Ҳангоми баррасӣ ва мақсадгузорӣ аз коркарди мазкур мо қарордод гирифтем, ки ҳаддаллимкон фаҳмононидану дарҷ гардонидани мафҳумҳои асосӣ оид ба терроризму экстремизм, баланд бардоштани ҳушёрии ҳамавақтӣ ва омодагии ҳайати роҳбарикунандаи мақомотҳои салоҳиятманди мудофиаи гражданӣ ва дараҷаҳои аҳолии Ҷумҳурии соҳибистиқлоли Тоҷикистонро нисбати амалҳои мазкур такроран ҳам, ки бошад шиносои гардонем ва бо мақомотҳои бо терроризму экстремизм муборизабарандаро хотирмон намоем - чун, ки масъалаи мазкӯр ба имрӯз ба муаммое мубаддалл гардидааст, ки яроқҳои маҳви ом нисбат ба ӯ камқудраттар менамояд.

Ва дар ин асно мо бодаеро аз мавзӯҳои аламу дарду шахсӣ доир ба рӯзгори ин самт ба Шумо аз мероси аҷдодӣ пешовезӣ медорем, ки шайх Саъдии Шерозӣ фармудаанд:

Сари чашма шояд гирифтан ба бел,

Ки пур шуд, набитвон гирифтан ба пил.

Дигар ҳаввола ба Ӯ (ба Офаридагорӣ даҳр).

         Дар қатори ҳолатҳои фавқулодаи хусуссиятҳои таббию техногенӣ, биологию иҷтимоӣ, ки аз амалҳои ҷамъшудаи ҳаёти одамиён вобастагӣ дорад инсоният ба фоҷиаҳои нав ба нав дучор гардида истодааст, ки сабабгорӣ он зӯрӣ ва ё таҷовуз номоварӣ  гардидааст.

         Таърихи умри инсон гувоҳӣ медиҳад, ки таҷовуз зоҳирандозандаи тарсу ваҳм, воридгардонандаи оҷизию сусти ва ночории ҳаёти одамият то ба имрӯз ҳамчун хусусиятҳои ҷамъият дар асри XXI низ пойдор мебошад, ки онро террор ва терроризм, экстремизм ва ифротгароӣ номгузорӣ намудаанд.

Олами сиёсат гуногун чеҳра аст. Раванду ҳодисаҳое ҳастӣ доранд, ки хусусиятҳои асосии онро муайян месозанд. Дар рафти инкишофи таърихӣ тағйиротҳои ҷиддӣ ба амал меоянд. Ба ҷои ҳодисае ҳодисаи дигар меояд. Ба ҷои насле насли дигар ташаккул меёбад. Насли нав талаботу манфиатҳои хешро дорад. Бинобар ин дар пайи тағйири ҷомеа, арзишҳо ва системаи сиёсии он бо тамоми унсурҳо ва хусусиятҳояш мегардад.

Олами сиёсат зудҳаракат аст. Вақте, ки муносибатҳои сиёсии мавҷудаи системаи сиёсӣ ба манфиатҳои субъектҳои навини сиёсат мувофиқ намеоянд, он гоҳ воқеияти объективӣ тағйироти сиёсӣ ва умуман, инкишофи ҷомеаро талаб менамояд. Ҳамин тариқ, номувофиқ омадани воқеияти реалӣ ва тасаввуроти субъектҳои сиёсат боиси рушди сиёсии олам мегардад.

Аз ин рў, сиёсат азалӣ нест. Он натиҷаи инкишофи таърихист. Пайдоиш ва инкишофи он аз мураккаб ва пурихтилоф гаштани ҳаёти иҷтимоӣ дарак медод. Сиёсат дар макон ва замоне пайдо мешавад, ки ризоияти табиӣ байни одамон халалдор ёфта, талабот ва танзими рафтору кирдори онҳо ба амал меояд.

Сиёсат қисми таркибии ҳастии инсон, соҳаи муҳимтарини ҳаёти ҷомеа ба шумор меравад. Ҳамчунин падидаи мураккаби ҷамъиятӣ сиёсат кулли одамонро фаро мегирад. Дар ҷомеа шахсе нест, ки ба сиёсат сару кор надошта бошад. Новобаста аз хоҳишашон одамон ба ин ё он сатҳ ба сиёсат кашида мешаванд. Зиёда аз ин, сиёсат ба талаботи кули одамон табдил ёфтааст. Соҳаҳои гуногуни ҳаёти ҷомеа ба андозаи зарурӣ хосиятҳои сиёсиро пайдо намудаанд.

Терроризм зодаи сиёсати нодуруст ва ноодилонаи кишварҳои абарқудрат мебошад. Ноадолатӣ дар тақсимоти боигариҳои ҷаҳон байни мамолики пешрафта ва сустинкишоф, дар дохили ҳар як кишвар байни қишрҳои гуногуни ҷомеа сабабҳое мебошанд, ки терроризмро ба майдон оварданд. Беэҳтиромӣ нисбати арзишҳои миллӣ, фарҳангӣ, динӣ ва анъанаву расму оинҳои хоси мамолики сусттараққӣ ва ақалиятҳои миллию динӣ сабаби дигари мағлубнапазирии терроризми байналхалқӣ боқӣ хохад монд.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳанўз 4 апрели соли 2003 дар Паёми худ ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ин маврид чунин гуфта буд:

«Имрўз ҳамагӣ аз панҷ як ҳиссаи инсоният 80 дар сади боигарии ҷаҳонро дар даст дорад. Агар дар охири асри 19 таносуб дар тақсимоти боигариҳои ҷаҳон байни мамолики тараққикарда ва сусттараққикарда ба сари аҳолӣ 9 бар як бошад, пас имрўз ин таносуб сад бар як аст».

Аз ин нуқта хулоса баровардан мумкин аст, ки одамон новобаста аз хоҳиш ва иродаашон дар робита ва ҳамбастагӣ буда, ба сифати иштирокчии раванди сиёсӣ ва офарандаи сиёсат баромад менамоянд, ки ин дар натиҷа, агар кӯр-кӯрона рафтор намоянд он ба содир намудани ягон амали номатлуб оварда мерасонад.

Тибқи моддаи 179-и Кодекси ҷиноии Ҷумҳурии Тоҷикистон терроризм яъне содир намудани таркиш, сухтор, тирпаронӣ аз яроқи оташфишон ё дигар кирдоре, ки боиси хавфи марги одамон, расонидани зарари ҷиддӣ ба амвол ё ба миён омадани оқибатҳои дигари барои ҷамъият хавфнок мегардад. Ин кирдор бо мақсади халалдор сохтани амнияти ҷамъиятӣ, тарсонидани аҳолӣ ва расонидани таъсир ҷиҳати аз ҷониби мақомоти ҳокимият қабул намудани қарор, инчунин таҳдиди анҷом додани кирдорҳои зикршуда бо ҳамин мақсадҳо мебошад. Барои ин амал аз озодӣ ба мўҳлати аз 5 то 10 сол маҳрум сохта мешавад. Агар ин кирдор:

  • аз ҷониби гурўҳи ашхос бо маслиҳати пешакӣ,
  • такроран содир шуда бошад, бо маҳрум сохтан аз озодӣ аз 8 то 15 сол бо мусодираи молу мулк ҷазо дода мешавад.

Агар кирдори пешбининамудаи зикргардида:

  • аз ҷониби гурўҳи мутташакил,
  • дар алоқамандӣ бо таҳдиди истифодаи яроқи қатли ом, маводи радиоактивӣ ё иҷрои дигар кирдоре, ки ба ҳалокати оммавии одамон оварда мерасонад,
  • дар ҳолати ретсидивии (ҷинояти такрорӣ) махсусан хавфнок содир шуда бошад,
  • аз беэҳтиётӣ боиси марги инсон ё дигар оқибатҳои вазнин гардида бошад, бо маҳрум сохтани аз озодӣ ба мўҳлати аз 15 то 25 сол бо мусодираи амвол ё якумра аз озодӣ маҳрум сохтан ҷазо дода мешавад.

Тибқи моддаи 180-и Кодекси Ҷумҳурии Тоҷикистон барои паҳн кардани иттилооти баръало бардурўғ оид ба рух додани таркиш, сухтор ё дигар кирдоре, ки боиси хавфи марги одамон, расонидани зарари ҷиддӣ ба амвол ё ба рух додани оқибатҳои дигари барои ҷомеа ҳавфнок меорад, бо корҳои ислоҳӣ ба муддати то 2 сол ё маҳрум сохтан аз озодӣ ба ҳамин мўҳлат ҷазо дода мешавад.

Мафҳуми терроризм дар маъниҳои гуногун истифода бурда мешавад. Ҷомеаи ҷаҳониро ҳамин падидаи манфӣ дар ҳавф мондааст. Терроризм – ин амали зўригарии ғайрилегалии муташаккил буда, бар зидди сохти сиёсӣ равона гардида, мақсади тарсонидан, ноумед кардани одамон ва ба худ муттаваҷҷеҳ гардонидани онҳо мебошад. Терроризм мазҳаб, дин, миллат, давлат ва сарҳад надорад. «Террор» аз калимаи лотинӣ - «нест ва нобуд кардани рақибони сиёсии худ мебошад».

Шахсе, ки дар омода сохтани кирдори терористӣ иштирок дорад, агар мақомоти давлатиро сари вақт огоҳ созад ё бо роҳи дигар содир гаштани кирдори террористиро пешгирӣ кунад ва агар дар ҳаракатҳои ин шахс дигар таркиби ҷиноят мавҷуд набошад, аз ҷавобгарии ҷиноятӣ озод карда мешавад.

Терроризм зуҳуроти вазнин ва хатарноки замони хозира мебошад, ки оқибати бештари молию ҷонӣ оварда мерасонад ва дар байни одамон кинаву адоват, душманиро кишт менамояд.

Экстремизм – зуҳуроти идеология ва сиёсат дар сатҳи ҷомеа ва сиёсати давлатӣ, ки усули ба мақсад ноилшавӣ бо роҳи зўроварӣ ва терроризм мебошад. Зўроварӣ, зулм, фишороварӣ, таъҳқир ва паст задании шаъну шарафи инсон, хусусан гурўҳҳои дигари этникӣ аз ҷониби ҷомеа ва давлат эътирозро ба вуҷуд меорад.

Дар натиҷа ифротгароӣ дар ду маврид ба миён меояд:

-дар мавриде, ки дар ҷомеа беадолатӣ вуҷуд дорад ва қисми муайяни ҷомеа дар назди худ мақсад мегузорад, ки бар зидди беадолатӣ мубориза барад,

-ва мавриди дуввуми бамиёноии ифротгарои барои ҳокимият мубориза бурдан мебошад.

Намудҳои имрӯзаи ин хавфу хатар хело рангин шудааст, ки аз таҳдид, дӯғ, пӯписа ибтидо гирифта то ба хавфу хатар ва таҷовузӯ қатли одамият аз тарафи “одам” расидааст. Тарс аз таҷовуз ва ифротгарию ҷудоиандозӣ ба як қувваи бузӯрги “оламиёни бедину бемиллат” мубаддалл гардидааст, ки онро на танҳо шахсони алоҳида, гурӯҳҳо ва ҳатто ҳизбҳо, халқҳо ва мамлакатҳо барои ба мақсадҳои нопоки худ расидан истифода мебаранд.

         Моро зарур аст, ки дар ин гирдоби ҳаводис ва талотуми шайтонӣ тавонем нозукию осебпазирии худро ба маҳорати муқобилистӣ бар хавфу хатар мубаддалл созем. Аз нав одамеро бисозем, ки мисли Рустам тавоно, мисли Сино бузӯрг, мисли Анушервон одилу мисли Шер тавонову даррон ва мисли Помир сарбаланд бошад. Ҳайҳоти умр, ки агар набитвонем.

Ҳофизов Ҳофиз Раҷабович, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Имрӯз ҳамаи мо шоҳиди рӯйдоду воқеаҳои даҳшатноку фоҷеаборе мебошем, ки дар гӯшаҳои гуногуни ҷаҳон идома доранд. Зиёдшавии миқёси терроризм ва ифротгароӣ, ҷангу низоъҳои мусаллаҳонаи мазҳабӣ, ҷинояткории муташаккили фаромиллӣ ва гардиши маводи мухаддир ба амнияти кишварҳои мо хатари ҷиддӣ эҷод карда истодааст. Ҳоло фаъолшавии гурӯҳҳои террористиву ифротгаро ва дигар ҷунбишҳои иртиҷоӣ дар нуқтаҳои доғи ҷаҳон амнияти тамоми мардуми саӣёраро зери хатар қарор додаастЭмомалӣ Раҳмон

Аз ин лиҳоз терроризм зодаи сиёсати нодуруст ва ноодилонаи кишварҳои абарқудрат мебошад. Ноадолатӣ дар тақсимоти боигариҳои ҷаҳон байни мамолики пешрафта ва сустинкишоф, дар дохили ҳар як кишвар байни қишрҳои гуногуни ҷомеа сабабҳое мебошанд, ки терроризмро ба майдон оварданд. Беэҳтиромӣ нисбати арзишҳои миллӣ, фарҳангӣ, динӣ ва анъанаву расму оинҳои хоси мамолики сусттараққӣ ва ақалиятҳои миллию динӣ сабаби дигари мағлубнапазирии терроризми байналхалқӣ боқӣ хохад монд. Президенти Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ҳанӯз 4 апрели соли 2003 дар Паёми худ ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ин маврид чунин гуфта буд:

«Имрӯз ҳамагӣ аз панҷ як ҳиссаи инсоният 80 дар сади боигарии ҷаҳонро дар даст дорад. Агар дар охири асри 19 таносуб дар тақсимоти боигариҳои ҷаҳон баӣни мамолики тараққикарда ва сусттараққикарда ба сари аҳолӣ 9 бар як бошад, пас имрӯз ин таносуб сад бар як аст».

Агар мо ба заминаҳои асосии ҷараёнҳои номатлуб дар замони муосир назар афканем, он аз зиддиятҳои гурӯҳӣ, манфиатҳои шахсони алоҳида ва суханбозиву дасисагӯиҳои баъзе аз диндорони ҷоҳил, ки имрӯз диққати мардумро бо ҳар роҳу восита ба худ мекашад, иборат мебошад. Пайдоиши ҳар гуна ҳизбҳову иттиҳодияҳо, ташкилоту муассисаҳои ғайридавлатӣ, ки бархеи онҳо бо мақсадҳои ғаразнок фаъолияти худро байни мардум паҳн мекунанд, решаҳои худро доранд ва онҳо таҳти сарпарастии ашхосе идора карда мешаванд, ки онҳо паси парда ниҳонанд. Ҳамин гуна ҳизбу ҳаракатҳо дар асрҳои миёна низ дида мешуданд, ки онҳо низ мақсад, вазифа ва ғояҳои худро доштанд.

Имрӯзҳо ҳизбҳои террористӣ ором нанишаста барои ноором сохтани ҷомеаи муосири ҷаҳон ба ҳар гуна амалҳои номатлуб даст мезананд. ДИИШ ва дастпарварони онҳо барои ноором сохтани ҷомеаи кишварҳои Осиёи Миёна чашм ало кардаанд. Яке аз дастпарварони онҳо роҳбари гурӯҳи террористӣ – экстремистӣ ҲНИТ Муҳиддин Кабирӣ ба ҳисоб меравад ки барои ноором сохтани ҷомеаи тинҷи сулҳофари тоҷиконро вайрон кардан мехоҳад ва он  амале, ки онҳо дар маҳбасхонаҳои Тоҷикистон ташкил карда истодаанд  аз ҷумла дар вилояти Суғд ва шаҳри Ваҳдат. Ин амали нангинро мардуми тоҷик ҳеҷ гоҳ фаромуш намесозанд ва барои мубориза бурдан бар зидди ин гуна ташкилотҳо ҳамаҷониба мубориза мебарад ва намегузорад, ки ҷомеаи тинҷ ва ороми мардуми тоҷик доғи сиёҳро ба худ гирад.

Ба ин маънӣ Хоҷа Ҳофиз фармуда:

          Осоиши ду гетӣ тафсири ин ду ҳарф аст:

Бо дӯстон мурувват, бо душанон мадоро.

Исматулло Норов, устоди кафедраи забони давлатӣ ва ҷомеашиносӣ

Давлати соҳибихтиёру демократӣ ҳамеша ба хотири пешравию тараққиёт роҳу равиши хосеро пеш гирифта, барои пойдории сулҳу субот дар ҷомеа кӯшиш ба харҷ медиҳад. Амали гаштани ҳамин тадбирҳо дар самти таъмини амнияти аҳолии кишвар аст, ки имрӯз давлати мо дар арсаҳои байналмиллалӣ ҳамчун давлати соҳибихтиёр, комилҳуқуқ ва демократӣ мешиносанду эътироф мекунанд.

Тавре аз расонаҳои хабарӣ огаҳӣ пайдо намудем, дар зиндони шаҳри Ваҳдат бетартиби миёни зиндониён сар зада, вазъро дар зиндон муташанниҷ гардонидааст. Тааассуфовар он аст, ки дар натиҷаи ин ошӯб чандин нафар аз ҳаёт маҳрум гашта, даҳҳои дигар ҷароҳат бардоштаанд. Ташкили ин ҳама бетартибиҳо аниқ ҳангомаи наҳзатиҳо буда, мақсадашон вайрон кардани низом дар зиндон ва бадин васила халос шудан аз зиёдонийни сиёсӣ буд.

Маврид ба зикри хос аст, ки агар хоҳем зиндагониамон хурраму осуда бошад, чунин бадкирдорону хунхоронро маҳв намоем, зеро ин фасодкорону ҷоҳилон нияти вайрон кардани сохтори давлатдории моро доранд.

Ҷавонони мо бояд аз наслҳои гузаштаамон илҳом бигиранд ва пайрави онҳо бошанд, чунки миллати тоҷик хеле шахсиятҳои бузург дорад, ба монанди: Абуабдуллоҳ Рудакӣ, Абуали ибни Сино, Умари Хайём, Имом Абуҳанифа, Абулқосим Фирдавсӣ, Имом Бухорӣ, Бобоҷон Ғафуров ва садҳои дигар.

Ин шахсиятҳои бузург хизматашон на танҳо ба миллати мо, балки ба дигар халқиятҳо ва ҳатто ба тамоми башарият расиддаст. Масалан китобҳои Абуалӣ ибни Синоро тамоми табибони дунё истифода мебаранд, Абуабдуллоҳ Рудакӣ сардафтари адабиёти тамоми форсизабонони дунё мебошад, мисраҳои Саъдӣ дар болои дари Созмони Миллали Муттаҳид, ки қариб 200 давлати дунё аъзои ин созмон мебошанд ва ин созмон созмони бонуфузтарини ҷаҳон ба ҳисоб меравад, навишта шудааст. Имоми Аъзам соҳиби мазҳаби мо, ки қариб 60 фоизи мусулмонони дунё пайрави ин имоми бузург мебошанд, фарзанди фарзонаи миллати тоҷик аст. Имом Бухорӣ муаллифи китоби Саҳеҳи Бухорӣ мебошад, ки ин китоб муътабартарин китоб баъди Қуръони Карим аст ва тамоми донишгоҳҳои исломии дунё аз он истифода мебаранд.

Пас имруз айб аст, ки ҷавони тоҷик яъне наберагони ин шахсиятҳои бузург ҷоҳилу бесавод бошаду ба ҳар хел ҳизбу ҳаракатҳои номатлуб дохил шуда, гумроҳ шаванд.

Мо ҷавонон имрӯз дигар наметавонем Сино, Рудакӣ, Абуҳанифа, Бухорӣ, Саъдӣ, Ҳофиз, Ғафуров бошем, аммо мо метавонем мисли онҳо шавем. Яъне аз мероси илмӣ ва ашъори пурғановати ин бузургонамон истифода бурда, мо метавонем Сино, Рудакӣ, Абуҳанифа, Бухорӣ, Саъдӣ, Ҳофиз ва Ғафурови замон бошем.

Имрӯз, ки асри 21, асри илму теника ва технология мебошад, мо ҷавонон бояд фарҳанги техникӣ дошта бошем, яъне барои пешрафти илму техника саҳмгузор бошем.

Интернет ва шабакаҳои иҷтимоиро боманфиъат истифода барем, на барои сарфи беҳудаи вақту бар зарари худ.

Фарҳанги тоҷиконаи худамонро ҳам дар либоспӯшӣ, ҳам дар ахлоқ ва ҳам дар фарҳанг гум накунем. Мо кӯшиш намоем, ки фарҳанги худамонро ба дараҷаи аъло расонем ва дигарон ба мо тақлид кунанду пайрав шаванд. Яъне фарҳанги волои худамонро ба дигар миллатҳо муаррифӣ намуда, паҳн намоем.

Хулоса, ҷавонон коре кунанд, ки ҳушёриву зиракии сиёсиро аз даст надода, ватани азизамонро дар ин замони пурҳассос пуштибонӣ кунанд ва ба давлати муттарққии ҷаҳон табдил диҳанд. Ҳамаи ин бо роҳи илму дониш, амалӣ намудани он ва ахлоқи хуби инсонӣ ба даст оварда мешавад.

Дар мавриди масъалаи таҳияи пешниҳодҳо ва масъалагузориҳо барои таъмини рушди устувори кишвар дар оянда мо бояд хеле зиёд тафаккур намоем. Барои он ки кишвари мо рушди устувор кунад аввал бояд ба қадри он дастовардҳое, ки истиқлолияту ваҳдат ба мо дод расем то аз даст наравад.

Барои он ки аз даст наравад пеш аз ҳама ба ин неъматҳо шукрона бояд кард. Шукронаи фақат ба забон гуфтан не, зеро фақат ба забон шукр гуфтан ин шукри комил ҳисобида намешавад. Мо бояд ҳадафи ин неъматҳоро, ки Худо додааст фаҳмида онҳоро бо ҳадафҳои хуб истифода барем бар акси он истфода бурдан ношукрӣ мебошад. Шукр куни неъматат афзун шавад, вар накунӣ аз кафат берун шавад.

Ду неъмати аз ҳама бузург аст, ки мо бояд ба қадри он расем тани сиҳат ва хотири ҷамъ ва ин ҳар ду бо сулҳу ваҳдат ва тинҷиву амонӣ вобастагии калон дорад. Истиқлолияту ваҳдат ба мо ин неъматҳои бузургро дод мо бояд ҳам бо забон ва ҳам бо амал ба қадри он расему кӯшиш кунем то аз даст наравад.

Ҳангоми ба қадри ҳамаи инҳо расидан ва хуб амал кардан рушди устувори кишвар дар оянда таъмин мегардад.

Бо вуҷуди ин ҳама боз хоиноне ёфт мешаванд, ки бар ватани худ хиёнат мекунанд ва ба қадри ин қадар неъматҳо намерасанд мисли Ҳоҷи Ҳалим ва ҳаммаслаконаш. Хиёнат ба ватан ва тафриқаву фитнаандозӣ гуноҳи азим ва нобахшиданӣ аст. Боз ин гуна шахсон худро боимону боахлоқ меҳисобанд. На чунин нест зеро шахси боимон ватанашро дӯст медорад ва ба ватан хиёнат намекунад. Борои он, ки дар ҳадисе омадааст, ки дустдоштани ватан аз имон аст.

Давлате, ки миллати тоҷик баъди ҳазор сол бо ин қадар заҳматҳои бениҳоят зиёди фарзандони фарзонааш ба мисли Садриддин Айнӣ, Бобоҷон Ғафуров, Эмомалӣ Раҳмон ва дигарон ба даст овардааст ба он хиёнат кардан, монеъи рушду тараққиёти он шудан ва ҳатто барои пешрафти он кӯшиш накардан низ аблаҳӣ ва ҷоҳилию гумроҳӣ аст.

Сайёд Ашӯров, устоди ДПДТТ дар шаҳри Хуҷанд

 

Тавре ба маълум аст, ки яке аз мухолифу душманони миллати м наҳзатиҳои ватанфурӯшанд. Зеро онҳо ба ҳар роҳу восита барои халал ворид намудан ба фазои озодии миллатамон талош мекунанд. Он нафаре, ки озодии мардумро намехоҳад, чи тавр таваққӯъи онро дорад, ки мардум нисбат ба ӯ бовар кунанду ба суханонаш гӯш дода, пайрави ӯ бошанд.

Чанде пеш дар паи бесарусониҳо дар зиндони шаҳри Ваҳдат пойтахти кишвар наздик 35 нафар реҳлат карданд, ки дар миёни онҳо чанд нафар кормандони зиндон низ ҳалок гаштанд.

Албатта рӯзе мешавад, ки хуни рехтаи бегуноҳон чашмони наҳзатиҳо бахусус Кабириро пардаи нобинои зада, ҳаёти ӯро низ маҳв хоҳад кард. Зеро хуни ноҳақ ҳеҷ гоҳ дар замин намемонад.