебаҳотарин неъмат маҳсуб шуда, тавассути он таърих, тамаддун, фарҳанг ва оини давлатдориро ҷаҳониён мешиносанд. Аммо ин ҳама дастовардҳоро аҳримансифатон дидан намехоҳанд.  Ба таъбири халқӣ аз таги нохун чирк кофтанӣ мешаванд. Бо ҳадафҳои ғаразноки худ кӯшиш менамоянд, обрӯ ва мақоми кишварамонро дар арсаи байналмилалӣ паст созанд. Чун хоиннони Ватан дар хонаи худ ҷой наёфтанд бо роҳнамоии хоҷагони бегонаи худ берун аз марзи кишвар бо дасисаву бӯҳтонҳо мехоҳанд ба номи баланди тоҷик доғ оранд. Аъзои ҳизби мамнӯъшудаи ҲНИ ва анҷумани «Озодандешон» бар зидди сиёсати кунунии ҳукумати кишвар садо баланд карданд, маҳз аз ҳамин тоифаҳоянд. Зеро чашми ҳақбин надоштану бахилӣ ва кинаву кудурат доштани онҳоро ҳамагон чашмдор буданд. Ин нафарон кистанд? Онҳое ҳастанд, ки замоне дар сояи давлат барои таҳсил кардан ба хориҷа рафтан ва имрӯз побанди ақидаву равияҳои ғаразона доранд.  Агар онҳо бегуноҳ бошанд, пас чаро дар мулки ғариб бегуноҳии худро исбот менамоянд. Биёянд ба Ватани худу назди халқ барои амалҳояшон ҷавоб гӯянд.

Мо бояд дастҷамъона бар зидди ин қувваҳо мубориза барем. Нагузорем, ки ҷавонони мо беҳуда умри азизи хешро қурбони дасисаҳо кунанд. Онҳоро тавре тарбия намоем, ки Ватанро чун модари худ эҳтиром намоянд. Ва ҳар пора санги онро чун дурру гуҳар донанд.

Боварӣ дорам, ки ҷавонони банангу номуси диёр дар ин роҳ мавқеи мустаҳкамро интихоб карда, дар пойдевори кохи мӯҳташами амну амонӣ ва фардои кишвар заминаҳои мустаҳкам мегузоранд.

 

Мо-устодони кафедраи иқтисодиёти ҷаҳонии Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Тоҷикистон дар шаҳри Хуҷанд, ки дар фазои сулҳу оромӣ бо истифода аз шароитҳои мусоиди таълимӣ ба шогирдон дарс мегӯем, аз он изҳори ташвиш дорем, ки ҳоло низ дар ҷомеа мисли ҳизби террористиву экстремистии ҲНИ ва анҷуманҳое  бо номи «Озодандешон», «Муҳоҷирони Осиёи  Миёна» мавҷуданд, ки мехоҳанд ба оромӣ ва пешрафти кишварамон халал ворид созанд. Он навиштаҳои бӯҳтонангез ва изҳороти бе сару нӯги дастандаркорони гурӯҳи «Анҷумани озодандешон» Алим Шерзамонов ва «Анҷумани муҳоҷирони Осиёи  Миёна»    бо истифода аз минбарҳои моҷароҷӯй имрӯз наметавонад иродаи халқи ваҳдатшиори кишварамонро шиканад. 

«Муҳтарам Муҳиддин Кабирӣ», ин гурӯҳ «фидоиёни» ҳизби шумоянд ва воқеан ҳам  агар Шумо лидери як ҳизби «пурқувват» мебудеду дар ҷомеа, хоссатан миёни ҳамкешони худ мақом ва мартаба медоштед, имрӯз паноҳандагиро дар кишварҳои Аврупо намегирифтед ва чунин изҳоротҳои нобарҷоро паҳн наменамудед, балки бегуноҳии худро дар Ватан исбот менамудед. Он далелу рақамҳои малулхотир, ки солҳои охир нисбати ҳизби шумо ошкор шуд, пештар ҳам давлат ва ҳукумат медонист. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ- Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба хотири сулҳи бебозгашт ва таъмини амнияти миллӣ борҳо аз гуноҳҳои ба қавле «кабираи» Шумо ва пайравонатон баромада буданд. Вале душманӣ, ки дар дилу тинататон ҷой буд, боз амалҳои ноҷавонмардонаи солҳои навдумро такрор кардан хостед.

Мо қатъиян аз Шумо ва ҳаммаслаконатон талаб дорем, ки таҳрибкориро бас кунед, обрӯи миллати тоҷдори моро дар арсаи ҷаҳонӣ нарезонед. Ба навиштаҳои муғризонаи худ хотима бахшед. Баръакс, нафарони ҳамсафу кӯрдили худро ҳушдор диҳед, ки халқи шарифи кишвар дигар гумроҳиро ба гӯшаи фаромӯшӣ бурдаанд. Мо якдил ва яктанем ва барои ободиву тинҷии мамлакатамон тифоқона кор мебарем. Ягон душман ҳақ надорад, ки бо қиммати ҷони ҳазорон-ҳазор ҷавонон, оҳу зори модарони дилфигор ва заҳматҳои шабонарӯзи Сарвари давлат  сулҳи ба дастовардаро ба норомӣ бадал кунад. 

 

Давлат ва Ҳукумати кишвар ва шахсан Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат ба хотири амну суботи кишвар аз гурезагони сиёсие, ки хатогиашонро дарк намуда,  ихтиёран ба Тоҷикистон бармегарданд, аз гуноҳҳояшон мегузаранд. Ин пайғом агар барои нафарони дар чорсӯи тақдир ҳайронмонда, ҳадяи тақдир бошад, ба он нафароне, ки пешравии кишварамонро чашми дидан надоранд, зарбаи ҷонкоҳе зад.  Аз ҷумла, Илҳом Ёқубов бо супориши хоҷааш Муҳиддин Кабирӣ барои гирифтани пеши роҳи ин тадбири адолатгустарии давлат ва Ҳукумат «ҳолнома»-и Мирзохӯҷа Исмоиловро ба тафсир кашидаанд. Ба навиштаи мубаллиғони ҳизб гӯиё ӯро бо роҳи фиреб ба Тоҷикистон овардаву ӯ мавриди фишору шиканҷа аз ҷониби КДАМ қарор гирифтааст. Онҳо бо ин навиштаашон хостанд аз як нишон ду сайд ба даст оранд. Аввал ин ки бо ин мақолаҳояшон пеш роҳи пушаймоншудагонро мегиранд, сонӣ мақоми Тоҷикистонро дар арсаи байналмилӣ паст мезананд. Аммо тирашон хок хӯрд.

Худи Мирзохӯҷа Исмоилов дар нашрияи «Нигоҳи халқ» ин овозаро рад карда, иброз доштааст, ки ӯ ба доми фиреби Илҳом Ёқубов афтида, муддате дар  шаҳрҳои Аврупо хизмати онҳоро ба ҷо овардааст, чун дидаст, ки онҳо бар зидди давлат кор мекунанд, пушаймон гардида, аз раъйаш  гардидааст.  Ин бори дигар бадтинатӣ ва аз авомфиребии наҳзатиён дарак медиҳад. Ин нафарон сарҷамъ гардидани миллати тоҷик, сулҳу субот ва оромии ин кишвар ва ба пешравиҳои иқтисодиву иҷтимоии он кинаву бадбинӣ дошта, миёни аҳолии сулҳпарвар ва меҳнатдӯсти тоҷик бо ҳар роҳу восита тафриқаандозӣ менамоянд.

Мо дида истодаем, ки бештар ин тафриқаандозиҳоро тариқи шабакаҳои иҷтимоӣ он хоиноне анҷом медиҳанд, ки дар давлатҳои хориҷ, хусусан Аврупо сукунат дошта, зархариди хоҷагони бадхоҳи миллатамон гаштаанд. Наҳзатиён нангу номусашонро фурӯхта имрӯзҳо дар пайи гумроҳ кардани дигар ҷавонони бетаҷриба мебошанд.  Хандаовар он, ки думравони Кабирӣ ба худ вазифаҳои баландро дода, бо ташкили «Паймони миллӣ » имрӯз корбарӣ мекунанд.  Аммо имрӯз миллати тоҷик бо роҳбарии Пешвои миллат ва фарзандони боору номусаш тавонистааст, ки дар таърихи наонқадар дарози соҳибистиқлолӣ як зиндагии шоистаро барои худ аз ҷиҳати иқтисодиву иҷтимоӣ ва фарҳангӣ барпо намояд.

Таърих ба ҳама суолҳо ҷавоб дорад. Бо гузашти ду даҳсола аз итмоми ҷанги шаҳрвандӣ воқеияти он рӯзҳо ба ҳамагон аён аст, ки аз сӯи собиқ маъсулони ташкилоти террористӣ-экстремистии ҳизби наҳзат боз ба сари мардуми тоҷик нооромиҳоро мехоҳанд ташкил кунанд. Пайваста тавассути маводи иғвоангезона бар сари миллати тоҷик ва намояндагони давлату Ҳукумат  борони туҳматҳо мерезанд, баҳсу мунозираҳо карда, баромадҳои бемаврид ва бемазмунро баён менамоянд.

Махсусан ҳамин паймонсозиҳои мазҳакавиашон нишон дод, ки дигар дар хориҷи кишвар ҳам обрӯву эътиборашонро аз даст додаанд. Ин наҳзатиён, хусусан ифротгароён дар тасаввуроти ҷавонони мо тамаддуни исломиро нодуруст шарҳ дода, дар маҷмӯъ дар назди кулли мусулмонон беэътибор гардидаанд.

Онҳо ба ҳар роҳе набошад мекӯшанд, ки садди роҳи зиндагии хушбахтонаи мардум гарданд. Вале ҳама кӯшишҳои онҳо барбод рафт ва тирашон хок хӯрд.

Наҳзатиёни лаънаткардаи халқ чун ҳар ташкилоти дигари террористӣ-экстремистӣ ҳадафи дар Тоҷикистон ноором сохтанро доранд, ки мардуми бофарҳангу қавииродаи мо инро бисёр хуб медонанду бар зидди ин хоинони миллат ҳамеша мубориза мебаранду хоҳанд бурд. Аҷиб ин аст, ки ҳамин наҳзатиён мехоҳанд ҳамеша ваҳму тарсро ба сари миллати мо гузоранд.

Аммо сулҳу ваҳдат орзуву омоли кулли мардуми  кишвар  аст, мо ҷавонмардон намегузорем, ки чунин нохалафон боз дубора ба сари халқи мо мақсадҳои ғаразноки худро амалӣ созанд.

Хушбахтона, мардуми покниҳоди кишвари мо, ки дар дарозои таърих тавре дар боло ишора кардем ҳамеша фарҳангро болотар аз ҳама чиз медонисту бар зидди душманон на ба силоҳ, балки бо китоб мебаромад, ин бор низ исбот кард, ки ҷангу хунрезӣ, дасисаву ноадолатиҳоро қабул надорад. Президенти халқпарвар Эмомалӣ Раҳмонро чун такягоҳ ва роҳнамои миллат  қабул кардааст. Зеро кишвари ҷангзадаи мо дар ҳама марҳилаҳо танҳо мурувату осоишро болотар аз ҳама медонанд.

Муаттар Раҳматова,

номзади илмҳои филологӣ,

устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

 

 

Аз мушоҳидаҳои вактҳои охир бармеояд, ки имрӯз бисёре аз собиқ аъзоёни ҲНИ, ки замоне аз тарсу воҳимаи ҳамҳизбиёни худ тарки диёр карда буданд, хатогии хешро фаҳмида,  ба хонаҳои худ баргашта омада истодаанд. Ин идеология нодруст аст, ки ту замоне аъзои ҲНИ будӣ,  имрӯз паси панҷара меравӣ. Ва ин амалро давлат ва ҳукумати кишвар намекунад.

Аз вазъгирии аъзоёни ҲНИ дар ин чанд соли охир ҳаминро хулоса баровардан мумкин, ки онҳо оддитарин мушкилоти ҷомеаро баҳона карда халқро ба кӯи навмедӣ мебаранд ва хатари аз нав оғоз намудани ҷанги бародаркушро ташкил карданианд. Аммо мафкураи имрӯзаи халқ  мисли мафкураи солҳои навадуми асри гузашта нест. Халқ  сиёҳро аз сафед фарқ  мекардагӣ шудааст. Ин мардуми таҳаммулпазир ваҳдату ягонагӣ, сулҳу ормиро беҳтар аз ҳама неъматҳои мавҷудот медонад.

Хушбахтона, мардуми покниҳоди кишвари мо, ки дар дарозои таърих тавре дар боло ишора кардем ҳамеша фарҳангро болотар аз ҳама чиз медонисту бар зидди душманон на ба силоҳ, балки бо китоб мебаромад, ин бор низ исбот кард, ки ҷангу хунрезӣ, дасисаву ноадолатиҳоро қабул надорад. Президенти халқпарвар Эмомалӣ Раҳмонро чун такягоҳ ва роҳнамои миллат  қабул кардааст. Зеро кишвари ҷангзадаи мо дар ҳама марҳилаҳо танҳо мурувату осоишро болотар аз ҳама медонанд.

Мо ба наҳзатиён мегӯем, ки шикаст хӯрдаед, пас иқрор шавед, ки дар сафҳоятон аъзо намондааст.

 

 

  Истиқлолияти комил дар ҳаёти сиёсии ҳар як давлату миллат бебаҳотарин неъмат маҳсуб шуда, тавассути он таърих, тамаддун, фарҳанг ва оини давлатдориро ҷаҳониён мешиносанд. Аз таҷлили 27-солагии Истиқлолияти давлати мо рӯзҳои башумор гузаштанд. Вале шукуҳу ҷалоли ин санаи фархунда то ҳанӯз дар ҳар хонадон эҳсос мешавад. Худ бо чашми ҳақбин дида истодаем, ки чи тавр давлатамон пеш рафта истодааст. Муҳим сулҳу осоиштагӣ, ваҳдату ҳамдилӣ, суботи сиёсӣ дар кишврамон ҳукмфармо буда, мардум бо шукрона аз тинҷиву амонӣ паи меҳнати ҳалоланд. Мо худ шоҳидем, ки чи тавр шодиву сурур, тантанаҳои ҷашнӣ дар пойтахти азизамон шаҳри Душанбе, Хуҷандшаҳри бостонӣ ва Раштонзамин доир гардид. Дар ин ҷашнвораҳо мардуми тоҷик ба оламиён бори дигар исбот намуд, ки барандагони фарҳанги бою рангин аст. Ва ин миллат пеши касе хору залил нест, балки бо шахсияҳои абармардаш чун  Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат ифтихор дорад.  Зеро ин ҳомии давлат ва миллати фарҳанпаноҳ бо дониши баланди сиёсии худ, бо дили чун оина софи худ тавонист ин миллати парокандаро бо ҳам биёрад. Дӯстиву рақобатро пойдор созад. Аммо ин ҳама дастовардҳоро аҳримансифатон дидан намехоҳанд.  Ба таъбири халқӣ аз таги нохун чирк кофтанӣ мешаванд. Бо ҳадафҳои ғаразноки худ кӯшиш менамоянд, обрӯ ва мақоми кишварамонро дар арсаи байналмилалӣ паст созанд. Чун хоиннони Ватан дар хонаи худ ҷой наёфтанд бо роҳнамоии хоҷагони бегонаи худ берун аз марзи кишвар бо дасисаву бӯҳтонҳо мехоҳанд ба номи баланди тоҷик доғ оранд. Аъзои ҳизби мамнӯъшудаи ҲНИ ва дигар майдаанҷуманҳо дар ҷаласаи САҲА бар зидди сиёсати кунунии ҳукумати кишвар садо баланд карданд, маҳз аз ҳамин тоифаҳоянд. Зеро чашми ҳақбин надоштану бахилӣ ва кинаву кудурат доштани онҳоро ҳамагон чашмдор буданд. Ин нафарон кистанд? Онҳое ҳастанд, ки замоне дар сояи давлат барои таҳсил кардан ба хориҷа рафтан ва имрӯз побанди ақидаву равияҳои ғаразона доранд.  Агар онҳо бегуноҳ бошанд, пас чаро дар мулки ғариб бегуноҳии худро исбот менамоянд. Биёянд ба Ватани худу назди халқ барои амалҳояшон ҷавоб гӯянд.

Мутаассифона, имрӯз дар ҷомеа ақидаву равияҳои мухталифи ғайриқонунӣ роҳ ёфта, бахше аз ҷавононро зери таъсири худ гирифтанд. Онҳо мехоҳанд ба ҳар роҳу васила ин нерӯи созандаро ба манфиати худашон истифода бурда, ҷавонони кишварро ба корҳои номатлуб ва носолим даъват намоянд. Бадбахтиаш он аст, ки дини мубини Исломро бар манфиати гурӯҳиву шахсӣ истифода мебаранд. Мо бояд дастҷамъона бар зидди ин қувваҳо мубориза барем. Махсусан саҳми онҳо дар иғвову дасисаҳои атрофии мавзӯи Бадахшон хеле калон аст. Ба ҷавонони ориятманди Бадахшонӣ мегӯем, ки  нагузоред, ки ҷавонони мо беҳуда умри азизи хешро қурбони дасисаҳо кунанд. Онҳоро тавре тарбия намоем, ки Ватанро чун модари худ эҳтиром намоянд. Ва ҳар пора санги онро чун дурру гуҳар донанд.

Боварӣ дорем, ки ҷавонони банангу номуси Бадахшон дар ин роҳ мавқеи мустаҳкамро интихоб карда, дар пойдевори кохи мӯҳташами амну амонӣ ва фардои кишвар заминаҳои мустаҳкам мегузоранд.

 

Алим Шерзамонов аз кай боз муовини раиси «Паймони миллии Тоҷикистон»-ро ба ӯҳда дорад? Ва аҷибтараш дар он, ки кадом як нафари бесаводу бетаҷриба, имрӯз, кӣ медонад бо кадом салоҳият ин паймонро созмон додааст ва идоракунандагону намояндагонро кӯр-кӯрона интихоб намудааст. Зеро ҳамаи онҳоро ҳамон нахалафони аъзоёни ТЭТ ҲНИ намояндагӣ мекунанд. Барои Алим: ман намедонам, ки ту бобати кадом қабила меросӣ ва қудрати хонаводагӣ сухан кардаӣ? Аслан ту дар бораи он, ки Пешвои миллат барои осоиштагии мардумони кишвар кадом қаҳрамониҳоро кардааст, маълум гардид, ки намедонӣ аниқтараш чашми дидан надорӣ.

Ба андешаи Алим Шерзамонов ҳукумати кишвар кадоми мансабдорони вилояти Бадахшонро бидуни ғалаткори аз вазифа сабукдӯш сохтааст, ба ман маълум нест. Вале яқин медонам, ки худи Алим низ яке аз намояндагони фаъоли қочоқчиёни маводи мухаддир буда, агар не пас ин ҳама маълумотҳои ба болояш сад муҳобот ҷамъ карда аз куҷост.

Алим ту бояд дониста сухан кунӣ, ин тавр яз як канори девори гурезагиатон нишаста лақидан ба ҳамаи шумо намояндагони ТЭТ ҲНИ ба ҳукм анъана даромадааст. Дар асл ин воситаи мардумфиребӣ нест ин нотавонии аъзоёни «Паймони миллии Тоҷикистон» аст. Ту фикр мекунӣ ва иброз доштаи, ки Эмомалӣ Раҳмон танҳо вилояти Бадахшон мондааст, ки онҷоро низ комилан тобеи қонунияти хеш созад ва барои ҳамин дар он ҷо таъиноти кадрӣ эълон намудааст. Ва инро ба манфиати хеш мекунад. Маълум, ки чанде аз сари мансаб будагони вилоят ҳамрадифу ҳамдаму ҳамрози шумо будааст, маълум ки баробари ба истеъфо афтани онҳо ягон нақшаи ифлосатон барбод меравад. Ва маҳз барои ҳамин чанде пеш сари ин масоил Давлат Мирзобеков лақ – лақ намуда буд, имрӯз бошад ту. Дар асл он ҷо макони ту барин ватанфурӯшон шудааст ва ин барномаи тағйирот дар вилоят айни мудааост. Корнамоиҳои кадоми мансабдорони вилоятро бароятон нақл кунам, гарчанде, ки аз ман хубтару бештар медонед ва устоди бадтинаташ шумобарин пастсифатон аст. Медонам, ки якеи аз онҳо агар дар дигар мамолики дунё рафта кишварро мавриди танқиду тақлиди бегона ва бардурӯғ қарор диҳад ба грантҳои маъмулу машҳури он давлат мушарраф мегардад, дуюмин фақат ҷинояткорони силоҳбадаст ва нафарони наркобизнесро ҳимоя менамояд, ки ин на танҳо дар миқёси вилоят балки дар тамоми кишвар нафарони наркотерорро омода месозад. Сеюмин сӯиистифода аз мансабу утоқи кории раисонааш ба айшу ишрат ва олудагиҳои ғайри одоби инсонӣ машғул аст. Боз кадом сифати онҳо бароятон лозим аст, ки ифшо намоям.

Хулоса Алим Шерзамонов аввал ту якбор бин ва биандеш, ки Пешвои муззами миллат баҳри мустаҳкам сохтани пояҳои истиқлолият сулҳу ваҳдат ва оромиву осудаҳолии мардум то чи андоза талошу кӯшиш ба харҷ дода истодаанд, то миллати мо ҳамчун миллати соҳибистиқлолу соҳибихтиёр дар тамоми олам шӯҳрату шонашро бештар аз имрӯз намояд.

Акилов Аҳмадҷон, 

сармуаллими   кафедраи таъминоти барҳ ва автоматика

Иғвоандозӣ ва ҷудоӣ андохтан байни мардумони як миллат худ аз чи тавр будани кори муҳассилини ин ҳизби мамнӯъ гаштаи Тоҷикистон, яъне ТЭИ ҲНИ, ки имрӯз дар кадом маконе, ҷамъ омадаву Паймони миллӣ созмон додаанд, аз сӯҳбатҳои худхоҳонаи Алим Шерзамонов далел дод. Ва он ҳар паёмади дар кишвари мо ба вуқӯъ пайваста бевосита ба онҳо тааллуқ дорад, агар не пас чаро як як нафари ин Паймони миллӣ, ки замоне худро ифтихорманд аз аъзои наҳзатиҳо мегирифтанд. Имрӯз бошад, аз ин бологириҳо кадом осоре намондааст. Куҷо шуд он ғурури «воло»-и наҳзатиҳо, ки манманиҳо менамуданд. Ё худатон ҳам донистед, ки фаъолияти азҳобатон бефоида аст. Ҳатто онро вирди забон намеоред ва имрӯз бо ташкили созмони Паймони миллии худ чиро ба намоиш гузоштан хостед. Шерзамонови «муҳтарам» ин қадар таърихи миллати моро ба маънои «том»- аш медонистаед, ки Эмомалӣ Раҳмон чи корҳо кардааст. Бароям бисёр аҷиб афтод, ки мабодо ин амалҳои нангинро шумо баринҳо содир карда, чун ҳарвақта ба гардани мақомот бор накарда истода бошед. То имрӯз кӯшши намудед, ки мақомоти давлатиро гуноҳкор кунед. Аниқ шуд, ки тир ба ҳадаф нарасидааст, инашро монда ба сарвари давлат часпидед. Алим Шерзамонов ва дигар назҳатиҳо, ки аъзои фаъоли Паймонии миллӣ ҳастед, боз Кабирӣ зӯру тавонатон танҳо айбдор кунист. Вагарна ин қадар лақ-лақ нокарда, боре андешед, ки мақомотҳо худ оромиву озодиро дар сарҳадҳо таъмин менамоянду боз худи кори давлатро муташанниҷ мегардонанд, ин бӯҳтони беҳадаф ва ғайримаъқул ҳеҷ гоҳ дар зеҳни нафарони соҳибватан нахоҳад омад. Ин танҳо ақидаи пӯсидаи наҳзатиҳост, ки соҳибватан, ватанашро ба яғмо барад.

Ин кирдорҳоро танҳо сиёҳдилоне айнан тимсоли намояндагони ТЭТ ҲНИ метавонад, содир намоянд. Дар дохили миллат иғво андохтед нашуд, ҳоло оғоз кардаед, аз ҳар минтақаҳое, ки фармондеҳоантон паноҳ додаанд, лақида истодаед. Масъалаи бо Бадахшон кор гирифтани мақомоти давлати дар он аст, ки ин минтақаро аз дасти нохалафоне наҷот бахшад. На ин ки тобеи қудратгариаш созад. Бе ин ҳам ин вилоят, ин марз замини Тоҷикистон аст ва як сарвару як қонун дорад. Ягон афсона ва давом додани қудрати хонаводагӣ нест, ки Алим баён дощтааст, ин ҳама танҳо барои беҳбудии мардумон аст. Агар ин вилоятро ҳукумат муҳофизат накунад, дар дасти шумобарин худпарастон бозича хоҳад шуд. Гузашта аз ин ин мусоҳибаи Алим мақсад аз беҳбудии мардумон сухан рондааст ё Эмомалӣ Раҳмонро мавриди баҳси худ қарор дода танқид намудааст.

Тавре дар боло қайд намудам, ба худи миллат часпидед нашуд, касе бароятон сухан надод, зеро имрӯз мардум аллакай саводнок шудаанд. Дигар мардумони имрӯза ба мисоли асри гузашта нестанд. Мардум дар асри нав зиндагӣ мекунанд ва бо чунин зуҳуроти номатлуб канорагирӣ карда метавонанд.

Ба Алим Шерзамонов ва дигар намояндагони «фаъоли Паймони миллии Тоҷикистон» гуфтаниам, ки имрӯз мардум медонанд, ки сари кадом нафар бовар кунанд. Қаҳрамониҳои Пешвои миллатро ҳанӯз ба сари қудрат омаданаш бо чашми сар дидаву бо тарозуи ақли худ баркашидаанд, ки ин сарвари фархундаву ояндабинро ба бахти миллати мо Худо фиристодаааст. Ва таваҷҷӯҳ ба вилояти Бадахшон низ сиёсати дурбинонаи Пешвои муаззами миллат аст.

Амон Акбарович Амонов,

сармуаллими ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

 

Тоҷикистон ҳанӯз аз аввали соҳиби истиқлолият гардиданаш, дар баробари дигар мамолики мутараққии олам дар ҳоли рушду тарақиёт қарор дошт. Ин далели он аст, ки дар кишвар ҳама ба мисоли мақоле, ки «аз як гиребон сар бароварда» дар атрофи давлату ҳукумат ва Пешвои миллат, сарҷамъ омада, бар зидди ҳамаи зуҳуроти номатлуби ҷомеа, падидаҳои сиёсии ба ислом олудакардаи ташкилотҳои террористиву экстремистӣ муборизаи беамон бурда истодаанд. Ва ҳамаи ин барои миллати мо имкон дод, то дар тамомим миқёси олам номи Тоҷику Тоҷикистонӣ шинохта гардад.

Ҷоизи зикр аст, ки барои ҳамаи ин пешравию тараққиёти кишвар қабл аз ҳама корномаҳои Асосгузори сулҳу ваҳадти миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бениҳоят назаррас аст. Зеро сиёсати хирадмандона ва дурбинонаи Cарвари давлат имрӯзу фардои моро гулгулшукуфон намуд. Мутмаинем, ки то дар сари ҳокимият будани ин марди хирад, кишвари мо ҳамеша дастболову пирӯз ва саодатманд хоҳад буд.

Асосгузори сулҳу ваҳадти миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳамаи мулоқот, ки масъулони давлат, намояндагони ҳукуматҳои маҳаллӣ, соҳибкорон ва ҷавонони босаодати диёр барпо менамояд, иброз мекунанд ва аз ҳамаи онҳо даъват ба амал оварда, ҳамчунини вазифадор месозанд, ки: « ҳар қадар, ки мо дар кишвар барои рушди рӯҳу равони мардум дар зиракии сиёсӣ ва ҳаёти солими эшон шароит фароҳам оварем, ҳамон қадар насли наврасро аз зуҳуроти номатлуб, ба монанди нашъамандиву нашъаҷаллобӣ, амалҳои қонуншиканӣ, шомил гардидан ба гурӯҳҳои экстремистӣ ва ифротгаро наҷот мебахшем».

Ба ин далел, Асосгузори сулҳу ваҳадти миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мақомоти шаҳру ноҳияҳои кишварро дастур медиҳад, ки беҳтарин ҷойҳоро барои бунёди майдончаҳои варзишӣ ҷудо кунанд, то наврасон ба нашъамандӣ рӯ наоранд ва ба корҳои дигари ифротгароӣ даст назананд. Ин тадбир ба хотири он роҳандозӣ мешавад, ки ҳамаи солиму бардам бошанд, зеро оилаи солим асоси ҷомеа солим аст ва ҷомеаи солим кафолат медиҳад, ки давлат солим бошад.

Тибқи ҳамин дастур бо мақсади мубориза бурдан бо ин вабои аср, яъне нашъамандӣ Пешвои миллат ҳамеша мекӯшад, ки воридоти ин мавод дар дохили кишвар ба роҳ монда нашавад, бар зидди ин амалҳо мубориза намуда истодааст.

Вале аз чи бошад, ки тарафҳои мухолифин бо мутаҳҳам намудани сарвари давлат, иброз доштаанд, ки дар воридоти он гӯё мақомот даст дорад. Ин девонагист ё ягон аҳмақии дигар, ки ҳам мубориза мебаранд ва ҳам ин ҷиноятро содир менамоянд. Ба фикрам мардуми моро аз Сарвари давлат оғоз намуда, то дигар намояндагони ватанпарвараш ба мисоли худ гумон намудед, ки гумони шумо нохалафон ботил аст. Ин рафтори шумост, ки худро алайҳи худ таҳрик менамоед. Кадом кӯмакеро, ки барои мубориза ба зидди қочоқи маводи мухаддир ба давлати мо ворид гардидааст, беҳтар аз он сарвари давлат кӯшиш ба харҷ дода истодааст, ки ин омил аз байн равад. Гуфта мешавад, ки бе кӯмаки Амрико низ худи кишвари мо метавонад аз ӯҳдаи ин кор барояд, зеро ҳамин ба роҳ мондани таъиноти кадрӣ дар марзи вилояти Бадахшон худ, решакан намудани нафароне, ки ба корҳои ғайриқонунӣ даст доранд аз ҷумлаи ҳамин қочоқи маводи мухаддир.

Ин амали Пешвои миллат, ки солимии мардум ва оромии кишварро кафолт медиҳад, маълум гардид, ки назҳатиёни собиқ ва аъзоёни «Паймони милли Тоҷикистон»-ро ба ташвиш овардааст, зеро ба корҳои номатлуб онҳо ба наздикӣ бо ин роҳи пешгирифтаи давлату ҳукумат нуқтаи ҳамешаӣ хоҳем гузошт.

Зуҳуриддин Одилов,

устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд


Вазъи иқтисодии на танҳо ҷумҳуриии мо балки тамоми ҷаҳон имрӯз муташанниҷ гардидаву баъзе аз масъалаҳои дигар ба мисоли амалҳои номатлуби гурӯҳҳои ифротгорою иртиҷоии терористон бо вуҷуди пешгирӣ намудан, вақтҳои охир каме авҷ ёфтааст. Ин ҳама сабаби он гардидааст, ки дар байни мардум,  ақидаҳои бемаънӣ пайдо гардида истодааст ва  ин масъала аз тарафи дигар боиси бекор мондани муҳоҷирони меҳнатӣ дар хориҷаи кишвар  шуда истодааст.  Ва маҳз ҳамин зуҳуроти номатлуб, ҳам ба иқтисодиёти ҷаҳонӣ ва ҳам ба мафкураи ҷомеаи ҷаҳонӣ халал ворид менамояд.

       Ягона ҳадафи нопоки чунин гурӯҳҳои ифротӣ ин аз байн бурдани давлатҳое, ки имрӯз соҳибистиқлол гардидаву мардумонаш озод ҳастанд, онро зери ҳадаф қарор дода, аз баъзе ҳолатҳои ногувори мамлакатҳо сӯиистифода менамоянд. Ва  мехоҳанд вобаста ба дини мубини ислом ҳарф зада, ба маъное, ки ақли инсонҳоро бо ҳар гуна  роҳҳо дуздида истодаанд. Ҳизбҳои экстремистӣ ва террористӣ  мехоҳанд ҳамеша мардумони соддафикрро ба доми олудаи хеш кашида эшонро ба фоидаи худ истифода баранд.  Маҳз барои ҳамин намояндаҳои онҳо дар маҳалҳо зери ниқоби дини мубини ислом  мардумро ба ҳар гуна амалҳои зидди инсонӣ даъват мекунанд.  Афсӯс,  ки  нафароне ҳам дар ҷомеаи мо вуҷуд доранд, ки  ба мардумфиребӣ ё худ ба  доми чунин ҳизбҳо ё ин ки шахсони алоҳида меафтанд. Ба қавлу алфози дурӯғини эшон, ки гӯё дар давлати исломӣ  зиндагии аз ин ҳам орому осуда онҳоро мунтазир аст,  эътимод менамоянд, дар урфият як зарбулмасале аст, ки “шахси бегона ҳеҷ гоҳ хонаи моро обод намекунад”.

        Имрӯзҳо тариқи расонаҳои хабарӣ, аксаран вақт огаҳӣ пайдо мекунем, ки аз ин ё он манотиқи кишвар ҷинояткоронеро дастгир намуданд. Ҷинояткороне, бо тарғибу ташвиқи гурӯҳҳои терористиву экстремистӣ машғуланд. Айнан ба мисоли ҳамин гуфтаҳо аксари ҷиноятпешагони роҳи терорро аз вилояти Бадахшон дастгир намуданд, ки асоси фаъолияти онҳо ғайриқонунӣ додугирифти лавозимоти ҷангӣ ва маводҳои мухаддир мебошад. Суоле ин ҷо ба миён меояд, ки лавозимот барои мардумони мо барои чӣ лозим аст? Шукр, ки дар Тоҷикистон фазои ободу озод ҳукмфармост. Пас барои чи ин силоҳу автоматҳои ҷангии боҳашамат. Дар амалиёти доду гирифти чунини нафарони ҷинояткор дасти киҳо мерасад, киҳо онҳоро зимни гузаронидани ин лавозимот аз сарҳад пуштибонӣ мекунад? .

        Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти кишвар зимни сафари кори дар ВМКБ аз ин ҳолатҳои ба амал омада, изҳори нигаронӣ намуда, дастур доданд, то дар ҳамаи шаҳру ноҳияҳои вилоят таъиноти кадрӣ ба роҳ монда шавад. Хосатан дар шаҳри Хоруғ, ин ҳама барои тинҷиву ороми миёни мардумони маннотиқи вилоят.

        Ин қарори Пешвои миллат, баъзе аз нафарони дар кори худ “масъулиятдор”- ро ба мисоли Давлат Мирзобековро ба ташвиш овардааст, ки дар ҳол бо мусоҳибон ба сӯҳбат омада, фаъоляташонро мавриди таъриф қарор додаанд, ки танҳо кадрҳои маҳаллӣ бо Хоруғиён дар умум бо мардумони вилоят забон як карда метавонанду халос. Вагарна ин таъиноти кадрӣ, ки аз ҳар гӯшаи кишвар ба мақомотҳо таъин мегарданд, баракс вазъият бадтар мегардад, гӯён худро сафед карда истодаанд. Ба фикрам ин нафар кадом кори то ҳол нимкора дорад ва барои пурра намудани он мехоҳад, ҳамон дастгиронаш сари вазифа истад. Ин чи тавр шудааст, ки ӯро генерал таъин намудаанд, аминам, ки ин вазифааш амри тасодуфи шудааст.

        Хоса ба ин нафарони худпараст гуфтаниам, ки бас аст, худхоҳиву мансабталошӣ ва миллатчигии шумобаринҳо, ҳамааш то ҳамин ҷо буд, акнун тамоми қарорро ҳукумати кишвар роҳандозӣ мекунад, зеро ин сарзамин танҳо як ному нишон дорад, ки номаш Тоҷикистон аст, новобаста аз кадом вилояту шаҳре набошад.

Маърифат Мавлонова,  

устоди   ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Заҳмату талошҳои шабонарӯзии Сарвари давлат баҳри пешрафти мамлакат равона гардидааст. Ин абармарди таърихиро ояндаи ҷавонон бетараф гузошта наметавонад. Таърих ёд дорад, ки маҳз Эмомалӣ Раҳмон буд, ки  садҳо ҷавонони солҳои 80 –ум дар хоки Афғонистон асир афтода ба ватанашон баргардонда шуд. Маҳз ҳамин шахсияти таърихӣ буд, ки ҷавонони  роҳгумзадаи кишвар, ки дар муассисаҳои ғайриқонунии динии давлатҳои  хориҷа таҳсил мекарданд, ба Ватан баргардонида шуданд.

Агар мо ба Паёми Пешвои миллат, ки 22 декабри соли 2017 ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурӣ назар афканем, нисбати ғамхорӣ ба ҷавонон аз вартаи нофаҳмӣ баргардонидани онҳо вазъи маорифи кишварро бо нишондиҳандаҳои назаррас баррасӣ намуданд: ”Мувофиқи назарсанҷе, ки созмонҳои бонуфузи ҷаҳонӣ доир ба кишварҳои рӯ ба инкишоф анҷом додаанд, соли 2017-ум Тоҷикистон аз рӯи нишондиҳанда-дастрасӣ ба таҳсилот, сифати таҳсилот, сармояи инсонӣ ва қобилияти рақобати он дар миёни 101 давлати ҷаҳон ҷойи 54-умро соҳиб шудааст. Аз рӯи ин таҳлил Тоҷикистон дар фазои Иттиҳоди Давлатҳои Мустақил яке аз ҷойҳои аввалинро ишғол менамояд”. Ин ғамхориҳо дар Соли ҷавонон якчанд маротиба афзун гардонида шуд.

Аммо вазнгӯёни назҳатӣ ба монанди Алим Шерзамонов аз худ қаҳрамон ва вафодори миллат тарошида бо мусоҳибаю мақолаҳои бесару нӯгаш авзои ҷомеаро халалдор намуда истодааст. Мусоҳибаи охирини ӯ дар мавриди авзои сиёсии Бадахшон бисёр нигаронкунанда аст. Ӯ худ кист, ки имрӯз ба ҳайси коршиноси масоили сиёсӣ вазъи ин минтақаро таҳлилу баррасӣ мекунад. Ӯ нафарест, ки як муддат домони ҳизби сотсиал - демократҳоро мегирифт. Аммо дид, ки “истиқболи гарм” нашуд, тарки диёр намуд. Имрӯз ҳамин манқурт мехоҳад, ки вазъияти кишвар бад шавад.  

Ба рағми ин носипосиҳо мо ҷавононро чунон тарбия намоем, ки сафедро аз сиёҳ фарқ карда тавонанд. Мо бояд  ҷавононро аз он амри маъруфҳои нодурусте, ки аз тарафдорони назҳатиён ба гӯшашон мерасад дур созем, дар бораи бо номи дини мубини ислом мансабталошӣ кардану суистифода намудани онҳо маълумоти дуруст диҳем. Бо номи дини ислом ташкил намудани ҳизб ин худ носозгориву ноадолатӣ аст байни мардум, алахусус ҷавонон.

Аз сабаби паст будани маърифати фарҳангӣ аксарияти ҷавонон дар бораи ба куҷо шомил шудану манфиату зарари онро намефаҳманд. Аз ин лиҳоз дар байни ҷавонон то ҳол ба ҳизбу ҳаракатҳои гуногун шомил шудан вуҷуд дорад. Маънои терроризм ва терроист, экстремизмро (ифротгароӣ)  намедонанд. Бо мақсади ба роҳи рост ҳидоят намудани ҷавонон мушаххас  бояд ба муқобили ин падидаҳои номатлуб мубориза барем.

 Имрӯз дар қатори созмонҳои иғвогари “Ҳизб-ут-таҳрир”, “Салафия”, “Ваҳҳобия”... созмони тундгаро “Гуруҳи-24” бо тамоми қувваи худ ба сари халқи шарифи тоҷик бӯҳтонҳо, тӯҳматҳо мерезанд. Онҳо ҳоло ҳам баргаштан ба ватану ба боварии халқу ҷавонон сазовор шуданро умедворанд. Мардуми тоҷик алалхусус ҷавонон имрӯз кӣ будану чӣ гуна сирату сурат доштани Кабириҳоро дарк карданд. Имрӯз ҷавонони мо, ба он бардурӯғҳои назҳатиёну садақаи барояшон маззадорӣ аз ҳисоби хориҷиён гирифта ба ҷавонон пешниҳод мекардаи онҳо, муҳтоҷ нестанд. Имрӯз фаҳмиши динии мардум бакуллӣ тағйир ёфтааст, хусусан ҷавонон. Назҳатиён, магар ҳоло ҳам дарак надоранд, ки халқи тоҷик бо ҳукумату мардумаш якдилу якмаром аст.  Ба ақидаи Кабириҳо гӯё дар Тоҷикистон имрӯз дин зери по шуда бошад. Ҳар як шаҳрванди мусалмони тоҷик аз тоҷику тоҷикистони будану эътиқоди дини мусулмонӣ доштанаш шукр мекунад. Ҷавонони тоҷик аз Ватани зебову манзараҳои нотакрори он лаззат бурда нисбати хоинони ватан нафрат доранд, дар ғарибӣ ба кӣ дарафтодону ба кӣ чӣ тӯҳмати навбатиро раво дидани назҳатиён ин худ далели гуфтаҳои болост.

Мо ба ҷавонон ба воситаи дарсҳои фарҳангшиносӣ, таърихи дин, сиёсатшиносӣ ва дигар фанҳое, ки аз тарафи Вазорати маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон ба барномаи мактабҳои олӣ ворид карда шудааст, ба воситаи китоби муқаддаси мусулмонони тамоми рӯйи замин “Қуръон”, ки ба воситаи дастгирии Пешвои миллат ба забони тоҷикӣ тарҷума шудааст, дигар китобҳое, ки маълумоти диниву дунявии ҷавононро тарбия мекунад истифода намоем, ба ҷавонон омӯзонем.

Ба ин масъала на фақат устодони донишкадаву мактабҳои миёна, балки падару модар низ дар асоси қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд” роҳандозӣ намоем.   Дар бораи Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон”, ки бо мақсади тарбияи маънавӣ, меҳанпарастӣ, ифтихори миллӣ, меҳанпарастӣ, ба фарҳанги бегона тақлид накардани ҷавонону занон, ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳо шомил нагардидани онҳо аҳамият дода бошем.

Таваҷҷуҳи ҷавононро дар бораи суръати баланди рушди саноат, истеҳсоли маҳсулоти дохилӣ, барномаҳои миёнамуҳлати мамлакат, кишоварзӣ ва ғайраҳо ҷалб намоем.

 Манзура Машарипова,

устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 Шукри истиқлолият, ки дар ин даврон Тоҷикистон  аъзои комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ гашт, миллати тоҷик бошад, дар дар қатори дигар миллатҳо ҷойгоҳи амиқи худро дар байни миллатҳои дигари ҷаҳон пайдо  намуд. 

Мардуми сарбаланди тоҷик аз азал башардӯсту фидокор ва меҳанпарасту ватандӯст буд ва ин оини нек то ба имрӯз ба мо мерос мондааст. Имрӯз тамоми мардуми Тоҷкистон дар атрофи Пешвои муаззами хеш сарҷамъ омада, баҳри пойдор намудани сулҳу субот, якдиливу якзабонӣ ва тинҷиву оромии кишвар талоши беш аз пештара намуда истодаанд.

Мусаллам аст, ки ҷаҳони имрӯза паи ҳар гуна сиёсатбозиҳои бе маънист. Аз ин ҷост, ки ҳар кадоми моро зиракии сиёсӣ мебояд, то ба тӯҳмату дурӯғҳои тарафҳои мухолифони миллат гирифтор нагардем. Зеро чунин нафарони нохалаф ҳамеша дар нияти нобуд кардани ин сарзамин буданд ва то имрӯз бо ҳар роҳу равиш мехоҳанд мақсади нопокашонро амалӣ созанд. Дастовардҳои бузурги миллатро нодида мегиранд, қаҳрамониҳои Пешвои миллатро намехоҳанд, мардумони орому дар фазои истиқлол зиндагони кардаистодаро ба иғво меангезанд, билохира чи коре хоҳанд, карда истодаанд. Вале як чизро бояд донанд, ки «давидани гӯсоларо то пеши каҳдон» гуфтаанд. Ин фирориён, ин назҳатиёни беимон то кай ба арзишҳои миллии мо зарба мезананд, гарчанде, ки мо ба ин иҷозат надода истодаем. Вале ин хоҳиши нопоки онҳоро ба наздиктарин фурсат барҳам хоҳем дод. Бо азму иродаи қавӣ, бо масъулияти ватандорӣ ва бо худогоҳии миллӣ.

Дуруст ба мисоли чунин бӯҳтонҳое, ки дар гузашта нисбати миллати мо намояндагони ТЭТ ҲНИ аз ҳар гӯшаи олам пинҳониву паси пардагӣ дар шабакаҳои интернетӣ паҳн сохта истодаанд, боз як васвасаи ҷадид.

Мирзохӯҷа Исмоилов, ки замоне аъзои азҳоби мамнӯъ гаштаи Тоҷикистон ТЭТ ҲНИ буд, то имрӯз аз ин кишвари олам ба дигараш бо фирор намудани аз гуноҳҳои хеш, ки ба ҳабс гирифта мешавад, дар ба дар гашта буд. Айнан тавре худи намояндагони мухолиф қайд намудаанд, ҳеҷ кадом давлати дунё ӯро ҳатто паноҳанда низ ба кишвараш роҳ надодааст. Аз ин лиҳоз аз пушаймонии ӯ мақомоти давлати огаҳи пайдо намуда, барои авфи ӯ қарор баровардааст, ки дар ҳақиқат аз корҳои зишту ифротгароёнааш пушаймон бошад, ӯро авф хоҳанд, кард. Аммо инро намояндагони ТЭТ ҲНИ рад намуда , бо хости худ, ки бо ин роҳ барои қарори мақомоти Тоҷикистон зарба заананд, гуфтаанд, ки Мирзохӯҷа Исмоилов ҳеҷ гоҳ аъзо ва пайрави ин ҳизб набудааст. Аминам, ки аз ин канорагирии ҳаммаслаконаш, худи Мирзохӯҷа Исмоилов фаҳмида ва пушаймони намудааст, ки аъзогии онҳоро намояндагони ҳизб аз роҳбараш оғоз карда барои манфиатҳои хеш истифода намудаанд. Вагарна чаро рад мекунанд, ки ӯ аъзо набошад. Гузашта аз ин мақомот касеро барои чизе маҷбур намесозад, инро борҳо дар дигар изҳоротам низ баён сохтаам, ки дар Тоҷикистон озодии баён ҳукмрон аст. Тоҷикистон давлати демократист ва сохти онро ба касе иҷозат намедиҳем, ки вайрон созад, хосатан ба шумобарин «имондорони беимон». Зеро ин ҷо заминни муқаддаси мардумони муқаддас аст.

Аслан Мирзохӯҷа Исмоилов банди фиреб ва макру ҳияли як тан аз фирориёни наҳзатӣ  Илҳом Ёқубов гардида, ҳамон тавре ки гуфтем, чандин моҳ сарсону саргардон гашта буд. Ӯ худ ихтиёран, бо амри дил ба Ватан баргашт ва ягон нафар аз мақомотҳои қудратӣ ӯро мавриди фишор қарор надодаанд. Ин наҳзатиён хастанд, ки аз ояндаи худ ҳавотир шуда, имрӯз ба чунин иғвоҳо даст мезананд.

Фавҷи зиёди баргаштани собиқ наҳзатиён имрӯз cаркардаҳои ҳизбро ба ташвиш овардааст.  Аз  ин рӯ, онхо омодаанд, ки имрӯз бо роҳи авомфиребӣ дили мардумро ба даст оваранд.

Манзура Машарипова,

устоди фани забони русии ДПДТТ