Миллати тоҷик аз гузаштаҳои худ дарси ибрат гирифтаву як қавму миллат будани хешро амиқ дарк кардааст. Зеро ҳар қавму миллате агар сарҷамъу якдилу якзабон бошад, пас беватану бехона нахоҳад монд. Таърихи ҳастии тоҷикон, ки асрҳои зиёдеро дарбар мегирад бо ваҳдату якдилӣ, зиндагӣ карда, миллати тоҷикро номдору шӯҳратдор ва кишвари мутамаддину устувор ба мо мерос додаанд.

Мо, ҷавонони саодатманди диёр, дар рӯҳияи баланди хештаншиносӣ изҳор менамоем, ки дар ин марҳилаи созандагию бунёдкории Тоҷикистони соҳибистиқлол ҳамчун як узви фаъоли ҷомеаи муосир бо ҳисси ифтихори миллӣ худро масъул ва вазифадор медонем, ки баҳри истиқлолияти комили мамлакат ва рушду тараққиёти кишвар дар радифи сиёсати пешгирифтаи Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон, таҳти роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон саҳм гузорем.

Мо шукри он дорем, ки чунин Пешвои муаззаму қавиирода ва саховатманд дорем. Якдилонаю якзабона ба Кабирӣ ва дигар пайравону думравонаш гуфтаниям, ки ин бадномкуниҳои шумо ва тӯҳматҳои ноҳақӣ шуморо нисбати сарвари давлат беасосос меҳисобем ва онро маҳкум хоҳем намуд.

Ба Кабирӣ, Гадоев Шарофиддин, Алим Шерзамону Илҳом Ёқубови “озодхоҳ” тавсия хоҳам дод, ки ҳоло вақти он расидааст, ки шумо низ ба он дасисаҳои худ хотима диҳеду ин пешравию саодати рӯзгори тоҷиконро қабул намоед, вақте ин қадар дар мусоҳибаҳоятон мо тоҷикистонием мегӯед. Зеро сухан дигару амал дигар аст.

Хоса аз ҳамаи ҳамватанони азизам даъват ба амал меоварам, ки ҳамеша ба хотири ҳифзу нигоҳдошти арзишҳои миллии Ватанамон ақидаҳои созанда пешниҳод кунем. Ба касе иҷозат надиҳем, ки амалҳои ношоистаи хешро дар кишвари мо амалӣ намояд.

Азбаски ҷавонон қишри асосии ҷомеаро дар бар мегиранд, маҳз гурӯҳҳои тундрав ба ин насл бештар такя мекунанд. Он ҷавоне, ки донишу маърифати сиёсӣ дораду хатари оқибатҳои ин амалро бахубӣ дарк мекунад, худро дур аз ин амалҳои номатлуб мегирад.

Мавлонова Маърифат       мутахассиси шуъбаи ВАО

Тоҷикистони соҳибистиқлол, ки дар айни замон марҳилаи рушду тараққиёт ва пойдорнамоии сулҳу суботро аз сар мегузаронад, талош варзида истодааст то дар роҳи тайкардааш муваффақу комгор бошад. Аммо ин пешравӣ ва ободиву озодии миллати моро бархе чашми дидан нокарда, мехоҳанд, ки фазои истиқлоли моро вайрон намоянд. Мо, мардуми бофарҳангу соҳибтамаддун ва қавиирода ҳастем. Ба нафаре чун хоини миллат бар зарари мардум рафторҳои нохалаф кардааст, дар ин марз ва дар миллати мустақил роҳ нахоҳем дод ва афкори он нафаронро ҳатто дар зеҳни худ ҷой ҳам намекунем.

Мардуми азизи мо имрӯз бояд донанд ин Сулҳу Ваҳдате, ки болои сари мо парафшон аст, бо заҳмату талошҳои хело зиёд ба даст омадааст ва ҳар як шаҳрванди кишвар аз он вазъи сулҳу амоние, ки дар кишварамон ҳаст, фахр бояд кунад, зеро ки кишвари мо бо қадамҳои устуворона пеш рафта истодааст. Ҳамватанони азиз ҳар кадоми Шумо бо ҳисси баланди масъулиятшиносӣ ва худогоҳии миллӣ бояд барои пешравии миллатамон саҳмгузор бошед, зеро ин омил боиси пайваста нусрат ёфтани миллати тоҷдори тоҷик, пойдор мондани истиқлолият хоҳад шуд, дар ҳамин замина тамоми мардуми миллатамон бо сарфарозӣ аз дастгириҳои бевоситаи Пешвои муаззами миллати тоҷик муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои пешравии сиёсати кунунии ҷумҳуриамон саҳми сазовореро гузоранд.

Мусаллам аст, ки ҷаҳони имрӯза паи ҳар гуна сиёсатбозиҳост. Аз ин ҷост, ки дар такл ба дастуру супоришҳои Пешвои миллат ба ҳамаи шаҳрвандони баору номус ва меҳанпарасти миллат даъват ба амал меоварам, ки қабл аз ҳама зиракии сиёсии хешро аз даст надода, барои муҳофизати якпорчагии ватан хизмат намоянд. Чӣ хеле, ки аз расонаҳои хабарӣ маълум мегардад, тарафҳои мухолифин ба фикри худ майдони набарди иттилоотро холӣ дида, тавассути он ҳар гуна ахбороти дуруғинро паҳн сохта истодданд. Ин амали онҳо барои худсафедкунии худ аз ҷумлаи роҳбари ТЭТ ҲНИ – Кабирӣ оғоз намуда, то намояндагони “сухандону диндораш” равона гардидааст. Бад-ин мақсад хоста истодаанд, ки мардумро тарафи худ кашида, дар миёни онҳо тафриқа эҷод карда истодаанд.

Дар асл ин баромадҳои назҳатиён дар Варшава дар конфронси солонаи САҲА ҳамааш пучу бемӯҳтавост, инро ҳатто иштирокдорон низ пай бурда, эшонро барои баромад намудан иҷозат ҳам надоданд. Ин пайгирии иштирокдорон ва дар миёни майдони шармандаги қарор гирифтани назҳатиҳо худ зарбае буд, ки бори дигар онҳоро огоҳ сохт, то бобати Тоҷикистон бӯҳтону тӯҳмат намуданро бас кунанд. Ва бинобар чунин маърӯзаи одамфиребонаи ин ифротиён масъулини конфронс маҷбур гашт, ки Кабирӣ ва намояндагони аз ватан бадарға гаштаро аз ин конфронс низ бадарға намуданд. Ин дар ҳолест, ки кори конфронс ба охир нарасида буд ва таъкид ҳам сохтанд, ки агар дуюмбора чунни кори худро такрор созанд, ширкати онҳоро минбаъд қатъ хоҳад кард. Ин муқаррароти нав, тамоми нақшаҳои иғвогаронаи ТЭТ ҲНИ-ро барбод дод, зеро онҳо барои эҷоди чунин намоишу эътирозҳо дар доираи ин ҷаласа моҳҳо тайёрӣ дида буданд, яъне «чоҳканро зери чоҳ намуданд». Зеро баромади Кабирии бадтинатро аз риштаи муҳокимаи гузаронида будам, ки саросар аз ташвиқоти ифротгароӣ дарак медод.

Гузашта аз ин аз ҳамин минбар истода, бо изҳори табрикоти «самимона нисбати ҳамватанонаш» мардумро ба ворид шудан ба ин ташкилотҳи иртиҷоӣ таҳрик намуда истодааст.

Тоҷикистон мулки соҳибихтиёр, демократи комилҳуқуқ ва ягона мебошад. Сулҳи он пойдор ва ваҳдату ягонагиаш бо талошу заҳматҳои мардуми башардӯсташ устувору ҷовидон хоҳад монд. Зеро ин сарзамину мулки соҳибдилону равшанзамирон аст, мулки озоду обод аст, мулке аст, ки бар ивази ҷони ҷасурмардону ватандӯстон ба мустақилияти воқеӣ шарафёб гардидааст.

 

Ҳусейнҷон Қаландаров, номзади илмҳои техникӣ,

мудири кафедраи таъминоти барқ ва автоматика

 

Ман ба шумоён  Кабири, Ёқубов, Шерзамонов, Гадоев ва дигар ҳамшарикҳоятон муроҷиат карда мегӯям, ки Шумо дар асл худбину мансабталош ҳастед ва аз ҳисоби маблағҳои ҳароми хориҷиён гаштаед.

Агар ин тавр набошад чаро ба сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва дигар дастовардҳои Тоҷикистони азиз бо гуфтаҳои дурӯғ, ғаразнок ва дили пур аз кинаву иҷтимои ба мардуми тоҷик муроҷиат менамоед. Ҷанобон Шумо ёд доред солҳои ҷанги шаҳвандиро, ки дар он вақт Шумҳо низ мансабдор будед ва ҳатто имрӯз ки Шумоён он шахсро бародари худ медонед Додоҷон дар он вақтҳо Шуморо Наҳангони Тоҷик ном гузошта буд. Дар он вақт аз Шумо дида шахси мансабдори баландпоя ҳеҷ кас набуд. Бародари азиз, ман шуморо ба тоҷик гуфтан ва зодаи модари тоҷик гуфтан забонам намеравад. Сабаб дар он мебошад, ки Шумо ва шумоёнбаринҳо, ки фикри маблағҳои ғаразноки хоҷагони хориҷиатон ғӯтида рафтед, ки бегонапараст шудед, боз мехоҳед ки дар Тоҷикистон хун резаду  шумо соҳиби мансаб гардед ва миллатро пароканда гардонед. Маҳз Шумоҳо будетон, ки иқтисодиёти кишварамон 50 сол ақиб рафт.

Агар Шумо дар асл  ватанатонро дӯст доред ё дилатон ба давлату миллат сӯзад ёрдам карда наметавонед,  ақалан мардумро ба иғвову дасисаҳоятон ба  шӯр наоред! Мардуми тоҷик алал хусус ҷавонон дигар он ҷавонони асри 90 – ум нестанд ки бо пулу мол онҳоро бероҳа кунед. Имрӯ мардуми Тоҷикистон ба қадри тинҷиву оромӣ, сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва ба қадри дастовардҳои хело бузурги мамлакат, ки дар 10 соли охир хело хуб ба назар мерасад қадр мекунад ва намегузорад, ки Шумоён боз ба ин дасисиву иғвоандезиатон мардумро ба шӯр оред ва ҳадафҳои паи пардаи ифлосатонро бо хуни фарзанди тоҷик пок намоед.

Ман сарфароз аз онам, ки дар чунин як Ватани ободу озод умр ба  сар мебарам. Шукрона аз он мекунам, ки имрӯз таваҷҷӯҳи давлату Ҳукумат хосатан Пешвои миллат нисбат ба ҷавонон беш аз пеш буда, талоши онро доранд, ки ҷавонони саодатманди диёрро аз домимакру фиреби шумо берун кашанд.

 

Донишҷӯи курси 4

Ихтисоси 400102                                                 Дадобоев А.А.

 

Имрӯз барои мардуми тамаддунофари тоҷик қисмат имтиҳони дигареро пеш овардааст. Бархе аз саркардагони ҷанги шаҳрвандӣ ва азҳоби сиёсӣ барои халалдор кардани оромии кишвар бо истифода аз расонаҳои гуногуни хабарӣ ва сомонаҳои интернетӣ рахна ба мазҳабу ваҳдати бадастомадаи мардум зада истодаанд. Инҳо намояндагони ташкилоти терористиву экстремистии  наҳзатиҳоянд, ки агар дар кишвари мо қаноти парранда шиканад ҳам табли шодӣ мезананд ва барои ҳангомасозиҳои бемантиқ азм мегиранд.

Дар кишвари мо низ бо дасти наҳзатиён низ солҳои қабл амалҳои террористӣ дар ноҳияи Данғара, зиндонҳои шаҳрҳои Хуҷанду Ваҳдат ба вуқӯъ пайвастанд, ки масъулияти онро бо сабабҳои гуногуне ДИИШ бар дӯш гирифт. Ва мо албатта инро медонем, ки ДИИШ ваТЭТ ҲНИ дар ин самти манфиатҷӯёиву ҷангҷӯи шарики стратегиянд.  

Маҳалгароию тафриқа миёни мардумон ин аз паст будани маънавиёти онҳост. Мо бояд донем, ки афзоиши маҳалгароӣ ин теша задан ба решаи миллат ва арзишҳои миллӣ аст. Вале аз рӯи мушоҳидаҳо барало эҳсос мегардад, ки аллаккай ин падидаи манфӣ дар тафаккури ҷомеаи мо реша давонида истодааст.

Дар асл ба инсони поквиҷдону барӯманд, нексиришту ватандӯст ва боақл ягон инкишофи техникӣ сабаб шуда наметавонад, ки ҳаёти худро барбод дода ватани худро, оилаи худро ва ояндаи худро зери хатар бимонад.

Бо боварии комил иброз менамоям, ки касе ба ин тӯҳмати мазҳабфурӯшон дода нашуда, барои маҳкум намудани ақидаҳои моҷароҷӯёнаи наҳзатиҳо далелҳои инкоркуннадаро пайдо созанд. То тамоми мардум, бахусус наҳзатпарастҳо донанд, ки миллати тоҷик аз азал башардӯсту фидокор ва масъулиятшинос буд. Ва то кунун ин урфу одатҳои неки ниёгон сармашқи кори имрӯзиён аст.

Ин ҳама таблиғоти бемаъно танҳо ба хотири он аст, ки миллати мо ба ҳар гуна дасисаҳои нобакорон овара гашта, аз ҳоли рушд боз монад.

Мо бояд барои амалигашти чор ҳадафи кишвар мусоидат намоем, то зиндагониамон аз ин ҳам ободтару озодтар ва Истиқлолияти кишварамон ҷовидон бошад.

Бобоҷонова Н.И.          сардори маркази тахсилоти фосилавӣ

          Саодати ҳар як халқу миллат аз он иборат аст, ки миллати ободу озод ва соҳибистиқлол дошта бошад. Мардумонаш закию зиррак ва ҳушёрии сиёсӣ дошта бошад, чун дар гирдбоди бархе магасон фурӯ нараванд.

Мо миллати озодем ва насли озодагонем. Ҳамин асолати миллии мо буд, ки бар зиддии ҳамаи нерӯҳои ифротгаро муқовимат намуда, решаи наҳзатиҳои терористро ҳанӯз аз давраи сабзишаш решакан мекунем. Мо рисолати худро ҳамеша дар назди хақу Ватан иҷро намуда, барои мубориза бо чунин нобакорҳо дар канор нахоҳем истод. Зеро мо миллати башардӯсти тоҷик медонем ва аз дастуру ҳидоятҳои Пешвои муаззами миллат баҳра гирифтаем, ки нерӯе дар ин гетӣ тавонотар аз қудратӣ тавонои некӣ нест ва қудрате азимтар дар ин ҷаҳон аз қудрати тавонои озодӣ нест.

Кабирӣ ва дигар ҳаммаслаконаш бояд донанд, ки мо қувваи шикастнопазир дорем ва аз чунин баромаду изҳоротҳои бӯҳтонагези нокасон нахоҳем тарсид. Мо ҷавонон ба хотири зинда нигоҳ доштани номи ҷовидони онҳое, ки ба хотири манфиатҳои миллиамон сина сипар сохтаанд, талоши худро дареғ намедорем. Ба ҳамин маъни ҳамчун як шаҳрванди кӯчаки Тоҷикистон хостори онам, ки арзишҳои ахлоқӣ ва маънавии бузургам фарохтар ва гироишҳои он бобақотар шавад ва умри безаволи миллатам дар қатори тамаддунҳои дигар поянда монад ва намиранда гардад, зеро ҳастии миллат ҳастии ман аст. Истиқлолу ваҳдаташ тамомии зиндагӣ ва уммеду орззуҳои чандинасраи мардумон аст.

Мо набояд побанди “дилсӯзӣ”-и Кабириву хоҷагони манфиатҷӯ ва терористон шавем. Мо бояд дарк намоем, ки созандаву бунёдкори миллат танҳо сарсупурдагони ҷоннисорони миллатамон ҳастанд. Ҳеҷ гоҳ бегонае хону хонаи моро обод нахоҳад кард. Агар мо имрӯз ба суханони тӯҳматгини он носипосон гӯш диҳем, онҳо доди  моро боло хоҳанд кард, на ба доди мо расид. Он суханрониву баромадҳои бемантиқи Кабирӣ аз САҲА ва дигар созмонҳо танҳо он аст, ки ин василаи баҳамовардани хоинон аст. Дигар ҳадафе надоранд, чун худро инқадар сухандону доно мепиндоранд. Вагарна як нафаре, ки аз “тӯдаи доноҳо” мебуд, ин ҳеҷ гоҳ ба дасисаву ҳангомасозӣ, ки мардумро иғво меангезанд, даст намезаданд. Дар ҳақиқат замоне миллат бо айби ҳамин миллатгароён ба вартаи ҷанги хонумонсӯз гирифтор шуду касе бо матонати мардонагӣ барои хомӯш кардани оташи ҷанг ҷасорат карда натавонист. Пешвои муаззами миллат аз  рузе, ки ҳамчун сарвари давлати тоҷикон интихоб шуд, тамоми тоҷикони ҷаҳонро, ки фирори шуда буданд, сарҷамъу якҷо кард.

 

Мавлнова Маърифат                              сарлаборанти ДПДТТ