Каждый гражданин общества как личность воспитывается вначале в семье, затем в школе. При этом как родителям, так и педагогам именно в этом возрастном периоде нужно особое внимание уделить толерантности, нравственному и патриотическому воспитанию. Так как невнимательность или халатность в этом вопросе может привести их к дурному влиянию.

При этом, следует помнить, что молодежная среда в силу своих социальных характеристик и остроты восприятия окружающей обстановке является той частью общества, в которой наиболее быстро происходит накопление и реализация негативного протестного потенциала.

Это при том, что в последние годы в странах мира отмечается активизация ряда экстремистских  движений, которые вовлекают в свою деятельность молодых людей. В настоящее время членами данного рода неформальных молодежных организаций (группировок) экстремистско-националистической направленности в основном являются молодые люди в возрасте до 30 лет, и нередко, в том, числе несовершеннолетние лица  14-18 лет.

Опасность данного явления заключается не только в вовлечении людей в преступную экстремистскую деятельность, но и в негативном воздействии на их личность, и в формировании их нравственно мировоззренческой личности.

Одним из ключевых направлений борьбы с экстремистскими и террористическими проявлениями в общественной среде выступает их профилактика. Профилактика экстремизма и терроризма – это не только задача государства, но и задача представителей гражданского общества, самих граждан.

Особая миссия при этом должна отводится семье и школе, ведь не секрет, что социальная и материальная незащищенность, психологическая незрелость и значительная зависимость от чужого мнения, дают возможность легкого распространения радикальных идей среди молодежи.

В настоящее время в рамках реализации мероприятий, направленных на противодействие идеологии терроризма и экстремизма в образовательной сфере и молодежной среде, а также недопущения присоединение молодежи к различного рода запрещенным экстремистским партиям и движениям, в городах и районах Согда, согласно планам мероприятий соответствующих ведомств и организаций, учреждений и местных администраций проводятся встречи с общественностью.

Как отметили СП в Согдийском областном отделении Народно-демократической партии Таджикистана, на днях по инициативе первичных отделений такие встречи состоялись в Айнинском районе с учащимися образовательного учреждения села Хушекат и в городе Истаравшан с молодёжью и жителями махалли «Имоми Аъзам».         

 По информации председателя исполнительного комитета НДПТ в Айнинском районе Абдугани Кобилзода, в ходе встречи с учащимися школы села Хушекат были разъяснены термины терроризм и экстремизм и их негативное воздействие, угрозах безопасности странам мира, которые они в себе несут.

В свою очередь, в ходе встречи с жителями махалли «Имоми Аъзам», представителя НДПТ в городе Истаравшан Муаззамой Абдувахобовой и сотрудниками городского отделения МВД, были раскрыты основные причины присоединение части молодежи к экстремистским группам и основные пункты Закона РТ «Об ответственности родителей за воспитание и обучение своих детей».

Было отмечено, что поскольку нынешняя молодежь и подростки, как правило, много времени уделяют общению через Интернет, им важно знать о существующих в настоящее время опасностях, связанных с его использованием. И в этой связи им необходимо усовершенствовать свои навыки критического мышления, чтобы эффективно противостоять насильственной пропаганде, используемой идеологами, экстремизма в открытом доступе.

На встрече было подчеркнуто, что молодежь страны является великой силой и завтрашним днём нации, и в этой связи старшее поколение возлагают большие надежды на молодежь, как на созидателей будущего страны. Любая мера, осуществляемая в стране, включая проведение среди населения разъяснительных встреч и бесед, прежде всего, направлены на улучшение жизни молодежи, повышение её осведомленности, но и конечно же обеспечение светлого будущего любимого нами Таджикистана.

 

 

 

Хасанов Ф.А.

ДПДТТХ

 

Бо ҳамаи дастовардҳои бесобиқаву беназири худ инсон ҳанўз ба ормону орзуҳои деринааш, яъне эҷоди як зиндагии поку пурсаодат, орому осуда ва озод аз хушунату ихтилофҳо дастёб нашудааст. Баръакс, имрўз инсоният бо хатарҳои нав ва мушкилоти сангинтар рў ба рў гашта, гирифтори ихтилофҳои мафкуравию мазҳабӣ ва бархўрди манфиатҳои сиёсиву иқтисодии ҷаҳонӣ мебошад.

Сарвари давлати тоҷикон ҳамеша таъкид мекунанд: «Вазъи имрўзаи сайёра моро водор месозад, ки на аз зиддияти мафкураҳо, бархўрди манфиатҳо ва ихтилофи тамаддунҳо, балки аз робитаҳои дўстона, ҳамзистии мусолиматомез ва гуфтугўи тамаддунҳо ҳарф занем.

Мо вазифадорем, ки ҳама гуна амалҳои ба зиндагии осоиштаи башарият таҳдидкунандаро маҳкум ва пешгирӣ карда, талошҳои созанда, дастовардҳои фарҳанг ва дину оинҳои халқу миллатҳои гуногунро ҳамчун ҷузъҳои таркиби тамаддуни башарӣ эътироф намоем ва ба онҳо эҳтиром гузорем.

Ҷумҳурии Тоҷикистон чун узви комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ табиист, ки аз равандҳои ҷаҳонишавӣ берун буда наметавонад. Муносибатҳои мо ба кишварҳо ва минтақаҳои гуногуни олам торафт вусъат ёфта, мо ҳарчи бештар вориди муносибатҳои сиёсиву иқтисодӣ ва фарҳангиву гуманитарии байналмилалӣ мегардем. Дар чунин шароит амиқ дарк кардани мақсад ва ҳадафҳои худ, таҳкими дастовардҳои таърихӣ ва ҳифзи манфиатҳои миллии Ватани азизамон дар арсаи байналмилалӣ амри зарурист».

Барои амалӣ гардидани ин ҳадафҳо муносибатҳои баробарҳуқуқ ва ҳамкориҳои мутақобилан судманд бо кишварҳои минтақа ва мамолики пешрафтаи олам аҳамияти махсус доранд. Дар робита ба ин бояд гуфт, ки дар натиҷаи пешбурди сиёсати «дарҳои кушода» чунин муносиботу ҳамкориҳо рўз аз рўз таҳкиму густариш меёбанд. Ҳадафи аслии мо эъмори давлати мустақили ҳуқуқбунёд, демократӣ, дунявӣ ва фароҳам овардани шароит барои зиндагии шоистаи инсон аст. Дар ҷараёни татбиқи ин ҳадаф дар Тоҷикистони соҳибистиқлол дар фосилаи на чандон тўлонӣ арзишҳои демократӣ ҳамчун ҷузъи фарҳанги давлатдории навин пазируфта шуданд ва онҳо ба таҳкими дастовардҳои истиқлолият, ташаккули ҷомеаи шаҳрвандӣ ва институтҳои он, инчунин ба таъмини ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрванд мусоидати фаъол намуданд.

Мақсади асосии низоми демократӣ дар ҷомеаи мо, пеш аз ҳама таъмини ҳуқуқ ва озодиҳои шаҳрвандон, фароҳам овардани шароит барои меҳнат ва зиндагии осуда, волоияти қонун, пойдории адолат ва иштироки фаъоли мардум дар идоракунии давлат мебошад, ки ба анъанаву суннатҳои давлатдории миллӣ, арзишҳои ахлоқиву фарҳан-гии миллат ва дастовардҳои тамаддуни башарӣ такя мекунанд.

Иҷрои тадбирҳои зикршуда дар навбати аввал аз сатҳи рушди иқтисодии кишвар вобаста аст. Бо назардошти ин, мо роҳи густариши муносибатҳои бозорӣ ва рушди устувори иқтисоди миллиро пеш гирифта, дар ин самт тадриҷан ба комёбиҳои назаррас ноил шуда истодаем. Ҷиҳати баланд бардоштани самаранокии иқтисодиёт, иқтидори содиротии кишвар ва фароҳам овардани ҷойҳои нави корӣ тибқи барномаҳои махсуси давлатӣ оид ба коркарди маҳсулоти кишоварзӣ, нахи пахта ва дигар соҳаҳои истеҳсолӣ як қатор корхонаҳои саноатӣ ба кор даромаданд ва ҳоло мувофиқи стандартҳои ҷаҳонӣ маҳсулоти худро ба фурўш мебароранд. Дар ноҳияҳои Зафаробод, Спитамен, Мастчоҳ корхонаҳои азими коркарди пахта фаъолияти худро сар карданд. Дар назди ин корхонаҳо коргоҳҳои бофандагӣ, нассоҷӣ низ амал мекунанд, ки барои натиҷаи ниҳоӣ шароит фароҳам меоваранд.

Ба хотири баланд бардоштани сифат ва сатҳи зиндагии мардуми кишвар, ки дар роҳи он маъракаву маросимҳои серхароҷот монеаҳои ҷиддӣ эҷод мекарданд, Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими анъана ва ҷашну маросимҳо дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» уфуқҳои тозаро дурахшон кард. Бо ин иқдом мо барои то андозае сабук гардонидани бори зиндагии халқамон шароити мусоид фароҳам овардем. Дар айни замон зарур аст, ки дар доираи татбиқ ва риояи қатъии конуни мазкур расму ойинҳо ва маъракаороиҳо ба тартибу низом ва меъёри муқарраршуда дароварда шаванд. Мо бо амалӣ намудани сиёсати рушди устувори иқтисодӣ мақсад дорем, ки ба паст кардани сатҳи камбизоатӣ, тадриҷан беҳтар шудани сифат ва сатҳи зиндагии мардум муваффақ шавем. Бовар дорем, ки дар давоми чанд соли наздик ба ҳалли ин масъалаҳо ноил мегардем.

Дар раванди таҳкими сулҳу субот ва давлатсозиву давлатдории навини худ баҳрабардорӣ аз арзишҳои волои таърихиву фарҳангӣ, таблиғи ҳувияти милливу ифтихори ватандорӣ, худшиносиву худогоҳӣ ва ба шоҳроҳи созандагиву ободонии сарзамини аҷдодӣ раҳнамоӣ кардан ва сафарбар намудани мардумро воқеан ҳам дар маркази сиёсати давлатӣ қарор додем.

Бо орзую умедҳои нек гуфтанӣ ҳастем, ки дар даврони Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамаи фарзандони бонангу номуси миллати мо рисолату асолати давлатдории миллӣ ва қарзи муқаддаси шаҳрвандиашонро дарк намуда, барои ҳифзи дастовардҳои истиқлолият, пуштибонии амнияти милливу давлатӣ, таҳкими сулҳу ваҳдат ва суботи сиёсӣ, таъмини рушди иқтисодиёт ва пешрафти Ватани азиз нерўю дониши худро дареғ надоранд.

 

 Насимова М.М.

ДПДТТХ

 

Миллати тоҷикро имрӯз дар тамоми арсаҳои байналмиллалӣ бо Истиқлолият ва сулҳу суботаш мешиносанду онро ҳамчун кишвари боамн эътироф мекунанд.

Аммо мухолифоне ҳастанд, ки ташкилоти худро ба ном Паймони миллии Тоҷикистон, ки гӯё дилсӯзони миллат нишон медиҳанд вагарна аз ин осоиштагӣ ношукрӣ карда, ин ҳама файзи рӯзгору муваффақиятҳои беназирро пушти по мезананд. Барои олуда кардани осмони софи кишварамон саҳм мегиранд, чун онҳо бадкирдору носипос ва бадкешанд.

Тоҷикистон кишвари фарҳангпарвару башардӯст ва куҳантамаддун аст. Ҳамин асолати аҷдодӣ буд, ки моро то кунун саодати рӯзгор бахшидаву бахти бегазанди миллатро ҳадя кардааст. Дар ҳақиқат кишвари мо диёри ҳамешабаҳор ва мардумонаш бомаданияту ватандӯст ва худшиносанд.

Акнун ташкили созмони “Паймони миллии Тоҷикистон” ба чи хотир аст, инро ҳам мо хуб медонем. Албатта фаъолияти ин ташкилот идомадиҳандаи амалҳои бади наҳзатиҳо аст. Аз ҳамин лиҳоз мардум ба паймони шумо дигар бовар намекунанд. То ҳамин дараҷа мардум мефиребед, ки гӯиё бо ивази номатон тинататон низ дигар мешуда бошад.

Мо ҳеҷ гоҳ барои ин нохалафон майдонро холӣ нахоҳем гузошт, зеро мо аз дасти чунин “ҳимоятгарон” ранҷ дидаву озурдаҳол гардидаем.  Мо бояд дарк намоем, ки вазифаи ҷоноҷони ҳар кадоми аз шаҳрвандони баору номуси миллат онаст, ки мо бояд ҳушёрии сиёсиро аз даст надиҳем. Мо набояд фирефтаи доми бадхоҳони паймоншиканон гардем ва ба суханони буҳтонангези онҳо бовар намоем.

 

Бобоева М.А.                       

ДПДТТХ

Дар замони муосир падидаҳои нав зиндагонии аксар мардумони мамоликҳоро ба табоҳ оварда истодааст. Зеро зуҳур пайдо намудани тероризму экстремизм натанҳо барои имрӯз балки дар оянда низ хатарнок аст. Ба он хотир, ки мутаасифона ҷавонони гумроҳу камсаводи миллати мо низ шомили чунин гурӯҳҳо гашта истодаанд.

Мо, устодон, вазифадорем, ки ҳеҷ гоҳ ба ин гуна шомилшавиҳои шогирдони худ ба гурўҳҳои нолоиқ роҳ надиҳем. Итминони комил дорем, ки ҷавонони давраи Истиқлол аз чунин амалҳо дур хоҳанд буд. Мо аз хурд то калон бояд мисоли дар таърихи Давлати Исломии Ироқу Шом воқеъгаштаро дарси ибрат дониста, мисоли зиндаи хулосабарорӣ бояд кунем, он нангу номусе ки ҷавонон-раҳгумзадагон, бо роҳи хато рафтагон ба давлату кишвари мо оварданд, ба насли оянда фаҳмонем, то дигар такрор нашавад, то давлати мо оянда пояндаву бузург шавад, то теша ба решаи худ назанем.

Маълум мешавад ки дар байни он ҷавонони гумроҳ ва аз кори худ пушаймон на ҳамаашон шахсони бесавод ҳастанд, балки ҷавонони босаводу ахлоқи хамидадошта низ ба ин кирдорҳои нопок даст задаанд. Аммо, мутаассифона, худкардаро даво нест, вовайлову пинҳонӣ. Онҳо дар роҳи худ бо дастони худ чоҳ мекананд ва аҳволи волидайни худро бадосо мегардонанд.

Ҳодисаҳои охири кишвар аз он шаҳодат медиҳанд. ки як шахси гумроҳгашта чандин ҷавонони ба роҳи хато боваркунандаро зери фиреби худ қарор медиҳад. Ин ҳодисаҳо аз он гувоҳӣ медиҳанд, ки иддае аз ҷавонони раҳгумзада ҷони худро дар хатар гузошта, инчунин аз хатарнокии кори худ волидайну наздикони худро олуда сохта, худ ва онҳоро қурбони кадом корҳои ношояму ноарзанда дар ҷаҳон  месозанд.

Ҷавонони раҳгумзада шояд нафаҳмида мемонанд, ки амали нохалафонаи онҳо терроризм ном дорад, онҳо ин роҳро дидаву дониста пеша мекунанд, дар бораи оқибатҳои он маълумоти кофӣ мегиранд ва ҳадафҳои даромадноки худро андеша мекунанд, бо интихоби ним бурда нон неву як нони бутун тамоми ҳаёти оилаашонро месўзонанд. Онҳо роҳеро интихоб намудаанд, ки на оғоз дораду на анҷом ва шояд худашон бехабар буданд, ки роҳи онҳо то куҷост. Ҳамаи ин натиҷаи качфаҳмиҳои насли наврас аст.

Онҳо дар баробари маҳв гаштани роҳбарони худ худашон низ ба ҳалокат мерасанд. Дар баробари ин онҳо худашонро диндори аслӣ,  соҳиби имони пок ва ба дини ислом содиқ мешуморанд, инчунин худро сарсупурдагони миллат метарошанд. Ба суханони шахсони номаълуми ба кишварамон назари душманонадошта бовар карда, ба ҷои он, ки аз кўчаи илму маърифат гузашта, бо ёрии он чӣ будани ватан ва моҳияти онро бифаҳманд ва осудаҳолона ба як бурда нон қаноат карда, зиндагии хуш гузаронанд,  ба ватани худ ба воситаи ба психологияи онҳо ҷойкардани фикрҳои фисқу фасоднок ҳисси нафрат пайдо мекунанд.

Дар ягон қолиби фикр ва тафаккури инсон намеғунҷад, ки чунин ҷавонон дар гурўҳҳои ифротгарона, ғоратгарона ва пур аз ҷангу ҷидол шомил шуда, ояндаи худро ба дасти бегонагон-душманони халқу ватани худ, модару падар, ақрабои худ, тору пуди худ месупоранд.

 

Қаюмова С.А  

ДПДТТХ

Ҳар як халқу миллат аз замонҳои қадим мехост ба худ як ҷой ва мақомеро ба даст оварад, ки он барои инкишоф додани ояндаи худ мутобиқ бошад. Халқи тоҷик низ яке аз ҳамин халқиятҳо ба ҳисоб меравад, ки аз қадим мубориза барои ба даст овардани истиқлолият кӯшиш мекард ва ин кӯшиши халқ бесамар набуд. Баъд аз пош хӯрдани Иттиҳоди Шӯравӣ Тоҷикистон ба яке аз дастовардҳои нодиртарин, ки ин Истиқлолияти давлатӣ мебошад ноил гашт. 9-уми сентябри соли 1991 Тоҷикистон истиқлолияти худро эълон кард, орзӯи деринаи халқи тоҷик ҷомаи амал пӯшид. Аз оғози истиқлолият Тоҷикистон ба бисёр чиз ноил гашт, ки асоситарини он қабули Конститутсия мебошад. Баъд аз истиқлолият Тоҷикистон ба мушкилиҳои бисёр рӯ ба рӯ гардид. Ба ин мушкилиҳо нигоҳ накарда барои пойдор сохтани давлат қонунҳои муҳиме қабул ва баррасӣ карда шуданд. Баъди қабули Конститутсия Тоҷикистони соҳибистиқлол пули ягонаи худро ба муомилот баровард.

Барои мустаҳкам намудани пояи давлати ҷавон Пешвои миллат яъне Эмомалӣ Раҳмон кӯшишҳои зиёде намуда натанҳо давлати моро ҳаматарафа рӯ ба тараққӣ раҳсипор намуданд, балки марому мақоми тоҷиконро дар тамоми ҷаҳон баланд бардоштанд. Тоҷикистон баъд аз қабули истиқлолият Артиши миллии худро низ таъсис кард, ки он рӯз аз рӯз пурқувват шуда истодааст. Вақте ки артиш ташкил шуд, амнияти давлат низ пурқувват мегардад. Баъд аз пойдор гардидани пояи давлат, давлатро бояд давлатҳои дигар низ шиносанд, ҳам аз ҷиҳати иқтисодӣ ва ҳам ҷиҳати иҷтимоӣ. Барои мустаҳкам кардани пояи давлатдории Тоҷикистон Президени мамлакатамон ба давлатҳои дигар шартномаҳои судманд бастанд, ки барои пешрафт ва шукуфоии мамлакат имкониятҳо фароҳам омаданд, инчунин бо бастани шартнома робитаҳои худро бо мамлакатҳои хориҷа мустаҳкам карда истодаем.

Якумин дастоварди миллат ин истиқлолияти давлатӣ мебошад, ки барои халқи тоҷик ин яке аз дастоварди муҳимтарин ба ҳисоб меравад. Дуюмин дастоварди муҳими давлати навбунёд ин ташкил кардани Артиши миллии худ мебошад, ки барои мустаҳкам кардани марзу буми ин кишвари навташкил яке аз дастоварди муҳим низ ба ҳисоб меравад. Сеюмин дастоварди бузурги мардуми тоҷик ин қабул шудани Конститутсияи нави он мебошад. Дар ин Конститутсия бисёре аз қонунҳои муҳими давлатдорӣ ҷорӣ ва баррасӣ карда шудааст, ки то ҳол аз рӯйи ин қонунҳо тамоми ҳалқ дар як чаҳорчӯбаи муайян кор ва фаъолият карда истодааст.

Яке аз дастовардҳои дигари даврони истиқлолият ин пойдор намудани сулҳ дар Тоҷикистон ба ҳисоб меравад, ки ин ҳаёти халқи тоҷикро куллан дигаргун сохт. Чуноне ки мо аз таърих медонем, ҷанге, ки дар Тоҷикистон шуда гузашта буд, бар сари халқи тоҷик бисёре аз мушкилотҳоро овард.

Дастоварди дигари Тоҷикистон ин ба муомилот баровардани пули ягонаи миллии он мебошад. Дар давлате, ки асъор нест, он давлат ягон зарра тараққӣ ё пеш намеравад, аз ҳамин сабаб Тоҷикистон низ аз соли 2000 пули ягонаи худро яъне “сомонӣ”-ро ба муомилот баровард.

Тоҷикистон дар давраи истиқлолияти ба бисёр дастовардҳои хурду бузург ноил гаштааст.

Расидан ба ҳадафҳои стратегӣ, ки яке аз муҳимтарин дастоварди давлат ба ҳисоб меравад.

Ташкил шудани парламенти Маҷлиси Олӣ ва Маҷлиси Намояндагон, ки барои ҳаллу фасл кардани қонунҳои хурду бузург ёрии хеле калон мерасонад.

Бо ташаббуси Пешвои миллат кишварамон баъзе аз ҷашнвораҳои халқи Ориёӣ яъне ҷашни Наврӯз, ки тамоми дунё ҳамчун ид ҷаҳонӣ ҷашн мегиранд. Ин ҳам яке аз дастоварди бузурги даврони истиқлолият мебошад.

Дастоварди дигари байналмилалии мо халқи тоҷик дар солҳои охир ин бо қарори Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон ки дар минбари СММ истода бо забони тоҷикӣ соли 2018-2028-ро соли “Амал об барои рушди устувор” эълон карданд мебошад.

Дар инҷо мо ба хулосае омада метавонем, ки Тоҷикистони соҳибистиқоли мо дар тӯли 28 соли Истиқлолияти худ ба дастовардҳои хурду бузург ноил гаштааст ва он мақсадҳое, ки дар назди худ гузоштааст дар оянда низ метвонад ба ин ҳадафҳои худ расад ё ба даст орад.

 

Машарипова М.Э.

ДПДТТХ