Дар охири қарни XX ва ибтидои қарни XXI инсоният ба хатари ҷиддие мисли ифродгароӣ ва терроризм рӯ ба рӯ шуд,ки ба бақои оламу одам таҳдид мекунад.

Имрӯзҳо хатари терроризм ва ифродгароӣ  дар  авҷи болоравист ва ин аҳли ҷомеаи солими тамоми сайёра,аз он ҷумла Тоҷикистону тоҷикистониёнро низ бартараф гузошта наметавонад. Боиси таасссуф аст,ки ҷавонон имрӯзҳо аз сабаби дониши мукаммал ва  саводи кофӣ надоштан худро ба коми терроризм ва ифродгароӣ андохта истодаанд. Ин амали онҳо сабабҳои зеринро дорост.

1.Надоштани маълумот оиди ифродгароӣ ва терроризм.

2.Ҳисси молу сарват (пул)

3.Надоштани ҳисси ватандустӣ ва инсондӯстӣ дар ниҳоди худ.

  1. Надоштани ҳисси эҳтиром ва дустдорӣ нисбати оила ва наздикони худ.

 Албатта онҳое,ки мегӯянд, ифродгароӣ ва терроризм падидаҳое мебошанд,ки инсониятро дар тамоми тӯли таърих ҳамроҳӣ намудаанд, беасос нест.Решаҳои онҳо хеле чуқур мебошанд. Ҳоло касе гуфта наметавонад,ки якумин амалиёти террористӣ кай,дар куҷо ва бок адом мақсад сар задааст. Дар аҳди қадим,асрҳои миёна ва давраи нав ҳам одамони алоҳида ва ҳам гурӯҳҳои муташаккили сиёсию мазҳабие буданд,ки ба воситаи тарсонидану даҳшатофарини мехестанд мақсадҳои худро ба дигарон бор кунанд,зимни ин одамони бегуноҳ қурбон мешуданд. Зуҳури ифродгароии сиёсӣ,қавмӣ, мазҳабӣ ва щайра падидаҳои бисёр ҷиддӣ ва дар айни замон нигароникунанда барои давлат ва тамоми ҷомеа мебошад.

  Дар охири асри гузашта ва ибтидои ҳазораи нав амалҳои ифродгароӣ ва террористӣ бештар характерӣ сиёсӣ гирифтанд,доираи фаъолияти террористон хеле васеъ гардид

 Бо инкишофи техника ва технологияи нав шаклу намудҳои нави террористӣ ба вуҷуд омаданд,ки аз рӯи иқтидорӣ харобиовариашон ба амалиёти калони ҷанги шабоҳат доранд.

 Имрӯзҳо ин масоили дощи рӯз миёни ҷавонону наврасони шаҳру ноҳияи мо мисли зарпечак байни шаҳрвандон реша давонда истодааст.Рӯз аз рӯз шумораи гумроҳшудагон ва даст ба ҳар гуна корҳои ношоям зада истодани ҷавонону наврасон аҳли ҷомеаро ба ташвиш дода истодааст. Ҷавонон ҳоло меҳнат кардан намехоҳанд,роҳи осони пулёбиро ҷустуҷӯ мекунанд. Аз ин рӯ онҳоро гумроҳ кардану ба гурӯҳҳои ифродгарою террористӣ шомил намудан осон аст.

 Ҷавонон набояд фирефтаи суханҳои пучу бемағз ва пулу сарвати «хӯҷаинҳои аҷнабӣ» гарданд.

 Зарур аст,ки аҳли ҷамоатчигӣ аҳли маорифу фарҳанг,  волидон, муассисаҳои таълимию касбӣ бо ҷавонон ҳама вақт дар робита бошанд. Ба онҳо моҳият, сабабҳои авҷгирии терроризм ва ифродгароиро  фаҳмонанд.Онҳоро ба маҳфилҳои касбомӯзӣ ҷалб намоянд. Ҷавонон вақтҳои холигии худро ба варзиш сарф намоянд. Ҳунарҳои гуногунро омӯзанд ва барои пешрафт ва ободии Ватани хеш саҳмгузор бошанд.

Каримов Ибодқул, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

Дар замони ҳозира, дар шароити бархӯрди тамаддунҳо ва вусъатёбии ҷаҳонишавӣ, дар ҷараёни инкишофи тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, маҷмӯъи масъалаҳое ба миён меоянд, ки ҳалли онҳо зарурияти бисёрҷониба, аз ҷумла таҳкими соҳибихтиёрӣ, эҳёи анъанаҳои фарҳангӣ-миллӣ, ғояҳои пешкадам ва созандаро маротибаи дигар тақозо мекунанд. Дар арафаи асри ХХI, ки Тоҷикистон ба марҳилаи сифатан нави инкишофу пешрафт ворид шудааст ва роҳи бунёди давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёд бебозгашт пеш гирифтааст, зарурияти тарғибу ташвиқоти тарзи солими ҳамзистӣ, муносибатҳои нави ҷамъиятӣ ва пешбари кардани ғояҳои пешқадам дар тарбияи маънавии ҷавонон баръало мушоҳида шуда истодаанд.

Дар шароити шиддатёбии ҷаҳонишавӣ ва паҳн гаштани бӯҳрони иқтисодиву молиявии умумиҷаҳонӣ экстремизм дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ҳам дар тамоми ҷаҳон яке аз падидаҳои хатарнок ба ҳисоб меравад. Ҷумҳурии Тоҷикистон барои пешгирӣ ва андешидани чораҳои муқовимат зидди ин ҳодисаҳои номатлуб пайваста фаъолияти худро фаъол карда истодааст. Ба ин мақсадҳо мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон низ бо падидаҳои экстремистӣ чорабиниҳоро дар ҳамкорӣ бо мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи давлатҳои аъзои ИДМ гузаронида истодааст. Аз ҷумла, дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар самти муқовимат зидди экстремизм ва терроризм дар кишвар маҷмуи чорабиниҳои сиёсӣ-ҳуқуқӣ амалӣ гашта истодаанд ва дар байни онҳо мавқеъи марказиро амали Консепсияи ягонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон доир ба мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм (ифродгароӣ) ишғол мекунад, ки бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 28 марти соли 2006, №1717 тасдиқ шудааст.

Мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм қисми таркибии таъмини амният на танҳо Ҷумҳурии Тоҷикистон, балки дар тамоми ҷомеаи ҷаҳонӣ мебошад. Вазъи бӯҳрони ҷомеа, пеш аз ҳама дар иқтисодиёт мавҷудияти муноқишаҳои иҷтимоию сиёсӣ дар муносибатҳои байнидавлатӣ ва байнимазҳабӣ( байни конфессияҳо), номукаммалии заминаи меъёрии ҳуқуқӣ, ки проблемаҳои баҳсноки минтақавӣ ва байналмиллалиро танзим менамояд, барои ба миён омадани чунин ҷиноятҳо ба монанди терроризм ва экстремизм, ки вақтҳои охир хусусияти байналмиллалӣ гирифтааст, бояд дар асоси тадбирҳои маҷмӯи умумидавлатии муқовимат анҷом дода шавад.

Мусаллам аст, ки гурӯҳҳои мухталифи ифротгарою тундрав, аз қабили ТЭТ ҲНИ солҳои тӯлонӣ дар давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёди мо фаъолият карда, паси парда нақшаҳое таҳия намуда буданд ва барои амали намудани нақшаҳои нопоки худ мехостанд, ки субот ва оромии кишвари маҳбуби моро барҳам зананд. Онҳо мехостанд ба ақидаҳои бегонапарастии худ, ки сарчашма аз хоҷагонашон мегирифтанд субот ва сохти Конститутсионии ҳукумати феълиро сарнагун созанд. Қайд кардан бамаврид аст, ки дар давраи Истиқлолияти давлатиамон борҳо барои амалисозии нақшаҳои худ талош намуда, ниҳоят соли 2015 амали анҷомдодаашон чеҳраи воқеии экстремистӣ ва террористии онҳо ба ҳамагон ошкор шуд. Вақт собит намуд, ки ҳизби номбурда қудрат ва саҳмгузори дар рушди иқтисодӣ ва ичтимоии кишварро надошт. Бо ибораи дигар ин ҳизб бо вуҷуди ба даст овардани ҳуқуқи фаъолияти расми натавонист ҷойгоҳи устувореро дар арсаи сиёсати кишвар касб намояд.

 

Абдуев Абдуҳамид,

устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд  

 

Дар давлатҳое, ки ҳизбу гурӯҳҳои исломӣ фаъолият мекунанд, гирдоби шадиди мухолифату парокандагӣ, адовату душманӣ вуҷуд дорад. Дар ҳоли ҳозир мухолифати байниҳамии равандҳои исломгаро зиёд шуда, эътироз бар зидди аъмоли ба амнияти ҳар миллату давлат таҳдиддошта рӯз ба рӯз афзун мегардад

Оромиву суботи ҷомеа, амният ва осудагии шаҳрвандон беҳтарин дастовардҳои  Тоҷикистони соҳибистиқлол маҳсуб ёфта пойдориаш ба ҳар як фарди бонангу ораш тавъам аст. Лек хело афсўсовар аст, вақте пайдо мешаванд шахсони алоҳидае, ки суботи  ҷомеаро бо амалҳои  худ  доғдор намуда  оқибати аъмоли  касеву  худро  намеандешанд.

Мутаасифона, дар тўли солҳову  қарнҳо зуҳуроти манфиатҷўи ва мансабталошии афроди  ҷоҳилу бехирад ва сангдилу  бераҳм, яъне ноҷавонмардонаю разилонаю ваҳшиёна куштани  одамону ғорату арзишҳои  илмию фарҳангии инсоният кам нагардида, баръакс шаклу намудҳои наву  разилонатаре  ба худ мегирад.

Дар оғози соҳибистиқлолии кишвар бо иғвову дасисаи баъзе аз душманони Тоҷикистон ба ҷанги шаҳрвандцӣ кашида шуд ва оқибатҳои ин ҷанги нангинро мо то ба ҳанӯз эҳсос менамоем. Хушбахтона мо имрӯз шукрона аз он мекунем, ки дар фазои сулҳу ваҳдат ва озодии афкору андеша зиндагӣ дорем. Ва ин албатта ифтихори мо аст, ки барои мо имрӯз шароити мусоид фароҳам оварда шудааст.  Мардум то ба имрӯз аз он нафароне, ки ба миллати мо чунин як зарбаи шадидеро интиҷор сохтанд, басо нафрат доранд ва пеши худ мақсад гузошта буданд, ки қувваи мухолифини давлатамонро бо фарҳанги бойи миллат ва иттиҳодии мардуми якдилу якзабони тоҷикон шикаст медиҳанд.

Ҷавонони гироми хоҳони онам ва ҳамчунон итминони комил дорам, ки ҳар кадоми аз Шумо  ворисони арзандаи мардони шуҷову ин миллати куҳанбунёд ва абарқудрати тоҷик мегардед, беҳтарин суннатҳои қадимаи кишавармонро ҳифз намуда пос медоред, баҳри ободии ин сарзамини ҳамешабаҳор заминаи мусоид фароҳам меоваред, ба хотире, ки давлат пояи устувор дошта бошад, Шумо бофарҳангу бомаданият мегардед. Ва ҳамчунон фарҳангу осори пурғановати қадимаи мо, ки аз гузаштагон ҳамчун чашмаи соф ва манъбаи одобу ахлоқ мерос мондааст азиз шуморида, онро чун гаҳвараки чашм нигоҳ медоред. Ба хотири шаъну шарафи хеш ва ба садоқату матонати хеш, вафодорӣ нисбати Модар – Ватан тамоми саъю кӯшиши хешро ба харҷ медиҳед. Зеро, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид ба таъкид изҳор медорад, ки дар атрофи ғояи Тоҷикистони озоду соҳибистиқлол- Ватани маҳбуби мо муттаҳид намудани тамоми гурўҳҳо ва қишрҳои ҷомеаи кишвар ҳадафи мо мебошад. Асос ҳамин Ваҳдат аст. Миллати тоҷикро худшиносию таҳаммулпазирӣ ба хушбахтию саодат овард.

Башиков И.Т. сармуаллими кафедраи А ва ИН

Кишвари биҳиштосои мо Тоҷикистони соҳибистиклолу комилҳуқуқ, воқеан ҳам, макони миллати босаводону соҳибназарон буду ҳаст. Зеро бо гузашти ҳазорсолаҳо ин миллати кӯҳанбунёд анъанаҳои неки ниёгон ва асолати хешро гум накард, балки имрӯз он аҳамияти бештари умумиҷаҳониро соҳиб гаштаву поянда  гардидаст.

Имрӯз дар вобастаги ба муаммои ба миён омада, бобати фаъолияти озоди Радиои Озодӣ сухан кунам, ки дар ҳақиқат чанде пеш намояндагони ТЭТ ҲНИ аз минбарҳои худсохтаву амалкарди номатлубашон тарафдорӣ мекунанд, қаблан фикри шахсии хешро баён менамоям, ки замоне мардумфиреби намуда мардумро алайҳи якдигар ба шўр овардед. Охир бас аст акнун ҳамин тавр як нафар мебарояд, ки тарафи шумо низ садо баланд кунад. Нафоридааст, ки озодандешони миллат озод баён кунанд. Пас чи гуна шумо мухолифон дар бораи озодии худатон сухан мекунед. Ҳоло, ки аз равшанфикри ғазабатон омада, зуд нақшаҳоро иваз мекунеду ба решаи ҳақиқатҷӯён теша задани мешавед.

Мояи ифтихор аст, ки барои ҷавонони мо фардои Ватан, сулху вахдат, ободиву осоиштагии мардум бефарк нест, балки пайваста кӯшиш мекунанд, Ватани хешро дӯст медоранд ва дар оянда хам мехоханд, ки нафъи худро ба мардум расонанд.

Тоҷикистони соҳибистиқлолро, ки имрӯз онро бо шукӯҳу шаҳомати хосаш дар тамоми олам мешиносанд, бархе аз зодагони хиёнаткору кӯрнамак ва кӯрсаводаш бо ношукрии беш мустақилияти кишварро пушти по мезанад. Вале бояд донист, ки истиқлолият, демократия ва сулҳу дӯстӣ ба маънои томаш дар Тоҷикистон аст.

Имрӯзҳо матбуоти тоҷик то ба дараҷае пеш рафтааст, ки хабарнигорону журналистони кордон ҳамаи хабарҳои дохил ва хориҷи кишварро возеҳу амиқ рӯи рӯзномаҳои кишвар нашр карда истодааст. Касе ба фаъолияти рӯзноманигорон ва маводи онҳо, ки хоҳ таблигӣ ва хоҳ танқидӣ бошад, коре надорад. Гузашта аз ин муаллифи мақолаи таҳлилии «Радиои «Озодӣ» бо пули Амрико дар хидмати реҷим» бояд донанд, ки хадамоти матбуотии Тоҷикистон, ки ҳамчун муассисаҳои давлатӣ фаъолият дорад, на барои манфиати касе кор мекунаду на аз Амрикову дигарон пул мегирад. Ва реҷими дар назар доштаи шумо он аст, ки бояд ин хадамоти матбуоти ба нафи миллат нею барои манфиатҳои наҳзатиҳо, ки яке аз манбаҳои даромаднокии Радои Аврупо шояд бошад, пайравӣ намояд. Соҷидаи Мирзо ва Аббос Ҷаводӣ агар имрӯз паи он бошад, ки маводҳои таблиги характери терористӣ дошта, дар сомона набояд ҷой дошта бошад. Ин пеш аз ҳама рисолати Ватандории онҳо ва дуюм ин ки матбуот гарчанде ҷои ахбору навидҳои ҷадид бошад ҳам, маводҳои он бояд фарҳанги миллии моро инъикос намуда бошанд. Радио барои он таъсис дода шудаст, ки ба мардум навидҳои ҳақиқиро расонад, на ин ки мардумро ба роҳи ифротгароӣ талқин намоянд.

Ҳар як нафар пеш аз ин, ки афкор баён мекунад, бояд як бор суханонашро бияндешад. Чун ҳар сухане ба фикр омад онро вирди забон кунӣ, хандахароши мардумон мегардӣ. Соҷида Мирзо ва Аббос Ҷаводӣ ягон хабарҳои марбут ба Тоҷикистонро обу ранг надодааст, тамоми олам хуб медонад, ки имрӯзҳо кишвари зебоманзари мо ба чи қадар муваффақияту пешравиҳо ноил гардида истодааст. Яқин медонам, ки ин пофишориҳои шумо аз он шаҳодат медиҳад, ки маводҳои хусусияти терористидоштаатон шояд дар ин сомона ба фурӯш нарафтааст.

Дар хидмати реҷим гуфтани шумо ба назарам ишора бар он аст, ки сӯи Радио ва хабарнигорону масъулони он таҳдиду танқидест. Зеро Соҷида ва Аббос бо ин ки барои нашри маводҳои наҳзатиҳо ва дигар созмонҳои терористӣ муқобилият нишон доданд, бархе ҳангомаҳо сохтед, ки гӯё манбаи даромади Радиои Озодӣ Амрико бошад ва бо пули онҳо ба миллати тоҷик хидмат мекунад. Хуб бигзор чунин бошад. Аммо вақте ҳақиқатҳо гуфта мешаванд, баъзе нохалафон бар он тангназари доранд ва намехоҳанд, ки пешравию тараққиёти миллати тоҷикро оламиён донад. Тоҷику Тоҷикистониён худ мардуми босаводу бофарҳанганд ва медонанд, ки кадом роҳ барои зиндагии шоистаи мардум ҷоиз аст. Аз ин рӯ ягон ҳоҷате вуҷуд надорад, ки мардумро бо чунин суханони фитнаангез алайҳи якдигар шӯронида, вазъи оромиро муташанниҷ гардонанд.

Тоҷикистон мулки соҳибихтиёр, демократӣ, комилҳуқуқ ва ягона мебошад. Сулҳи он пойдор ва ваҳдату ягонагиаш бо талошу заҳматҳои мардуми башардӯсташ устувору ҷовидон хоҳад монд. Зеро ин сарзамину мулки соҳибдилону равшанзамирон аст, мулки озоду обод аст, мулке аст, ки бар ивази ҷони ҷасурмардону ватандӯстон ба мустақилияти воқеӣ  шарафёб гардидааст.

Фарзонаи Эраҷ

устоди кафедраи барномарезӣ ва низомҳои иттилоотӣ

 

 

 Тоҷикистон диёри ҳамешабаҳор ва ободу озоди ҳар яки мост. Барои онҳое, ки ба қадри тинҷиву оромии кишвар намерасанд, гуфтаниам, ки хамагӣ 28 сол муқаддам бо айби иддае ба ном «равшанфикрон ва ошкоргӯён» қариб буд, ки ин миллат ва ин Ватан дар гирдбоди фано равад. Аммо ин равшанфикрон аз озодбаёнии Соҷидаи Мирзо комилан тафовут дошт. Он замон ҳазорҳо нафар аз ноилоҷи тарки диёр намуда, иҷборан муҳоҷиратро пеш гирифтанд. Албатта аз рӯи ҳамон ҷоҳилону разилоне, ки пешравии миллатро чашми дидан надоштанд.

Маъмултарин масоиле, ки имрӯз аз ҷониби опозитсион расонаи гаштааст, ин муаммои фаъолияти Радиои Озоди дар кишвар буд, ки гӯё ин сомона бо пули Амрико дар хизмати миллати тоҷик бошад. Бояд зикр кард, ки вазифаи матбуот ин расонидани хабарҳои дақиқу аниқ аст, на бӯҳтонангез. Ба ҳамин маъни гуфтаниам, ки бо воситаи маблағи куҷо фаъолият мекунад ё не ин муҳим нест. Муҳим он аст, ки бояд рӯзноманигор рисолати худро дар пешрафти кори худ донад. Соҷидаи Мирзо аз зумраи ҳамин рӯзноманигороне буд, ки паи ҳақиқат меравад ва он чи ҳаст аз он мегӯяд, на бо таҳрики мухолифони миллатҳо амал мекард.

        

 

 

 

 

 

Дар замони ҳозира, дар шароити бархӯрди тамаддунҳо ва вусъатёбии ҷаҳонишавӣ, дар ҷараёни инкишофи тамоми соҳаҳои ҳаёти ҷомеа, маҷмӯъи масъалаҳое ба миён меоянд, ки ҳалли онҳо зарурияти бисёрҷониба, аз ҷумла таҳкими соҳибихтиёрӣ, эҳёи анъанаҳои фарҳангӣ-миллӣ, ғояҳои пешкадам ва созандаро маротибаи дигар тақозо мекунанд. Дар арафаи асри ХХI, ки Тоҷикистон ба марҳилаи сифатан нави инкишофу пешрафт ворид шудааст ва роҳи бунёди давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёд бебозгашт пеш гирифтааст, зарурияти тарғибу ташвиқоти тарзи солими ҳамзистӣ, муносибатҳои нави ҷамъиятӣ ва пешбари кардани ғояҳои пешқадам дар тарбияи маънавии ҷавонон баръало мушоҳида шуда истодаанд.

Дар шароити шиддатёбии ҷаҳонишавӣ ва паҳн гаштани бӯҳрони иқтисодиву молиявии умумиҷаҳонӣ экстремизм дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ва ҳам дар тамоми ҷаҳон яке аз падидаҳои хатарнок ба ҳисоб меравад. Ҷумҳурии Тоҷикистон барои пешгирӣ ва андешидани чораҳои муқовимат зидди ин ҳодисаҳои номатлуб пайваста фаъолияти худро фаъол карда истодааст. Ба ин мақсадҳо мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи Ҷумҳурии Тоҷикистон низ бо падидаҳои экстремистӣ чорабиниҳоро дар ҳамкорӣ бо мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқи давлатҳои аъзои ИДМ гузаронида истодааст. Аз ҷумла, дар Ҷумҳурии Тоҷикистон дар самти муқовимат зидди экстремизм ва терроризм дар кишвар маҷмуи чорабиниҳои сиёсӣ-ҳуқуқӣ амалӣ гашта истодаанд ва дар байни онҳо мавқеъи марказиро амали Консепсияи ягонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон доир ба мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм (ифродгароӣ) ишғол мекунад, ки бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 28 марти соли 2006, №1717 тасдиқ шудааст.

Мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм қисми таркибии таъмини амният на танҳо Ҷумҳурии Тоҷикистон, балки дар тамоми ҷомеаи ҷаҳонӣ мебошад. Вазъи бӯҳрони ҷомеа, пеш аз ҳама дар иқтисодиёт мавҷудияти муноқишаҳои иҷтимоию сиёсӣ дар муносибатҳои байнидавлатӣ ва байнимазҳабӣ( байни конфессияҳо), номукаммалии заминаи меъёрии ҳуқуқӣ, ки проблемаҳои баҳсноки минтақавӣ ва байналмиллалиро танзим менамояд, барои ба миён омадани чунин ҷиноятҳо ба монанди терроризм ва экстремизм, ки вақтҳои охир хусусияти байналмиллалӣ гирифтааст, бояд дар асоси тадбирҳои маҷмӯи умумидавлатии муқовимат анҷом дода шавад.

Мусаллам аст, ки гурӯҳҳои мухталифи ифротгарою тундрав, аз қабили ТЭТ ҲНИ солҳои тӯлонӣ дар давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёди мо фаъолият карда, паси парда нақшаҳое таҳия намуда буданд ва барои амали намудани нақшаҳои нопоки худ мехостанд, ки субот ва оромии кишвари маҳбуби моро барҳам зананд. Онҳо мехостанд ба ақидаҳои бегонапарастии худ, ки сарчашма аз хоҷагонашон мегирифтанд субот ва сохти Конститутсионии ҳукумати феълиро сарнагун созанд. Қайд кардан бамаврид аст, ки дар давраи Истиқлолияти давлатиамон борҳо барои амалисозии нақшаҳои худ талош намуда, ниҳоят соли 2015 амали анҷомдодаашон чеҳраи воқеии экстремистӣ ва террористии онҳо ба ҳамагон ошкор шуд. Вақт собит намуд, ки ҳизби номбурда қудрат ва саҳмгузори дар рушди иқтисодӣ ва ичтимоии кишварро надошт. Бо ибораи дигар ин ҳизб бо вуҷуди ба даст овардани ҳуқуқи фаъолияти расми натавонист ҷойгоҳи устувореро дар арсаи сиёсати кишвар касб намояд.

Абдуев Абдуҳамид,

омӯзгори калони кафедраи

забонҳои давлатӣ ва ҷомеашиносии

Донишкадаи политехникии

Донишгоҳи техникии Тоҷикистон

ба номи Муҳаммад Осимӣ

Мо насли ҷавони даврон, миллати худро дар фазои ободу озод ва шукуфон дидаем ва вазифадорем, ки онро дар шароити аз ин ҳам беҳтар ба наслҳои оянда мерос гузорем. Зеро Истиқлолият барои ҳар як фарди солимақлу равшанзамир, рамзи олии Ватану ватандорӣ, бузургтарин неъмати бебаҳо, кору пайкорҳои пайгиронаи созандагӣ, азму талошҳои фидокорона ва расидан ба ҳадафҳои асосии давлату миллат буда, он меъёрҳои ҷомеаи шаҳрвандиро таҳким бахшид ва дар як вақт ҳаёти озодонаи ҳар фард ва олитарин дараҷаи бахту саодати воқеии миллатро таъмин кардааст.

Озодӣ дар фазои Истиқлолият буд, ки мо афкори озод ва муҳимтар аз ҳама зиндагии тинҷу осоиштаро паси сар менамоем. Даврони Истиқлолият барои мо имкони воқеӣ фароҳам овард, ки роҳи имрўзу ояндаи миллат ва пешрафти минбаъдаи кишвари азизамонро ба сўи ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ интихоб намоем.

Имрӯз дар кишвари мо соҳаи матбуот хело рушд карда, вазифаи худро беш аз пештара самараноктар ба анҷом расонида истодааст. Албатта иттилоот ва ахборот яке аз самтҳои асосӣ миёни ҷомеаи шаҳрвандӣ маҳсуб ёфта, он василаи паҳнкуннадаи ҳама гуна ахборотҳои ҷаддид миёни мардум аст. Аммо мутаасифона, бархе аз ин расонаҳо бино бар зиёдаравии беш аз «минбар»-и худ сӯиистифода карда, дар он ҳар гуна маводҳои таблищотии характери ифротгароиро расонаи мекунанд. Ва ба ин воситаи дар тафаакури ҷомеа ҳар гуна ақидаҳои ифротиро ҷо месозанд. Бояд зикр намуд, ки ин сомонаҳое, ки махсус фаъолият мебаранд, имрӯз бозичаи дасти «мансабдорон» - у наҳзатиён гаштааст. Зеро таҳти фишори онҳо ва бо «қувва»- и молии онҳо чунин як сомонаҳои ищвоангез фаъолият мекунанд. Албатта замоне Радиои «Озодӣ» низ ба минбари розу ниёзи ифротгарон мубаддал гашта буд. Вале имрӯз нафаре масъулиятшинос ва озодандешу равшанфикр Соҷида ва Ҷавод, ки барои нашру хабари бардурӯғи наҳзатиён муқобилият нишон медиҳанд. Ин корро пештар бояд роҳандозӣ мекард. Вале барои ҳаминаш ҳам бояд шукр кард, ки пайдо гашт диле, ки барои ҳақиқати ҳол месӯзад. Ва хабарҳои бардурӯщи наҳзатиҳо ва дигар мухолифони миллатро инкор мекунад. Манфиатҳои худхоҳонро пешпо зада, паи ҳақиқат меравад.

Ман ҳамчун як хонандаи Радиои Озодӣ иброз менамоям, ки вақтҳои охир расонаи мазкур хабарҳоеро пайгири менамояд, ки чеҳраи аслӣ ва ҳақиқати кишварро инъикос менамояд. Гарчанде, ки бархе манфиатҷӯён барои нафъи худ амал мекунанд бояд донанд, ки «Давидани гӯсола то коҳдон» гуфтаанд. Албатта рӯзе мерасад, ки ҳамин гуна банди гардани манфиатҷӯёнро сахттар мекашанд. Ҳамон вақт ҳақ ба ҳақдор мерасаду олам тинҷу ором мешавад.

Ба ин худхоҳону мансабдорони хориҷӣ гуфтаниам, к ибо буридани шохаи як ё ду равшанфикр решаи он хшк нахоҳад шуд. Зеро ҳамеша ҳақиқат бар ҷаҳолат щолиб меояд ва айнан ба мисоли ҳамин равшанфикрон аз решашон боқуваттар гардида, бар зидди афкороти пучи шумо зарба хоҳанд зад.

Маҳмудова Ф.М., устоди кафедраи нақлиёт ва идоракунии автомобилҳо

Тоҷикистони азизи мо таърихи на қадар тӯлони дорад. Лекин дар ин муддати на он қадар дароз чунон корҳо ба анҷом расонида шудаанд, ки дигар давлатҳо  дар тӯли солхои дуру дароз  мушарраф нашудаанд. Албатта мушкилиҳо ҳаст, лекин онҳо пай дар пай паси сар шуда истодаанд. Муҳимтаринаш он, ки мо зиёда аз 25 сол инҷониб дар фазои сулҳу осоиштагӣ зиндагӣ карда истодаем. Ва бояд як чизро дарк кунем, ки манфиатҳои миллии кишварамон аз ҳама волотар аст, зеро мо ба шарофати он дар фазои озод зиндагӣ дорем.

Бо тараққиёти илму техника ва пешрафти фарҳангу тамаддун дар ҷомеаи мо падидаҳои нав ба майдон меоянд, ки бархе аз онҳо бо арзи вуҷудашон дар баробари манфиатҳои маънавӣ, инчунин роҳҳои ифроту тафритро тай менамоянд. Имрӯз барои ҳар кадоми мо маълум аст, ки гиромидошти фарҳанги волои тоҷикона давлату ҳукумат талош дорад. Аз ин ҷост, ки барои ворид шудани фарҳанги миллати бегона мо мубориза бурда истодаем. Давлат танҳо мехоҳад, ки симои мардуми тоҷик мисли симои ниёгон бошад, либосҳои миллии тоҷикона дар бари занҳо ва мардҳо бошанд ва мо дар назди ҷаҳониён бо фарҳангу маданият ва таърихи худ фахр кунем. Ҳоло, ки вазъи байналхалқӣ мураккаб мебошад,  душманони миллати тоҷик кӯшиш карда истодаанд, ки дар замини Тоҷикистон фазои сулҳу осоиштаро вайрон кунанд. Ман ҳамватанони худро даъват мекунам, ки дар атрофи ҳукумати қонунӣ мутаҳҳид бошед.  Дар ин ҳолат мо метавонем ба душманони миллати тоҷик муташаккилона муқобилият нишон диҳем.

Маълум аст, ки вазъи иҷтимоӣ, сиёсӣ, иқтисодӣ ва маънавии ҷомеаи ҳар як мамлакат ба раванди таъмини дастовардҳои миллӣ ва амнияти сартосарии он таъсири амиқ дорад. Аз ин рў, пеш аз ҳама, зарур аст, ки мафкура ва вазъи равонии ҷомеа бо татбиқи барномаҳои мухталифи сиёсию фарҳангӣ ва мафкуравба ҳадафҳои давлату миллат ҳамнаво бошад. Дар ин раванд, албатта, давлат ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон кўшишҳои ҳамаҷонибаи фарогирро ба харҷ медиҳад, ки то мушкилоти мавҷуда ҳаллу фасл гардад.

Дар охири асри гузашта халқи азияткашидаи тоҷик бо амри таърих соҳиби давлати мустақилу комилҳуқуқ гардид. Фарзандони сарсупуридаи миллат бо дарки воқеии таҳдиди хатари нобудшавии  миллату мамлакат бар зидди ҷанги бемаънӣ, ҷудоиандозии минбаъдаи халқи дар асари сиёсати наҷодкушии тўлонии душманон камшумор гаштаи тоҷик ба по хестанд. Ин  роҳи ваҳдат ва ягонагӣ, роҳи худшиносии миллӣ, роҳҳои омўзиши таърих, фаро гирифтани осори  гаронбаҳои аҷдодӣ ва рушду такомул додан ба маънавиёти хеш мебошад.

Аз бостон то ба имрўз аксари шахсони маъруф ё маҳбуби таърихро хоҳe шоҳ бошад, хоҳ саркардаю сарлашкар ва ё аз аҳли илму фарҳанг, вазъу носозгориҳои мураккаб ва тақдирсози кишвараш аз роҳи мубориза ва дорои ифтихордории миллӣ ва ватанпарастӣ ба майдони шўҳрат овардааст. Ин иқдом ҷасорат, мардонагии бузург, як рўю як забон доштан ва ифтихори бошуҷоатро медиҳад.

РАҲИМОВ А.А.

устоди кафедраи математика ва информатика

Тоҷикистон  макони инсонҳои сулҳ ва меҳнатпарвар мебошад. Худ қазоват намоед, ки тӯли 28 соли Истиқлолият мо ба чӣ гуна муваффақиятҳо ноил гардидем? Новобаста аз бӯҳрони иқтисодие, ки аксари давлатҳои дунёро фаро гирифтааст, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар паёми имсолаи худ ба соҳаи маориф, тандурустӣ диққати махсус дода ирсоли маблағро ба ин соҳа зиёд карданд.Он ободкориҳое, ки мо дар шаҳру ноҳияҳо мебинем, касро ба ҳайрат мегузорад. Бесабаб нест, ки миқдори саёҳон аз хориҷа ба дараҷае зиёд шуда истодааст.

Сиёсати сулҳхоҳонаи Ҳукумати Ҷумҳури бо сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати милли Пешвои миллат, Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пеши роҳи ифротгароёнро мегиранд. Азбаски халқи Тоҷикистон нисбат ба сарвари оқили худ меҳру муҳаббати беандоза дорад ин ғояҳои вайронкорона ҳоло дар ибтидои сабзиш решакан мешаванд.

Афсӯс, ки ҲНИ аз ин масъалаҳо дур рафтааст ва ӯ танҳо дар хаёли ҳаёти сиёсӣ ва иҷтимоии Тоҷикистонро нотинҷ кардан мебошад, лекин халқи тоҷик дигар фиреб хӯрдан намехоҳад, зеро ки дарси солҳои 90-ум дар хотираи мо мебошад.

Ба ҳамаи ин пешравиҳо нигоҳ нокарда, ТЭТ ҲНИ дар солҳои охири фаъолияти худ, дар сафи худ шахсонеро ҷамъ намуд, ки ин пешравиҳоро дидан намехоҳанд. Албатта, дар кишваре, ки фазои орому истиқлолияташро ҳазорон орзу менамоянд барояшон нафоридаву дигар роҳи таъсиррасониро наёфта зӯрашон танҳо ба силоҳу аслиҳа расидааст. Гарчанде, ки гурӯҳҳои терористиву экстремистӣ то имрӯз ҳар гуна амалҳои ношоистаро ба анҷом расонида бошанд ҳам, то ҳол инсонҳое ҳастанд, ки мафкураи нопоки онҳоро маҳкум намуда, барои сулҳи ватан мекӯшанд ва бо якзабони эътироф менамоянд, ки «Ифротгарои оини тоҷикон набуд ва минбаъд низ нахоҳад шуд». Онҳо мехоҳанд, ки динро ба давлат омехта намуда, қоидаву қонуниятҳои асримиёнагиро ҷорӣ намоянд. Хусусан занҳо бояд аз ҳама намуди фаъолноки маҳрум карда шаванд. Мо хуб медонем, ки дар давлатҳои ба ном “исломӣ”ҷамъият дар чи ҳол аст. Зеро исломи он нохалафон исломи худсохта, дар ниқоби разолат аст. Конститутсияи кишвари  мо равшан муайян намудааст, ки дин аз давлат ҷудо мебошад. Ҳар касе, ки мехоҳад тоату ибодатро адо намояд ва онҳоро давлат дастгирӣ менамояд.

Мо мардумони тоҷик дар чунин як шароите, умр ба сар мебарем, ки давлат соҳиби истиқлолият асту ба ягон эътиқодоти мардум монеа дучор намекунад, ин ҳам дар ҳоле, ки ҳатто замони шӯрави ҳолат чунин набуд.

Хоса мо шаҳрвандони Тоҷикистон сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллатамонро ҳаматарафа дастгири намуда, дар гулгулшукуфоии ватани маҳбубамон ҳиссаи босазои хешро хоҳем гузошт.

Нусратхон Ахмедова,

устоди кафедраи забонҳои хориҷии ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

 

Бо исми Мирзои Салимпур аксари сокинони кишвар, хосса онҳое, ки ба матбуоту сиёсат сарукор доранд, шинос ҳастанд. Ин нафаре аст, ки дар раги худ хуни «озодпарастон»-а дорад. Чун корномаашро варақгардон мекунӣ, мебинӣ, ки аз сар манманию лофзаданҳоро пешаи худ кардааст. Ӯ аз ҷумлаи нафаронест, ки солҳои навадуми қарни гузашта бо шеваи тунду лаҳни тез вориди матбуот шуд. Ва ҳар нафаре, ки нигоштаҳояшро мехонд, гумон мекард, ки рӯзноманигори сирф профессоналӣ аст ва аз ягон нафар вобастагӣ надорад. Аммо журналистикаи муосир нишон медиҳад, ки аксари «соҳибқаламон» соҳиб доранд, яъне аз рӯи гуфти соҳибонашон мавод менависанду ва ҳадафи онҳо санг партофтан ба рақибони онҳо мебошад. Шеваи фаъолияти Мирзои Салимпур низ ҳамингуна буд ва ҳамингуна монд. Ӯ яке аз фаъолони нашрияи «Чароғи рӯз» буд, ки маблағгузораш хоҷагони хориҷӣ буд. Дертар ӯ солҳои сол дар сомонаи «Озодӣ» фаъолият бурда, як андоза аз рӯи гуфти хоҷагони амрикоии худ фаъолият мебурд. Чун муносибаташ бо собиқ ҳамкораш Соҷидаи Мирзо, (ҳар ду дар «Чароғи рӯз» фаъолият доштанд) роҳбари бахши тоҷикии радиои «Озодӣ» сард шуд, бо мақсади ниқорситонӣ «сомонаи худ»-ро ташкил дод. Ӯ имрӯз шояд ҳаловат барад, ки сомонаи ӯ дар муқобили сомонаи «Озодӣ» серхонандатар гардид. Аммо баҳси марказии ин ду чеҳраи мондагори журналистикаи муосир бадбахтона авзои сиёсиии кишвар гардид. Мо борҳо дидаем, ки сомонаи «Ахбор» ҷониби радиои «Озодӣ»-ро ба он гунаҳкор мекард, ки «хидматгузори беминнат»-и давлат ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон гардидааст. Баръакс сомонаи «Озодӣ» «Ахбор» ва муассиси он Мирзои Салимпурро бозичаи дасти «Паймони миллӣ», ҲНИ ва хоҷагони эронӣ унвон кард. Баҳси онҳо то ҳадде буд, ки дар ин миён боз Тоҷикистон «гунаҳкор»-и ҳар ду тараф гардид. Аслан интишор шудани ин мақола ба он хотир аст, ки Мирзои Салимпур дар сомонаи худ аз ҳад худро «мусичаи бегуноҳ» гирифта, тамоми ғиреви худро ба сари кормандони амнияти кишвар бор кардааст. Ӯ муқобили мубориза бурдани чанде аз хонандаҳои фаъоли шабакаҳои иҷтимоиро «Фабрикаи ҷавоб» унвон кардааст. Охир журналисти муҳтарам худ борҳо иқрор шудаед, ки замона дигар шудааст. Имрӯз хонандаи зиёд ҳамонтавре, ки худ иқрор мешавед ба сомонаатон ворид мешавад, дар ин ҷода назарҳо мухталиф ҳастанд. Шахсан камина низ аз таъсиси сомонаи «Ахбор.ком» истиқбол намудам. Вале эътироф кунед, ки хонандагон дар баробари ситоиши сомонаи шумо дар мавриди оҷилан нашр кардани мавод, ҳамчунин ҳаққи танқид карданро ҳам доранд. Шумо, муҳтарам, Мирзои Салимпур як чизро дар мизони андеша бар кашед, ки ба хотири бозоргир шудани сомонаатон ҳар чиро бояд нашр накунед. Ва хонандаҳо вақтҳои охир дуруст дарк карданд, ки Шумо ба хотири «тарафгирии ҳукумат аз ҷониби сомонаи «Озодӣ» (шахсан ман инро эҳсос накардам) майл ба созмони «Паймони миллӣ»  ва ҷаноби Муҳиддин Кабирӣ намудед. Мавқеъгирии Шумо дар мавриди дашному ҳақоратро оид ба пайвандонатон ман ҳам тарафгир ҳастам. Воқеан ҳам камоли номардист, ки ба қиблагоҳи шумо, ки кайҳо ин дунёро тарк гуфтанд (хонаи охираташон обод бод!) нафарони алоҳида дахл карданд. Ин нишонаи мағлубияти онҳост. Аммо Шумо ба кадомин далел қахру ғазаби худро бар сари КДАМ бор кардед, ман намефаҳмам. Мушаххасан мегуфтед, ки кадомин бо қадомин «псевдомин» аз намояндаи «фабрикаи ҷавоб» ин корро кардааст, мо хонандагон иқрор мешудем, ки иддаои Шумо дуруст аст. Шумо боре андеша накардед, ки «дӯстони Шумо» аз думравони «Паймони миллӣ» ба хотири Шуморо ба худ майл кардан ин корро карда метавонистанд. Гумон мекунам не. Ман чиро дар назар дорам. Дар сӯҳбатҳои онлайнии Кабириву Алим Шерзамонов, Гадоеву Ёқубовҳо даҳҳо номгузорони сохта онҳоро тарафгиру ҷониби давлатро бо ҳақорату дашномҳои қабеҳ медиҳанд. Албатта истисно намекунам, ки баъзе аз хонадагон низ бар зидди «Паймони миллӣ» ва ҲНИ борони ҳақоратро мефиристанд. Ин нишонаи зарфият ва кӯтоҳандешӣ аст. Шахсан камина дар ин гуна баҳсҳо ҳарду тарафро ба одоби муоширату муносибат талқин мекунам. Охир ин хуб нест, ки ду тоҷик сари қаҳру ғазаб ченаки одобу фарҳанги худро ба оламиён нишон диҳад.

Сониян барои мо аҷиб аст, ки Мирзои Салимпур чӣ гуна метавонад дар Аврупо бе ёрдами ягон нафар сомонаи худро фаъол гардонад. Охир дунё дунёи иттилоот аст. Ягон нафар бе дастмузд кор намекунад. Намояндаҳои Шумо дар ҳама минтақаҳо фаъол аст. Мо иқрор мешавем, ки навтарин навидро аз сомонаи Шумо дарёфт мекунем. Хеле аҷиб менамояд, вақте ки як рӯзноманигор масалан аз водии Зарафшон холисона ба Шумо хизмат намояд. Аён аст, ки Шумо маблағи калонро аз ягон хоҷа дарёфт кардед, ё кӯзаи тиллоро ёфтед, ки барои даҳсолаҳо кифоят мекунад. Вагарна таъсиси сомона, нигаҳ доштани он, бо иттилоот пур карданаш хароҷоти зиёдро тақозо мекунад. Чун ман мутахассисгуна ҳастам, инро медонам.

Ахиран ба Шумо маслиҳат медодем, ки пеш аз интишори чунин мавод ба эҳсосот дода нашавед ва касе ҳам ба Шумо ҳақ надодааст, ки минбари худро баровардаи эҳсоси худ кунед. Боқӣ дар паноҳи Худованд бошед! 

Абдусабури Абдуваҳҳоб, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд