Тоҷикон аз қадимулайём миллати озодпарасту озодихоҳ буданд. Солҳои сол дар дил орзуи озодиро мепарвариданд. Бо амри тақдир ва бар асари таҳаввулоти фарогирии сиёсиву иҷтимоии ибтидои солҳои 90-уми асри гузашта халқи тоҷик баъди ҳазор сол аз нав ба эҳё ва эъмори давлати миллии худ ноил гардид.

Дастоварди бузургтарини мо дар тӯли қариб 30 соли истиқлолият барқарор намудани сулҳу суботи комил ва ваҳдати пойдории миллӣ, таъмини рушди устувори иқтисодиву иҷтимоӣ, таҳкими худшиносиву худогоҳӣ, болоравии ҳисси ватандӯстиву ватандорӣ дар миёни тамоми табақаҳои ҷомеаи Тоҷикистон аст, ки маҳз ба шарофати хиради азалии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ва мардуми соҳибмаърифату фарҳангдӯсти тоҷик муяссар гардид.

Пешвои миллат мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пас аз ба даст даровардани истиқлолияти Тоҷикистон фавран ба гузаронидани ислоҳоти иқтисодӣ шурӯъ намуданд. Вале ислоҳоти иқтисодӣ дар шароите оғоз ёфт, ки бо пош хӯрдани ИҶШС аз як тараф риштаҳои ҳаёти иқтисодӣ канда шуда, аз тарафи дигар бо норасидани ашёи хом низ сабаби нарасидани як қисми корхонаҳои саноатӣ ва таваққуфи сохтмонҳои калон гардиданд.

Тоҷикистон дорои маъданҳои бойи зеризаминӣ ва захираҳои обӣ мебошад. Аксарияти аҳолии ҷумҳуриро ҷавонон ва занон ташкил дода, бештари онҳо дар деҳот зиндагӣ мекунанд. Захираҳои зиёди меҳнатие, ки дар Тоҷикистон вуҷуд дорад, метавонад иқтисодиёти онро баланд бардорад. Сарфи назар аз ин мушкилиҳои ислоҳоти иқтисодӣ оҳиста-оҳиста ҷомаи амал пӯшида истодааст. Дар роҳи ҳалли масъалаҳои аграрӣ тадбирҳои мушаххас андешида шудааст. Бо фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Пешвои муаззами миллат Эмомалӣ Раҳмон аввал 50 ҳазор, баъдан 25 ҳазор гектар замин ба шаҳрвандон тақсим карда дода шуд. Чунин тадбирҳои хирадмандона натиҷаҳои дилхоҳ ва назаррас дода истодаанд. Ҷумҳурии Тоҷикистон акнун аз кишварҳои хориҷ воридоти маҳсулоти кишоварзиро кам намуда, бозори давлатии мамлакатро бо мева ва сабзавоти тару тозаи худ таъмин карда истодааст.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат муҳтарм Эмомалӣ Раҳмон дар даврони истиқлолияти комил барои эҳё намудан ва инкишоф додани забони давлатиамон, ки забони шевою шоирона ва ширину шаҳдбори тоҷикӣ мебошад, ҷойгоҳи арзанда ва мақоми шоиста муҳайё сохтанд. Инчунин забонҳои хориҷӣ махсусан забонҳои русӣ ва англисӣ бошанд омили муҳими ворид шудани ҳар як фард ба фазои тамаддуни муосир мансуб меёбанд.

Шукргузори онам, ки миллати бузурги точик имрӯз давлати соҳибихтиёр, демократӣ, ҳуқуқбунёд, ягона ва соҳибистиқлол гардидааст.

 

Бобокалонов Ф.М.

ДПДТТХ

Дар исломи ибтидоӣ ғояҳои иҷтимоии бародарӣ, баробарӣ, накӯкорӣ, адолатпарварӣ шавқату эҳтиром ба якдигар тарғибу талқин шуда, зулму тааддӣ, риёкорӣ, дурӯғгӯӣ, ришвахӯрӣ зери тозиёнаи танқид афтида буд. Имрӯзҳо дар зери ниқоби дини ислом ҳар гуна ҳаракат ва равияҳои ифротгаро ва ҳатто ба ном “давлати исломӣ” пайдо гардида, хубтар назар намоем бо манбаъҳои ғоявии ислом ҳеҷ наздикӣ надоранд.

Мо халқи тоҷик низ, ки таърихи қадим ва ибратомӯз дорем, бояд нагузорем, ки ин гуна ҳаракатҳои террористӣ дар олам паҳн шуда, сабаби сар задани ҷанги нави ҷаҳонӣ шавад. Имрӯзҳо ҳизбу ҳаракатҳои ғайрисуннатии динӣ-сиёсӣ тундгарию ифротгароиро дар байни гурӯҳҳои иҷтимоӣ дар давлатҳои исломӣ ба роҳ мондаанд. ”Давлати исломӣ” аз гурӯҳи даҳшатноктарини ҷинояткор дар таърихи башарият мебошад, ки бо номи ислом месӯзонанду  ба номи дин сар мебуранд ва бо номи “Қурон” аъмоли  худро исломӣ нишон медиҳанд. Мутассисифона,  баъзе ҷавонони тоҷик низ бо пайравии  кӯркӯрона ба ин созмони даҳшатноки  террористӣ  пайвастаанд. Гурӯҳҳои тундрав тавассути минтақаҳои  марзӣ ашхоси камбизоат, ҷавонони бекорро бо додани орзуҳои пучу ваъдаи  таъмини ҷойҳои корӣ бар алайҳи  Сурияву Ироқ мешӯронанд. Ин гурӯҳҳо  на гурӯҳи исломӣ асту, на  намояндаи исломӣ. Онҳо  аз умқи  масоили динӣ  огоҳӣ  надоранд. Дар масъалаҳои  сиёсӣ ва дунявият донишҳои маҳдуд дошта,  кӯтоҳбинанд  ва зотан  аз  ҳар  гуна ақлу мантиқ дуранд.  Ба таври ашадӣ тундрав, шитобзада ва барои расидан ба мақсадҳои худ ба корҳои ғайришаръӣ ва ғайринсонӣ низ даст мезананд. Аз рафтори  бехирадона, аз таблиғоти зиддидиниву тундгароии онҳо хуб  бархӯрдор шуда намегузорем пеши садди  бахти  баланди  мо гарданд.

Мо вазифадорем, ки дар атрофи Президенти мамлакатамон – марди ватандӯсту ватанпарасти ҳақиқӣ, ғамхори халқу миллат муттаҳид шуда, якпорчаги Тоҷикистони азизро чун гавҳараки чашм ҳифз кунем. Зеро ин аст нангу номус, шарафи бузурги ватандорӣ.

 

Набиев М.Н.

ДПДТТХ

 

Экстремизм ва терроризм аз мафҳумҳоест, ки дар дунёи имрўза вирди забони ҳама шудааст ва ин ду мафҳум ба ҳам пайваст мебошад, тероризм зуҳуроти мураккаб буда, саҳифаҳои таърихи инсоният ҳеҷ гоҳ аз амалҳои зишти террористон холӣ набудааст. Мавқеияти сиёсӣ ва иҷтимоии он ба ҷанбаҳои таърихӣ, фарҳангӣ, сиёсӣ, идеологӣ ва ҷаҳонбинӣ пайвандӣ дорад. Он тӯли таърих дар миёни пайравони динҳои гуногуни яҳудӣ, насронӣ, ислом, ҳиндуизм, буддоӣ ва сикҳ вуҷуд доштааст. Имрўз тарзу шеваи муборизаи террористон тағйир ёфтааст. Онҳо аз усули “Гурги якка” истифода намуда, бо ёрии корд ё воситаи нақлиёт даст ба одамкушӣ мезананд. Усул ё амали террористии “Гурги якка”- ро пешакӣ муайян кардан ниҳоят душвор аст.

Миллати тоҷик аз қадиммуллаём ҳамчун халқи бофарҳанг, баору номус ва заҳматкаш шинохта шудааст. Ҳарчанд ин миллати қадима дар ҳар давру замон ҷониби гурӯҳу шахсони ифротгар амалҳои носазоро дидааст вале устувор дар роҳи худ мондааст. Аз пайдо шудани гурӯҳҳою ифротгарон фарҳанги дарии покро аз даст надодааст.Мо низ чунин фарҳангу тарихи бузурги худро бо нематҳои бои Ватанро эҳтиёт кунем. Таҳдиди терроризми байналхалқӣ мамлакатҳои гуногунро маҷбур мекунад, ки дар мубориза ба муқобили он муттаҳид шаванд.

Бо таваҷҷўҳ ба ин ҳолат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми навбатиашон оид ба мураккабиҳои ҷаҳони муосир, пайдоиши нишонаҳои марҳалаи нави “ҷанги сард”, васеъшавии ҷуғрофияи низоъҳо ва нооромиҳо изҳори нигаронӣ карда, таъкид карданд, ки Тоҷикистон дар самти муборизаи самарабахш бо хатару таҳдидҳои ҷаҳонӣ шарики табиии ҳамаи ҷонибҳои манфиатдор буд ва боқӣ мемонад.

Бинобар ин бо назардошти масъалаи матраҳгардида мо бояд бар зидди равияҳои номатлуб ҳамакаса муборизаи беамон бурданамон лозим аст. Имрўз аҳли ҷомеа, махсусан ҷавонон бояд, арзиши олӣ доштани ҳуқуқу озодии халқу мардумро пос дошта, барои боз ҳам пешрав шудани обрӯю нуфузи Ватани худ кӯшиш намоянд. Равияҳои номатлубу ифротгаро бояд пурра аз рӯи замин решакан шавад, то ки минбаъд зиндагии орому осудаи аҳли сокинони рӯи замин халалдор нашавад. Ҳалокати ҳазорон мардуми осоишта, алалхусус занону кӯдакон аз ин хатари марговар гувоҳи он аст, ки ин амалу кирдори ваҳшиёна ба касеву чизе раҳм надорад ва ҳамчун василаи амалӣ сохтани ҳадафу мақсадҳои нопок аз ҷониби як тӯдаи аз фарҳангу маърифат дур, бехирад ва ҷоҳилу нотавонбин истифода мешавад.

Терроризм яке аз роҳҳои ба амалбарорӣ ва тарзу усули бурдани муборизаи сиёсӣ бо истифодаи афкори даҳшатзо ва тарсафканӣ бо роҳи таҳдиду таҷовуз ва зӯроварӣ ҷиҳати бедор кардани тарсу ҳарос, ваҳмангезӣ дар вуҷуди инсонҳо мебошад.

Ҳадаф аз ин кирдори бераҳмона - расидан ба мақсади ниҳоии худ, ноором сохтани вазъи сиёсӣ, ангехтани зиддият дар миёни қишрҳои ҷомеа, коста намудани обрӯи давлат, эҷоди бесарусомониҳо, ҳамзамон ноҷӯрӣ ворид кардан дар муносибатҳои дипломатии миёни дигар кишварҳо мебошад. Имрӯз бераҳмию ваҳшонияти гурӯҳи террористии ба ном "Давлати исломӣ", ки амалу кирдори онҳо мардуми сайёраро ба таҳлука овардааст, наметавонад ҷомеаи ҷаҳонро бетараф гузорад. Ашхосе, ки ба чунин рафтори ҷоҳилона қодиранд, миёни мардум ҳастанд ва чеҳраи манфури худро зери ниқоби нафарони хайрхоҳу боимон пинҳон медоранд. Онҳо ба ҳама ҷо, мусофирбару қатора, киштиву ҳавопаймо, идораву корхона, кӯчаву хиёбон роҳ ёфта, ҳадафҳои худро пиёда месозанд, онҳоро шинохтан ва аз мақсадашон огоҳ гардидан хеле мушкил аст. Cозмону ҳаракат ва гурӯҳҳо, аз қабили "Ал-Қоида", "Ҷундуллоҳ", "Ҳаракати Исломии Ӯзбекистон", "Ҷиҳоди ислом", "Ҳаракати Толибон", "Ансоруллоҳ", "Ҳизб-ут-Таҳрир" ва амсоли инҳо, ки аз ҷониби як қатор давлатҳо ҳамчун ташкилотҳои террористӣ-экстремистӣ дониста шудаанд, бо густурда намудани фаъолияти худ ва анҷом додани амалу кирдори ҷинояткорона мехоҳанд нуфузу эътибори худро боло мебардоранд, ки мо ба ин гурӯҳою ҳаракатҳо роҳ надиҳем. Махсусан, ба ҷавонон ва бо таълиму тарбия фаро гирифта шудани онҳо ва азхуд кадани касбу ҳунар таваҷҷӯҳи махсус зоҳир намуд. Қурбони терроризим дар ин ё он минтақа асосан ҷавонон мебошанд. Аз ин рў, ҷавононро мебояд, ки зиракии сиёсиро аз даст надода, сабабу омили шахсони ифратор ва гуруҳҳои терроризмро биёмўзанд ва барои дафъи он кўшиш кунанд, то сулҳ, ваҳдат ва амнияти кишвар ҳифз гардад. Имрўз яке аз масъалаҳои муҳим ва ногуворе, ки ҷомеаи ҷаҳонӣ ва ҷумҳурии моро низ ба ташвиш овардааст, терроризм ва ифротгароӣ мебошад. Терроризм ва ифротгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрўза ба шумор меравад, зеро он боиси ба миён омадани оқибатҳои нохуш – таҳдид ё истифодаи зўроварӣ, расонидани зарари вазнин, бенизомӣ, тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби ҳокимият ва аз они худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мебошад. Ба қадри неъмате чун истиқлолияту давлатдории миллӣ расидан арзишҳои муқаддастарини давлату давлатдориро дарк намудан ва ҳифз намудани онҳо ин ҳам қарз, ҳам масъулият ва шарафу номуси ватандорӣ, ифтихор аз давлату миллати хеш ва талошу заҳмати ҳар фарди бедордили ҷомеа баҳри худшиносӣ, маърифат ва фарҳанги волои миллӣ мебошад. Қайд кардан ба маврид аст, ки нақши фарҳанг, ташвиқоту тарғиботи таълиму тарбияи насли наврас дар ҳамин раванд дар таҳкими эҳсоси ватандорӣ, худшиносии миллӣ, эҳтиром ба таърихи ниёгон ва дар пешгирӣ аз низоъҳои иҷтимоӣ ниҳоят бузург аст.

 

Дадобоев А.И.

ДПДТТХ

 

 

                                                                                       

Сомонаи ruzinew.blogspot.com бо нашри як мақола, ки он “Шахспарастӣ дар Тоҷикистон аз куҷо сарчашма гирифт ва то кай идома меёбад?”


кӣ будан ва чӣ мақсад доштани худро ифшо намудааст. Ба рости ҷомеа дар ягон давру замон аз одамони бадгӯ, бадбин ва иғвогар холӣ набуд. Соли 2020 дар Тоҷикистон чорабиниҳои муҳими сиёсӣ, интихоботи парлумонӣ ва президентӣ баргузор мешаванд. Яке аз сабабҳое, ки дар кишварамон ҳаргуна хабару садоҳо аз ҳар куҷоҳо баромада истодаанд, маҳз ана ҳамин чорабиниҳои сиёсист. Муаллифи сомонаи болозикр талош намуда, заҳмат кашида чанд саҳфаеро сиёҳу сафед намудааст. Аз шахсиятҳои таърихӣ ба монанди В.И.Ленин ва И.В.Сталин, ки дар таърих ба неки ёд мешаванд, ёдовар шуда, онҳоро низ аз фикри хоми худ гузаронидааст. Инҳо нафароне буданд, ки қаҳрамонҳои майдонҳои набард, бо номи онҳо худро зери тонки фашистони истилогар мепартофтанд ва ё тани худро дар дами тири душман сипар менамуданд. Душман тоқати шунидани ин номҳоро надоштанд. Айни замон душманони Тоҷикистон ва миллати тоҷик бо шунидани номи Президенти кишварамон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон аз хобу фароғат ва аз хӯрдану нӯшидан мемонанд. Табийист, ки ҳадафи муаллифи иғвогар низ маҳз Президенти кишварамон Э. Раҳмон мебошад. Гӯё муаллифро як эълон аз шабакаҳои иҷтимоии Фейсбук  оид ба эълони курси омӯзишии Ҷавонон пайрави Пешвои миллат маҷбур ба навиштани чанд сатри бадбӯ ба шаъни Президентамон ва аҳли оилаи  эшон намудааст.

Аммо ӯ фаромӯш намудааст, ки халқ, миллат, қаҳрамонони худро доранд ва барои онҳо агар даркор шавад, ҷонфидоӣ мекунанд. Номҳое, ки бо он Президенти кишварамон ёд мешавад ба ӯ арзанда аст, зеро онро халқ номгӯзорӣ намудааст, ки он шаҳодат аз маҳбуб будани эшон аст.

Душманони миллати тоҷик аз қадим як фикр ва як мақсад доштанд. Яъне бо ҳар роҳу восита сарнагун намудани сохти давлатдории тоҷикон аст. Мутаассифона дар гузашта ба онҳо муяссар ҳам шудааст, ки собиқ роҳбарони кишварамон Қ. Маҳкамов ва Р. Набиевро маҷбур намоянд то онҳо аз вазифа даст кашанд. Акнун онҳо дар пайи сарнагун намудани ҳукумати кунунӣ ва роҳбари он  мебошанд. Бинобар ҳамин ҳам ҳар иқдом ва ҳар ташаббусе, ки аз ҷониби Сарвари давлатамон сурат мегирад, барои душманони миллат ғайриқабул мебошад. Дар ин амалҳо онҳо нишонаҳои шахспарастиро мебинанд. Ибораҳои Ҷаноби олӣ, Пешвои миллат, Сарвари давлат, Асосгузори сулҳу ваҳдат, ки ба Президентамон мансуб дониста мешавад, талхаи душманонро кафонидааст. Дар ҳақиқат арзанда ҳаст. Ин шахсиятпарастӣ нест, балки ҳақиқат аст ва аз қалб омадааст. Ҳар касе ношукри аз роҳбарии Э. Раҳмонро дорад, душман аст. Ҳар як кор, амалу гуфтор андоза дорад. Барои чӣ муаллиф дар туҳматноми дуру дарозу дуруғини худ як бор ҳам аз хизматҳои Э. Раҳмон, Президенти кишварамон ёдовар нашудааст. Бовар ҳаст, ки ӯ низ хуб медонад, ин хизматҳоро, аммо супориш чунин будааст, ки ӯ навиштааст. 

 

 

Сафо Каримзод, омӯзгор аз шаҳри Душанбе

 

 

 

Имрӯзҳо Тоҷикистони соҳибистиқлол аз ҷиҳати тараққиёти иқтисодӣ ва иҷтимоӣ,  сиёсӣ ва фарҳангӣ ба дараҷаи баланд рафтааст. Солҳои 90-уми асри ХХ, ки дар ин давраҳо халқи тоҷик зиёд азият дидааст, хушбахтона паси сар монда, имрӯзҳо халқи тоҷик шарафёб гаштааст. Дар саросари кишварамон хушбахтона алҳол орому осоиштагӣ ҳукмронӣ карда, халқи сулҳдӯсту сулҳпарвари тоҷик барои  пешрафти  мамлакатамон меҳнати пурсамар карда истодаанд.

Чуноне ки Сарвари кишвар мегӯянд “Ояндаи  Тоҷикистон дар дасти ҷавонон аст”. Вобаста бо ин ҷавонон дар ҳама қишрҳои ҷомеа фаъолнокӣ зоҳир карда истодаанд, ташаббусҳои созанда пешниҳод намуда истодаанд, ки ҳамаи он қадрдонӣ гардида истодааст. Ҷавонони даврони соҳибистиқлол дар ҳаёти сиёсиву иҷтимоии Тоҷикистон бо дасту дили гарм ва нерӯи бунёдгарона ширкат варзида истодаанд. Бояд ҳамвора таъкид намоем, ки амнияти давлат ва шарафу номуси ватандориро ҳимоя намоянд, худро аз ҳама хавфу хатарҳои номатлуби ҷаҳони муосир эмин нигоҳ доранд ва парчамбардори ин сарзамини муқаддас бошанд.  

Мо хурду калони Тоҷикистони азиз бояд аз дилу ҷон хизмати ватанро иҷро кунем, шоиста кору фаъолият намуда, ба амали созандагӣ  машѓул шавем.

Имрӯзҳо ҳарчанд дастаҷамъона барои пешгиии сатҳи ҷинояткорӣ кӯшиш ба харҷ диҳем ҳам, мутасифона сатҳи ҷинояткорӣ изҳори нигаронӣ дорад. Таҳти супоришҳои Сарвари муаззами миллат ҷиҳати таъмини волоияти қонун, тартиботи ҷамъиятӣ, амнияти шаҳрвандон, мусодираи  силоҳу аслиҳа, лавозимоти ҷангии  ѓайриқонунӣ, ошкор ва пешгирӣ кардани қочоқ ва гардиши ѓайриқонунии маводи мухаддир  корзои назаррас рафта истода, супоришҳои Сарвари давлат  пайдарпай иҷро шуда истодааст.

Аммо бо вуҷуди ин, як идда ҷавонон нохалаф бо  корҳои ҷинояткорӣ шуғл варзида, мехоҳанд оромии кишварро халалдор намоянд. Аммо ин раҳгумзадагон хатогӣ менамоянд. Онҳо бояд донанд, ки давлати Тоҷикистон, миллати тоҷик абарқудрат буда, ба зиёдшавии сатҳи ҷинояткорӣ роҳ нахоҳад дод.

Бузургтарин қарзи ҷонии ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон, алалхусуси ҷавонон дар он аст, ки Ватани маҳбубамонро дӯст доранд, пос доранд, гиромӣ доранд ва ҳифз намоянд.  Моён, чи насли бузургу чи ҷавон, бояд аз гузаштаи пурифтихори миллати соҳибфарҳангу сулҳдӯсту сулҳпарвар, соҳибмаърифат ва ободкору созанда дарси ибрат гирем, ба Ватани худ, давлати худ, миллати худ доимо  хизмат намоем.

 

СОЛИЕВ О.М.

ДПДТТХ