Ҳизби наҳзати исломӣ, таи чанд соли охир аз ҷониби намояндагони Маҷлиси миллии Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон баъди таҳқиқот, ташкилоти терористиву экстремистӣ эътироф гардида, фаъолияташ мамнӯъ дониста шудааст. Имрӯз бо пахши як изҳоротҳои гуногун намояндагони ин ташкилот изҳоротҳоеро, ки дирӯз пахш карда буд, беасос ва идомаи сиёҳкориҳои мақомот алайҳи ин собиқ ҷонибдорони  ҳизб донистааст. Дар ҳақиқат маълум гашт, ки нафарони дар гирдбоди хоҷагони хориҷӣ ва Кабирӣ ба бод рафта, ба ҷуз муттаҳамкунии Тоҷикистон дигар дар зиндагии худ ягон ҳадаф надоштаанд. Ҳар кадоме изҳор менамоянд, ки хатогиҳои мақомот, сиёҳкориҳои мақомот, гуноҳи мақомот, хоҳиши мақомот ва чанд васвасаҳои дигари бофтаи наҳзатиҳо дигар дилгиркунанда шуд. Кӣ ба ҳамаи ин дурӯғу фиреб бовар мекунад? То кай чунин дурӯгу тӯҳмат алайҳи мардум ба кор меояд? Наҳзатиҳо бояд ҳар кадоматон хуб донед, ки вақту замони худхоҳиву худситоии шумо кайҳо гузашта рафтааст. Тамоми мардум аз сулҳи кишвар мефахранду меболанд. Ва маҳз барои ҳамин ба амри дилу виҷдон ҷавонони сарбаландаш барои адои хизмат дар ҳаққи Ватани маҳбубаш ихтиёр намудааст.

Ҳамаи ин ҷавонон ҳам аллакай сафедро аз сиёҳ фарқ карда метавонанд. Ватан ҷои муқаддас будану арзиши оли доштанашро хуб дарк менамоянд. Зеро бархе аз ҷавонони якбор, ки ба доми макру фиреби чуинин исломгароён афтода, натиҷаашро дидаанд. Дигар ба касе иҷозаи онро намедиҳанд, ки пои нохалафон ба ин сарзамин дарояд.

         Бори дигар дурӯғи маҳз будани суханони наҳзатиҳоро собит месозам, ки ман ҳатто аз шабакаи телевизионӣ навори изҳороти ҷавонони ихтиёриро дидаму шунидам, ки эшон чи қадар сарфарозанд аз оне, ки барои Ватани худ содиқанд.

Танҳо шумо сиёҳкорону сиёҳдилон барои нотинҷии кишвари мо саҳм мегиред. Дар кишвар ғавғо мебардореду сулҳро барҳам заданиед. Ба ҳар восита ба рушди кишвари мо чашми ҳасуд мебандед. Ва ҳамин қасди дилатон нисбати миллати тоҷик буд, ки соле пеш ба ҷинояти махсусан вазнин даст доштед. Ба ёдам ҳаст, ки аз оинаи нилгун наворе дида будам, ки байни дастгиршудагон, ду нафари он ҷинояткор бародарон буданд, ки баён доштанд: «фармони ин амалиёт, яъне қатли сайёҳони хориҷиро дар минтақаи Тоҷикистон, роҳбари ТЭТ ҲНИ, Муҳиддин КАбирӣ дод ва фармуд, ки ҷавоби инро ДОИШ хоҳад дод. Амалиётро мо содир карда, гуноҳро бар дӯши ДОИШ бор намудем. Кабирӣ шахсан бо намояндагони ДОИШ мувофиқа кардааст, ки ҷиноятро ба гардан гирад».

Кабирӣ ба ин дурӯғу васвасаҳои бемаънои худ ва ҳамқадаҳонат хотима деҳ, то чакрае аз дараҷаи инсониятат осор монад ва агар ин корро карда натавонистӣ, пас бидон, ки ин ҳаёту зиндагӣ аз они ту нест, зеро хиёнати ватан худ туро беватан кардааст.

 

Акрамов Абдуқодир                                           

декани ФСН ДПДДТХ

Таърих гувоҳ аст, ки мардуми шарифи Тоҷикистон оқибатҳои даҳшатнок ва зарбаҳои ҷонкоҳи ҷангеро хуб дар ёд доранд, ки аз ҷониби доираҳои муайян ва бадхоҳони миллати тоҷик бо мақсади ба сари мардуми мо таҳмил кардани мазҳабу фарҳанги бегона ва бунёди давлати исломӣ оғоз шуда, боиси ба ҳалокат расидани даҳҳо ҳазор нафар шаҳрвандони мамлакат ва хисороти азими иқтисодӣ гардидааст.

Диёри ҳамешасабзи мо, макони сулҳу оромӣ, меҳнати софдилона ва хизмати беминнат нисбат ба ватан мебошад. На танҳо аҳолии маҳаллаи ҷумҳурии мо, балки одамони  бурунмарзӣ, ки бо сабабҳои гуногун дар дигар давлатҳо мехонанд ё ин ки кор мекунанд аз роҳбари давлати худ мефахранду меболанд. Онҳо боварии комил доранд, ки солҳои наздик Тоҷикистони азизи боз ҳам гул-гул шукуфта истодааст.

Ин аст, натиҷаи муттаҳидии мардуми кишвар, ки ҳадафҳои нопоки мухолифон ҳамеша барбод рафтаву бесамар мемонад. Зеро халқӣ тоҷик бо якдиливу якзабонӣ алайҳи ин наҳзатиҳое, ки имрӯз паи милати мо ҳар гуна ахбороти дурӯғу пур аз воҳимаро паҳн карда, ба ақидаи мардум таъсир расонидани мешаванд. Ин амал баръакси ҳолат худи онҳоро мағлуб карда истодааст.

Мутмаинам, ки хабарҳои бардурӯғу бемаъно нисбати кишвари моро низ ин нохалафон расонаӣ менамоянд. Дар асл инҳо бояд донанд, ки ҳамаи ин ҳодиса ба рӯҳияи ягон мардум тоҷик асар нагузоштааст, зеро то кунун ҳама бо чашми сар дида истодаанд, ки бо ғамхориҳои пайвастаи Пешвои миллат, шароити мусоиди зисту зиндагони дар кишвар муҳайё асту дигар ба кӯмаки Амрикоиҳову аврупоиҳо ва махсусан ба ақидаҳои “озодхоҳӣ”-ҳоятон, ки аз минбари САҲА садо баланд мекунед, эҳтиёҷманд нестанд. Ва то мирӯз низ ниёз ба кӯмаки атрофиён низ надоранд.

Дар зарфи бисту ҳашт сол мо ба шарофати заҳмати софдилонаи Пешвои муаззами миллатамон ва халқи босаодат дар роҳи таъмин намудани рушди сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангии кишвар ба натиҷаҳои назаррас ноил гардидем.

Қайд кардан бамаврид аст, ки анҷоми ҳамаи ин корҳоро ба хотири таҳкими пояҳои Истиқлолияти давлатиамон буд, ки аз ҷониби сарвари дурандешамон амалӣ гардида истодааст. Аллакай имрӯз тамоми мардуми шарафманди тоҷик бо дарки масъулияти баланд, ҳис менамоянд, ки озодиву истиқлолият бароямон дастоварди бузургтарин ва ғояи муқаддаси миллӣ мебошад. Моро мебояд, бо вуҷуди мушкилоти ҷойдошта барои ҳимоя ва пойдору устувор мондани он минбаъд низ тамоми саъю талоши худро равона созем ва ин неъмати бузурги миллатамонро чун гавҳараки чашм эҳтиёту ҳифз мекунем.

         

Шуъбаи ВАО-и ДПДТТХ

 

Тоҷикистони соҳибистиқлол имрӯз дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун давлати ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва демократӣ шинохта шудааст ва ин амал аз ҳар як шаҳрванди соҳибҳуқуқи кишвар тақозо менамояд, ки сатҳи маърифат ва фарҳанги сиёсии худро афзун намоянд. Дар воқеъ, имрӯз маърифати сиёсии шаҳрвандон боло рафтааст, ки инро мо дар хаёти ҳарруза аллакай мушоҳида карда истодаем.

      Баромадҳои Муҳиддин Кабирӣ моро водор месозад, ки гӯё ба андешаҳои ӯ ва аъзоёнаш, ки дар Аврупо ва созмонҳои байналхалқӣ баромад намуданд боварӣ ҳосил намоем, аммо афсӯс.  Он  чи ки аён аст, ҳоҷат ба баён нест.

Ин суханон дар назди ҳама як худсафедкуниро мемонад ва бояд қайд намуд, ки ин худсафедкунии Кабирӣ ягон асосе надорад. Чунки он намояндагони ҳизб, ки тибқи қонунҳои амалкунанда ба ҳабс гирифта шудаанд, бевосита дар асоси санаду далелҳои раднопазир гуноҳашон исбот гардида, дар ҳодисаҳои рӯй дода, исён катлу куштор ва ё табадуллоти давлатӣ даст доранд. Зеро аъзоёни фаъоли ҲНИ, мақсад доштанд, ки тавассути ин ҳама амалиётхои ҷангӣ аз ҷумла табаддулоти давлатӣ сулҳу суботи ҷомеаро аз байн бурда, Ваҳдати миллиро поймол созанд ва хушбахтона ин амали нангин ба бахти миллати тоҷик ба нокомӣ дучор гардид.

Аз ҳодисаҳои вақтҳои охир ки дар Ҷумҳурии Тоҷикистон аз тарафи аъзоёни ҲНИТ ба амал омада истодааст, ин нанговар аст.   Дар ҳақиқат ҳар як шаҳрванди Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ҲНИТ бениҳоят боварии калон дошт, мардум фикр мекарданд, ки ин ҳизб дар хақиқат барои манфиати халқу миллат кор мебарад ва барои пешрафти Тоҷикистон саҳмгузор мебошад, чунки ин ҳизб ҳизби амалкунанда мебошад.

Солхои охир мардуми кишвар  ба ин ҳизб боварӣ пайдо намуда аъзо мешуданд, дареғо ки аъзоёни ин ҳизб ба номи исломе, ки тозаву пок аст доғ оварданд. Пас ба кӣ бовар кунем…..

  Имрӯз ки Тоҷикистони азизи мо гул-гул шукуфта истода аст ва мо мехоҳем, ки барои пешрафти он саҳмгузор бошем ва аз ҳавои сулҳу осоиштагӣ нафаси озод кашем. Ба қавле шоир фармудааст:

Мардуми Тоҷикистон ҳодисаҳои солҳои 1992-94-ро ҳеҷ гоҳ фаромӯш наменамояд, чунки он солҳо халқ ташнаи сулҳу субот буд ва ин сулҳу осоиштагӣ ба осонӣ ба даст наомадааст. Ҳамаи   ҷонфидоиҳои  фарзанди фарзонаи миллат Пешвои мардуми тоҷик ҷаноби олӣ-Эмомалӣ Раҳмон буд. Шаҳрвандони Тоҷикистон намехоҳанд, ки ин тинҷиву оромиро боз аз даст диҳанд. Мардум пайваста баҳри ободонии кишвар камар мебанданд, то боз ҳам кишвари мо гул-гулшукуфон бошад ва фарзандони мо дар фазои сулҳу субот умр ба сар баранд.

 

Мавлонова Маърифат                                          

мутахассиси шуъба

Бисту ҳафтуми июни соли 1997 дар таърихи навини давлати соҳибистиқлоли Тоҷикистон ҳамчун яке аз санаҳои муборак ва тақдирсоз, яъне рӯзи боҳамоиву оштӣ ва эълони иттиҳоди ҷовидонаи миллати куҳанбунёди тоҷик бо ҳарфҳои заррин сабт шудааст ва ҳар сол фарорасии он бо ифтихору шодмонӣ ва шукӯҳу ҷалоли хоса ҷашн гирифта мешавад.

Пас аз соҳиб шудан ба истиқлолияти сиёсӣ Тоҷикистон ба ҷанги бародаркуш кашида шуд. Принсипҳои асосии сиёсати давлатии оид ба мусолиҳаи миллӣ ҳанӯз моҳи ноябри соли 1992 дар иҷлосияи 16-уми Шӯрои Олии ҷумҳурӣ, ки дар шаҳри Хуҷанди бостонӣ баргузор шуда буд, муайян гардида буданд. Ин иҷлосия бо оғози раванди сулҳи тоҷикон замина гузошт.

Музокироти моҳи апрели соли 1994 оғозшудаи тоҷикон на танҳо сулҳро дар кишварамон барқарор намуд, балки саҳми бузургро дар таҷрибаи ҷаҳонии бунёди сулҳ гузошт. Нахустин даври гуфтушунид ҳанӯз моҳи апрели соли 1994 дар шаҳри Маскав, мулоқоти минбаъда солҳои 1995-1996 дар шаҳрҳои Кобулу Теҳрон, Маскаву Бишкек, Машҳад, вулусволии Тахори Афғонистон, шаҳрҳои Алма-Ато ва Ашқобод баргузор гардиданд. Ба таври илова се давраи машваратҳои мобайни Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Иттиҳоди мухолифини тоҷик баргузор гардид. Қатъи чанги шаҳрванди имкон дод, ки ҳуқуқҳои асосии шаҳрвандон – ҳуқуқ ба зиндагӣ таъмин гардад.

27 июни соли 1997 дар шаҳри Маскав ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризояти миллӣ дар Тоҷикистон ба давраи гузариш аз ҳолати низои мусаллаҳона ба марҳилаи нави мусолиҳаи миллӣ ибтидо гузошт.

Бояд гуфт, ки механизми асосии иҷрои Созишномаи умумӣ Комиссияи миллӣ буд. Ба зиммаи Комиссия ҳалли тамоми муаммоҳои вобаста ба мусолиҳаи миллӣ гузошта шуда буд. Он барои татбиқи мувофиқаҳои дар ҷараёни музокироти байни тоҷикон бадастомада, мусоидат ба таъсиси муҳити боварӣ ва якдигирфаҳмӣ, ба роҳ мондани гуфтугӯи васеъи қувваи мухталифи сиёсии кишвар ба манфиати барқарорсозӣ ва таҳкими ризоияти шаҳрвандӣ дар Тоҷикистон нигаронида шуда буд.

 

Дар давраи гузариш дар соҳаи сиёсӣ масъалаҳои зерин:

-озод намудани тамоми маҳбусони ҳарбӣ ҳамчун санади бахши дуҷониба,

-озод намудани маҳбусони ҷонибдори мухолифин тибқи қонун дар бораи авфи умумӣ, 

-ислоҳоти сохтори давлатӣ тавассути додани 30% мансаб ба намояндагони мухолифини тоҷик дар тамоми сохторҳои ҳукуматӣ, аз он ҷумла иҷроия,

-ба референдум баровардани пешниҳодҳо оид ба тағйироти конститутсионӣ,

-пешниҳоди лоиҳаи қонунҳо оид ба ҳизбҳои сиёсӣ, иттиҳодияҳои ҷамъияти, воситаҳои ахбори омма ва интихоби парламентӣ ба тасдиқи Маҷлиси Олӣ пешниҳод шуда,

-бекор намудани маҳдудиятҳои мавҷуда дар фаъолияти ҳизбҳои сиёсӣ ва ҷунбишҳои Иттиҳоди мухолифини тоҷик,

-ташкили гуфтушуниди васеъ миёни қувваҳои гуногуни сиёсии кишвар бо мақсади барқарорӣ ва таҳкими ризоияти шаҳрвандӣ ҳалли худро ёфтанд.

Ҳалли масъалаҳои ҳарбӣ ҷанбаи муҳими рушди бомувафаққияти раванди сулҳ мебошад. Тибқи протокол оид ба масъалаҳои ҳарбӣ халъи силоҳ (доброволная сдача оружия) ва барҳамдиҳии марҳила ба марҳилаи дастаҳои мусаллаҳи мухолифин ва ҳамгироии онҳо ба сохторҳои қудратии ҳукуматӣ сурат гирифтанд. Пас аз иҷрои протокол оид ба масъалаҳои ҳарбӣ дастаҳои мусаллаҳ пароканда шуданд.

Дар ҷанги ҳамватанӣ соли 1992 бештар аз 1 миллион сокинони кишвар иҷборан тарки кишвар намуданд. Бояд гуфт, ки ба ватан баргардондани фирории охирини кулли намояндагони халқу миллатҳои маскуни Тоҷикистон ифодагари қавлу амали Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошад. Ба Ватан бозгардонидани гурезагони тоҷик яке аз натиҷаҳои назарраси ноил гардидан ба муваффақият дар Созишномаи сулҳ мебошад.

Яке аз омилҳое, ки барои ноил гардидан ба мусолиҳаи умумӣ бояд мусоидат менамуд, ба раванди сулҳ ҳамроҳ гардидани ҳизбҳои сиёсӣ ва иттиҳодияҳои мухталифи ҷамъиятӣ буд, ки моҳи марти соли 1996 онҳо Шартномаи ризоияти ҷомеъа дар Тоҷикистонро ба имзо расониданд.

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Эмомалӣ Раҳмон ваҳдати миллиро маҳсули андешаи миллӣ номид, зеро маҳз андеша ва ҳуввияти миллӣ мардуми соҳибфарҳангу тамаддунсози тоҷикро водор сохт, ки сулҳу ваҳдатро барқарор карда, якпорчагии марзу буми кишварро ҳифз намояд ва миллатро аз парокандагӣ эмин дошта, барои рушди давлати соҳибихтиёри худ шароити мусоид фароҳам оварад.

Ваҳдати миллӣ дар ҳақиқат оғози марҳилаи нави ташаккули давлати соҳибистиқлоламон мебошад, ки он бо талошҳои пайвастаи Сарвари давлат ва дастгирии халқи кишварамон ба даст омадааст.

Саҳми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистонро дар барқарор шудани сулҳу субот яке аз олимони шинохта чунин арзёби намудааст:

-Эмомалӣ Раҳмонов ба ивази саҳми хеле арзишманди худ дар таъмини сулҳи Тоҷикистон, таҳкими амнияти минтақа ва дигар хизматҳои шарофатмандонааш дар вусъати муносибатҳои дӯстона ва ҳамкории байни мардум бо унвону нишонаҳои олии давлатҳо ва созмонҳои гуногуни ҷаҳон сарфароз гардидааст.

Муҳити оштии миллӣ дар мамлакатамон замоне фаро расид, ки сулҳу осоиш ва оромии ҳамагонӣ, сармоягузории дохилию хориҷи дар ватанамон афзуда, иқтисодиёт ба шоҳроҳи тараққиёт даромада, ҳар як тоҷикистонӣ бо роҳбарии Пешвои муаззами миллат дар бораи он андеша дошт, ки чӣ тавр бо рафтори ватандӯстонаи худ иҷрои ин рисолати таърихиро, Ваҳдату якпорчагии Тоҷикистони азизро ҳиссагӯзори намояд ва онро сарсабз намояд.

 

Раҳимов С.Ш.                       

Мудири кафедраи физика ва химия                     


Специальный корреспондент Арабской службы Би-би-си




Священнослужители в Ираке патронируют и сами организовывают занятия проституцией при помощи шиитской практики временного "брака для удовольствия", выяснили журналисты Арабской службы Би-би-си.

В ходе расследования под прикрытием журналисты выяснили, что большинство исламских священнослужителей, работающих в так называемых брачных агентствах при крупнейших мечетях Багдада, готовы организовать "брак для удовольствия". В некоторых случаях такой "брак" длится всего лишь час и используется просто для секса. В некоторых случаях мулла был готов "женить" взрослого мужчину на девочке девяти лет.

Священнослужители также могут предоставить "жену" для такого временного брака.

Как следует из фильма-расследования, снятого журналистами, эти клерики по сути выполняют функции сутенеров.

Image caption
Расследование Навал аль-Магхафи заняло почти год
"Брак для удовольствия"
Временный брак, обозначаемый арабским словом мут'а, - довольно спорная шиитская практика недолгого союза, за который женщине платят деньги. В суннитском обществе похожую функцию выполняет другой обряд, так называемый мизиар.

Предположительно, начало этой традиции положило разрешение мужчинам-мусульманам временно "жениться" во время путешествий. Сегодня мут'а превратился в механизм, легализующий кратковременные половые связи. В кругах исламских богословов идут споры - критики считают, что этот обычай легитимизирует проституцию и что у временного брака должна быть некая минимальная длительность.

Журналисты Би-би-си в Ираке и Британии провели 11-месячное расследование. Они снимали религиозных деятелей на скрытую камеру, встречались с женщинами, которые подверглись сексуальной эксплуатации, и с мужчинами, платившими за поиск "жен для удовольствия".

После пятнадцати лет войны в Ираке много вдов и еще больше - беженок. Многим из них приходится вступать во временные браки, чтобы выбраться из нищеты.

Image caption
Би-би-си поговорила с молодой девушкой, которая утверждает, что священнослужитель вовлек ее в занятие проституцией
Распространенность
Журналисты выяснили, что временные браки широко доступны в окрестностях двух важнейших шиитских святынь в Ираке.

В разговоре с десятью священнослужителями мечети Хадимия, одной из самых важных в шиизме, восемь из них выразили готовность заключить "брак удовольствия", пятеро не возражали против заключения такого брака с 12-13 летними девочками.

Авторы фильма также поговорили с четырьмя священнослужителями в городе Кербела, куда стекаются паломники-шииты со всего мира. Двое из них не возражали против заключения брака с ребенком.

Четырех священнослужителей снимали на скрытую камеру. Трое были готовы найти женщин для кратковременного "брака", двое из них предлагали еще и малолетних.

Багдадский мулла Саид Раад объяснил работавшему под прикрытием репортеру Би-би-си, что по законам шариата браки для удовольствия могут длиться ровно столько, сколько хочет мужчина.

"Мужчина может взять в жены любое количество женщин. На девушке можно жениться на полчаса, и сразу после того как брак завершен, можно сразу брать в жены следующую".

От девяти и старше
Правообладатель иллюстрацииGETTY IMAGES
Image caption
Мечеть Хадимия - одна из важнейших точек паломничества в исламе
Когда журналист спросил его, допустим ли "брак удовольствия" с ребенком, ответом было: "Просто смотрите, чтобы она не потеряла девственность".

"Вы можете ее ласкать, лежать с ней, трогать ее тело, ее груди... Вы не можете входить в нее спереди, но анальный секс допустим", - добавил мулла. На вопрос, что будет, если девочке станет больно, он пожал плечами: "Сможет ли она вынести боль - это останется между вами".

Священнослужителя из Кербелы по имени Шейх Салави журналист спросил о том, можно ли ему заключить мут'а с 12-летней девочкой. "Да, от девяти и старше - никаких проблем здесь нет. По шариату это не проблема", - ответил Салави.

Как и Саид Раад, он лишь отметил, что важно сохранить девственность девочки. Ласки и анальный секс допустимы при согласии ребенка, сказал он и через некоторое время добавил: "Делайте все, что пожелаете".

Брак по телефону
Чтобы узнать процедуру заключения временного брака, репортер в беседе с Саидом Раадом рассказал о вымышленной 13-летней девочке по имени Шаима, с которой хотел вступить в мут'а. "Шаиму" изображала журналистка Би-би-си.

Саиду Рааду не понадобилось встречаться с родителями "Шаимы". Брак он заключил по телефону, из такси, в котором ехал вместе с репортером.

"Согласна ли ты, Шаима, на брак с этим мужчиной за плату 150 тысяч динаров (125 долларов) в день?" - спросил мулла изображавшую Шаиму журналистку. После того как экспресс-церемония завершилась, он объявил: "Теперь вы муж и жена, и вам можно быть вместе".

С репортера за эту церемонию священник взял 200 долларов. Судьба "Шаимы" его, кажется, не слишком заботила.

Под прикрытием религии
Журналисты побеседовали с женатым мужчиной, который регулярно пользуется услугами священнослужителей для заключения временных браков. "12-летние очень ценятся, они еще "свежие". Такая обойдется дорого - 500, 700, 800 долларов. И это только та сумма, которая достанется мулле", - объясняет он.

Этот мужчина уверен, что поступает в соответствии с законами своей религии. "Если мулла говорит, что брак для удовольствия - это халяль, это не считается грехом".

Image caption
Многие женщины вступают во временные браки, чтобы избежать нищеты
Активистка Янар Мохаммед, управляющая сетью приютов для женщин в Ираке, говорит, что в таких ситуациях к женщинам относятся как к товару, а не как к людям.

"Пользоваться товаром определенным способом не запрещается. Но девственность сохраняют для большой сделки, которая им предстоит", - говорит она. Под "большой сделкой" понимается брак.

Потерявшая девственность девушка считается негодной для брака. Ей может даже грозить смерть от рук своей же семьи за то, что она "навлекла позор на свой род".

"Расплачиваются за это всегда только женщины и девочки", - говорит Янар Мохаммед.

Сутенерство
Журналистам удалось записать скрытой камерой священнослужителей, предлагавших достать для них совсем юных девушек.

Кроме того, они поговорили с одной из таких девушек, которая утверждает - и у нее есть свидетели, - что мулла сделал ее проституткой.

Также авторы фильма сняли на скрытую камеру священнослужителя, предлагавшего репортеру молодую женщину для 24-часового временного брака. По сути этот мулла выступил в роли сутенера.

Когда репортер отказался вступать в "брак удовольствия", священнослужитель предположил, что ему нужна совсем юная девушка, и вызвался найти такую.

Порицание
Image caption
Мечеть в городе Кербела - одна из главных шиитских святынь
Гаит Тамими, в прошлом высокопоставленный шиитский богослов, был вынужден покинуть Ирак из-за того, что критиковал фундаментализм. Сейчас он живет в Лондоне.

Он осуждает священнослужителей, заключающих временные браки, особенно тех, кто предлагает мужчинам совсем юных девушек. "То, о чем говорит этот человек, - преступление, которое должно караться по закону", - считает он.

Некоторые шиитские проповедники утверждают, что законы шариата разрешают секс с детьми. Тамими призывает лидеров шиитского ислама осуждать эту практику.

Двое из трех священнослужителей, записанных Би-би-си на скрытую камеру, называют себя последователями великого аятоллы Али Систани, который считается духовным вождем иракских шиитов.

Но вот что заявил Би-би-си сам Али Систани: "Если это происходит так, как вы описываете, то мы это безоговорочно осуждаем. Временный брак не должен быть инструментом продажи секса и не должен использоваться для унижения женщин".

Прокомментировал результаты расследования и представитель иракского правительства: "Если женщины не заявляют в полицию на этих священнослужителей, то властям трудно что-либо сделать".