Ваҳдату якдилӣ моро боҳам овард. Сарҷамъии мардуми тоҷик бошад файзу баракати хар як хонадонро фузуда мегардонад. Бо умеди он, ки дар умқи дилҳо тухми умед ба ояндаи нек кишта гардад, то ҷаҳон орому заминиён осуда бошанд, шукрона, ки дар фазои истиқлолияти давлатӣ зиндагии хушу хуррамро ба сар бурда истодаем. Дар ҳамин рааванд бояд, мароми ҳар инсони худогоҳ ин аст, ки зидди ифротгароӣ ва терроризм бошад ва кишварро ҳамеша аз вартаи таназзул эмин дорад. Дар ин робита, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар ҳар баромадҳояш ин падидаи номатлубро маҳкум намуда, ҷомеаи ҷаҳониро барои мубориза бар зидди терроризму экстремизм даъват менамояд.

Мо хуб медонем, ки қурбонии терроризим дар ин ё он минтақа асосан ҷавонон ҳастанд. Ҷавонони моро мебояд, ки зиракии сиёсиро аз даст надиҳанд ва сабабу авомили бурузи афкори терроризмро биёмӯзанд ва барои рафъи он дар ҷомеа кӯшиш кунанд, то сулҳ, ваҳдат ва амнияти кишвар ҳифз гардад.

Дастоварду пешравиҳои солхои соҳибистиқлолиро нодидагирифтан кори окилон нест. Шукргузорӣ мебояд аз ин бахту тахту даврони соҳибистиқлолӣ, ки барои миллати тоҷик дастоварди ҳаётан муҳиму тақдирсоз аст. Аммо бархе нохалафон, ифротгароён ин арзишҳоро ба по мезананд, нодида меангоранд. Ман ба тамоми мардуми шарафманди тоҷик таъкид менамудам, ки ба нороҳат гардидани баъзе кӯтоҳназарони фитнаангез ҳамфикрӣ нашояд, то он ҳодисаҳои мудҳише, ки замоне дили халқро шикаста буд, дубора бар сари мардуми мо наояд.

Ҷоиз ба таассуф аст, ки дар бисёр кишварҳои ҷаҳон, бахусус дар давлатҳои исломӣ, равияҳои худкушӣ, мардумкушӣ ва амалҳои террористӣ анъана шудааст ва ин ҳамаро ба мардуми мусалмон алоқаманд мекунанд, ки ин дину мазҳаби моро гунаҳкор месозад. Ташкил ва равонасозии чунин амалҳои террористӣ дар давлатҳои исломӣ ва дигар давлатҳо ин пешаи мусалмонони асил нест, балки ба зоҳир мусалмонон аст. Дар ботин бошад, қотилу разилу бадҷаҳл.

Равандҳои ҷаҳони муосир собит менамоянд, ки бо вуҷуди тадбирҳои байналмиллӣ зидди терроризму ифротгароӣ, гурӯҳҳои ситезаҷӯ дар ҳоли фаъолнокии ҷиддӣ қарор доранд. Ин воқеият бозгӯи он аст, ки дигар ҳеҷ як давлат, созмону иттиҳодияҳои бонуфуз бидуни ҳамраъйии ҷомеаи ҷаҳон наметавонанд дар мубориза бо терроризм пирӯз шавад. Аз ин рӯ, бояд муборизаи ҳақиқӣ бар зидди терроризми байналхалқӣ ба суръат ва тамоми ҷиддият бурда шавад.

Миллати тоҷик бошад, дар ин раванд яке аз иштирокчии фаъоли ин мубориза аст. Дар ин бора Пешвои миллати тоҷикони ҷаҳон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар паёми имсолаашон низ муфассал ибрози назар карда буданд. Мо медонем, ки тамоми олам ва созмонҳо терроризми байналмиллалиро «вабои аср» унвон кард, ки ин бесабаб нест, зеро он аллакай мақоми фаромилливу глобалиро ба худ касб кардааст. Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар баромадҳои худ қотеъона иброз намуданд, ки Тоҷикистон бо чунин падидаҳои номатлуб, ифротгароӣ ва тероризм мавқеи оштинопазир дорад ва омода аст дар ин ҷода ҳамкориҳои нафъоварро бо ҳамаи давлатҳои манфиатдор суръат бахшад.

 

Файзиева Ш.А. 

ДПДТТХ

 

Забони тоҷикӣ дар дарозои таърихи ҳастии хеш ҳамчун пурарзиштарин падидаи фарҳанги тоҷикон симои ин миллати куҳанбунёдро ба шоистагӣ муаррифӣ намуда омадааст. Таҷассуми олитарин маҳсули тафаккури бузургони адабиёт, илму маориф ва фарҳанги тоҷик дар оинаи забони тоҷикӣ боис гардидааст, ки натанҳо халқияти тоҷик, балки худи ин забон дар сатҳи умумибашарӣ мақоми хосае дарёфта, офаридаҳояш ба ҳукми нодиртарин ҷавоҳири ақлонӣ барои ҷаҳониён ҷойгоҳи раҳнамоянда касб кунанд. Далели мӯътамади ин гуфтор то кунун маҳфуз мондани теъдоди касири нусахи хаттӣ бо забони форсӣ дар китобхонаҳои ҷаҳон мебошад, ки ҳар яке риштаҳои мухталифи улум, бадеъ ва адабиёт ҳунарро мутаҷаллӣ месозанд.

Манзалати таърихии забон дар даврони истиқлолияти Тоҷикистон ҳам дубора рӯ ба боло гирифт ва ин пеш аз ҳама пайванд ба сиёсати давлат дар ҷодаи забон дорад, ки муҳимтарин тамоюл ва самтҳои он дар суханронии сарвари давлат, Ҷаноби Олӣ Эмомалӣ Раҳмон ба муносибати Рӯзи забони тоҷикӣ, ки нахустин бор пас аз қабули Қонуни нави Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи забони давлатӣ» санаи 5 октябр таҷлил гардид, таъкид ёфтанд. Дар ин суханронӣ чанд вазифаи муҳими пажӯҳишгарон ва соҳибзабонон дар мавриди ҳамоҳангсозии забон ва фарҳанги фановарии муосир, инчунин таҷаддуди равишҳои таълими забони тоҷикӣ, эҳё ва ба таркиби луuавии забони муосири тоҷикӣ ворид намудани вожагони классикӣ ва гӯйишии маншаъ дар сарчашмаҳо қадими дошта, бархурди забонҳо бо ҷаҳонишавӣ ва амсоли ин мушаххас гардиданд. Яке аз аввалин нукоте, ки ишорат бар он рафт, ки «Пойдорӣ ва бақои суннату фарҳанги миллӣ дар шароити кунунии таъсири ҳамарўзаи омилҳои ҷаҳонишавӣ ва нуфузи забонҳои муқтадир тавассути технологияи пешрафтаи муосир аз бисёр ҷиҳат ба қудрату тавоноии забон вобастагӣ дорад. Аз ин рў, моро лозим аст, то аз имконоти фаровони дохилии забонамон дар мисоли қолабҳои вожасозӣ ва луuоту истилоҳоти маҳфуз дар осори давраҳои таърихӣ мавриди истифода қарор диҳем.  Бо дарназардошти собиқаи тўлонии таърихӣ ва захираи бузурги луuавӣ забони тоҷикӣ дар мақоми забони давлатӣ дар асри ҷаҳонишавӣ низ метавонад иқтидори пешинаи худро эҳё ва ҳифз намояд».

Воқеан, ишорати бамаврид аст, ки забони тоҷикӣ имконоти таърихии фаровон барои такмили худро соҳиб мебошад ва ин таҷрибаро дар ашъори аксари суханвари пешинаамон ба равшанӣ эҳсос менамоем. Дар замони ҷаҳонишавӣ вақте нуфузи забонҳои ба истилоҳ абарқудрат дигар забонҳоро ба тасарруфи хеш дароварданӣ мебошад, бояд ҳамагуна забонҳои қобили муқовимат ба ин рӯйкард аз захираҳои uании таърихии хеш истифода намоянд. Забони тоҷикӣ соҳиби чунин қудрати неруманди таърихӣ мебошад ва имрӯз зарурате пеш омадааст, ки бар мабнои қолибҳои роиҷ дар забони тоҷикӣ вожаву мафоҳими мавҷуд дар осори пешинро барои таҷассуми матолиби ҷадид истифода намоем.  Дар кишварҳои ҳамзабони мо ҳамин гуна таҷрибаҳоро дар мавриди истилоҳоти муосири компутерӣ аллакай истифода бурда истодааст ва дар Тоҷикистон ҳам ба нашр расидани «Фарҳанги вожаҳои компутерӣ» аз суръат гирифтани ин раванд башорат медиҳад.

Дар робита ба ҳамин нукта дар суханронии сарвари давлат ба масъалаи ба забони илм табдил додани забони тоҷикӣ таъкиди ҷолиб садо дод: «Муҳаққиқонро лозим аст, то дар бахши забони илм аз суннати тўлонии забони тоҷикӣ дар пайванд додани он ба меъёрҳои илмӣ огоҳона истифода намоянд. Таҷрибаи забони лотинӣ ва арабӣ дар иртибот ба забони илм далели ин гуфтаҳо буда, имрўз бештари кишварҳо, ки ба дастовардҳои бузурги илми ҷаҳонӣ ноил шудаанд, илми хешро тавассути забонҳои миллӣ эҷод ва муаррифӣ менамоянд. Аз ин рў, забони миллӣ дар мақоми забони расмӣ ва давлатӣ асоси ташаккули илму маориф ва тамаддуни ҳар кишвар мебошад».

Мо дар гузаштаи тулонии худ соҳиби осори муътабаре дар риштаҳои мухталифи улум, тиббу фалсафа, ахлоқу ирфон, мазҳаб, ҳатто улуми дақиқу табиатшиносӣ ҳастем, ки аuлаби онҳо то кунун муаррифӣ нашудаанд.

 Мусаллам аст, ки имрӯз дар гӯйишҳои мухталифи тоҷикӣ вожагони фаровоне ба кор мераванд, ки мо онҳоро ба ҳукми калимаҳои лаҳҷавӣ шинохтаем ва камтар дар муомилоти забони адабӣ истифода мебарем. Аммо таҳқиқи осори классикон шаҳодат медиҳад, ки ин гуна калимот аслан решаҳои суuдӣ ё паҳлавӣ ва ё дигар забонҳои қадимии сарчашмаҳои забони тоҷикиро соҳиб буда, дар аксари фарҳангҳои пешин тафсиру маънигузорӣ шудааст. Дар канори ин, дар забони шеъри Рӯдакӣ, «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ, ҳатто «Маснавии Маънавӣ» калимот ва вожагоне корбурд шудаанд, ки  имрӯз дар забони зиндаи тоҷикӣ ба кор мераванд, аммо дар забони адабии китоби камтар ё умуман мавриди истифода қарор надоранд. ҳатто бо он ҳама печидагӣ дар шеъри Мирзо Абдулқодири Бедил мо ба вожагоне дучор меоем, ки бештар ба гӯйиши тоҷикии шеваҳои забони форсӣ қариб ҳастанд ва ҳатто ҳамзабонони мо дар тафсири маъонии ин калимот душворӣ кашидаанд. Аз ҷумла, бедилшиноси афuонӣ Муҳаммад Козими Козимӣ дар ин байти Бедил

         Сахтӣ кашанд чарбсириштони рӯзгор,

         Аз захми санг чора надорад чаҳормаuз

рӯи вожаи «чаҳормаuз» ишорат гузошта, онро аз калимоти номафҳуми шеъри Бедил унвон карда, дар ҳошия онро ба маънии «гирду» тавзеҳ додааст. ҳол он ки комилан шакли гӯйишии «гирду» ба маънии чормаuз миёни тоҷикон роиҷ нест ва ҳамон сурати чаҳормаuзро дар гуфтор мардуми тоҷик истифода мебарад, ки Мирзо Бедид низ истифод намудааст. Ба мисли ин калимоти зиёдеро дар шеъри Бедил ва шоирони дигари тоҷику форс метавон дучор омад, ки имрӯз шоистагии вуруд ба забони адабии муосири тоҷикиро доранд ва ин дар ҳолест, ки теъдоде аз онҳо номзад ба вожагони гӯйишӣ гардидаанд. Аз ҷумла, калимаи суuдиасли «варu», ки ба маънии ҷои кушодани об дар «Луuати фурс»-и Асадии Тӯсӣ тавзеҳ шудааст ва дар шеъри Рӯдакӣ, «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ ба кор рафта, устод Айнӣ хеле ҷолиб дар насри «Ёддоштҳо»-и хеш ба кор гирифтаанд. Мисли ҳамин таҷрибаи устод Айнӣ дар ашъори устод Лоиқ мо ба вуруди чунин калимот ба забони адабӣ бархӯрд мекунем ва месазад, ки ин таҷриба муваффақона  ва бо шеваҳои тоза дар забони адабии имрӯз аз ҷониби шоирону нависандагон ба кор гирифта шавад.

Аз дигар нукоти муҳим дар ин суханронӣ баҳси таҳияи «Барномаи Стратегияи рушди забони давлатӣ маҳсуб мешавад. Сарвари давлат бо ишорат ба ин нукта изҳор доштанд, ки «Ин барнома дар асоси таҳлилҳои дақиқи илмӣ бо дарназардошти дурнамои рушди воқеии забони давлатӣ ва муқаррар сохтани меъёрҳои он бояд танзим карда шавад». Имрӯз воқеан зарурати таҳия ва ба мавқеи иҷро гузоштани чунин барномаи рушди забони давлатӣ ҳаст ва чунонки худи Президенти мамлакат ҳам изҳор доштанд, барои расидан ба ҳадафҳои амали ин барнома пеш аз ҳама иҷрои муқаррароти Қонуни амалкунандаи Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи забони давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон» мебошад. Дар заминаи амали ин барнома масъалаи таҷдиди назар ба таълими забони тоҷикӣ дар макотиби миёна, хоса макотиби uайритоҷикон ва таваҷҷӯҳ ба таҳияи китобҳои дарсии забони тоҷикӣ амре шоиста маҳсуб мешавад. Пайгирӣ аз ин рукнҳои муҳими барномаи давлатӣ имкон фароҳам меоварад, ки вазъияти амалкарди забони давлатӣ дар сатҳу мақоми муайян рӯ ба беҳбудӣ оварад. Дар ҳамин замина аст, ки дар суханронии сарвари давлат як нуктаи бисёр муҳим санҷиши дараҷаи забондонии шахсони масъул ба миён гузошта шуд. Ин матлаб воқеияти замон аст ва таҷрибаҳо, мушоҳидаҳо ошкор месозанд, ки ҳанӯзам дар расонаҳои хабарӣ, махсусан садову симо баъзе аз ашхоси мансабдор ё бо забони лаҳҷавӣ сӯҳбат мекунанд ё ба роҳ додан ба uалатҳои услубӣ ҳарф мезананд. Ин тадбири муҳими барномаи рушди забони давлатӣ боис мегардад, ки вазъият ва ҳолати забон дар мақомоти давлатӣ рӯ ба беҳбудӣ оварда, шахсиятҳои соҳибзабон бо риояи меъёрҳои ин забони таърихан бой ва қадима ба пешрафти миллати хеш хидмат намоянд.

Баҳси забони тоҷикӣ ва ҷаҳонишавӣ, инчунин вуруди забони тоҷикӣ ба ҷаҳони иттилоотии муосир низ аз таъкидоти саривақтӣ аст. Албатта, имрӯз зарурати бо забони муосири иттилоотӣ  мутобиқ намудани забони тоҷикӣ вуҷуд дорад ва имконоти забони тоҷикӣ барои ин амр шароит фароҳам оварда метавонанд. Мушоҳидаҳо нишон медиҳанд, ки дар ин самт корҳо ҷараён доранд ва гурӯҳе аз муҳаққиқони ҷавони риштаи компутер барои сохтани намоди забони тоҷикӣ дар компутер пажӯҳишҳои илмӣ анҷом дода истодаанд. Бо такя ба иқтидори забони тоҷикӣ ва талошу кӯшишҳои пажӯҳишгарони соҳибназари мо метавон умед баст, ки ин амал дар фурсатҳои наздик ба анҷом расида, мақоми забони тоҷикӣ дар ҷаҳонии иттилоотии муосир боз ҳам боло меравад.

Масъалаи таълифи китоби дарсии «Таърихи адабиёти тоҷик» аз масоили мубрамест, ки дар суханронии сарвари давлат ба он ишорати махсус рафт. Воқеан, имрӯз мо ба як китоби ҷадиди «Таърихи адабиёти тоҷик» бо диду назари нав ниёз дорем ва ин албатта имконият медиҳад, ки бо рӯи кор омадани чунин асари мӯҳташам саҳифаҳои тозаи таърихи адабиёти мо рӯнамоӣ гардида, маърифати адабии насли наврас ба мутолиаи ин асар рифъат пайдо намояд.

Дар маҷмӯъ, он чӣ дар ин суханронӣ таъкид гардид, бешак худ заминае барои таҳияи барномаи мукаммали забони тоҷикиро дар худ таҷассум кардааст ва боварии комил дорам, ки саҳмгузории ҳар яке аз мо соҳибзабонон дар амали нукоте аз ин дастурҳои сарвари давлат ба тарвиҷ ва густариши забони тоҷикӣ дар ҷаҳони муосир нақши муассир хоҳад гузошт.

 

Фарзонаи Э.

ДПДТТХ

Экстремизм яке аз зуҳуроти хатарноки амнияти ҷомеаи ҷаҳонӣ мебошад.  Равандҳои экстремистӣ ба аз байн рафтани арзишҳои инсонӣ, меъёрҳои эътирофшудаи ахлоқ ва қонун мусоидат намуда, ба мавҷудияти ҷомеаи ҳуқуқбунёд таҳдид мекунад. Тадқиқотчиёни муосир қайд менамоянд, ки равандҳои экстремистӣ ҳамчун падидаи манфӣ дар ҳаёти ҷамъиятию сиёсӣ зиёда аз 100 сол пеш ба вуҷуд омадааст. Миллатгароӣ,  фашизм, рад кардани гуногунии қавмӣ ва мазҳабӣ, сепаратизм ва терроризм,  унсурҳои асосии экстремизми муосир мебошанд.

Сабабҳои асосии пайдоиши равандҳои экстремистӣ пеш аз ҳама мавҷудияти муаммоҳои  иҷтимоию иқтисодӣ, паст гардидани сатҳи зиндагии аҳолӣ, заиф гардидани ҳокимияти давлатӣ ва интизоми иҷроия; ташкили гурӯҳҳои мухолифи иҷтимоӣ,  афзоиши зуҳуроти поймолкунии шаъну эътибори миллӣ ва ғайра шуда метавонанд. Ташкилотҳо ва ҳаракатҳои экстремистӣ, сарфи назар аз санадҳои конститутсионӣ ва қонунҳои дигар, амали сиёсии худро анҷом медиҳанд. Умуман ҳаракатҳои экстремистиро ба намудҳои зерин ҷудо кардан мумкин аст:

Экстремизми сиёсӣ;

Экстремизми миллӣ;

Экстремизми динӣ;

Экстремизми экологӣ ва ғайра.

 Экстремизми сиёсӣ ин ҳаракат алайҳи системаи конститутсионии мавҷуда мебошад. Экстремизми миллӣ зери шиорҳои ҳимояи «як халқ», манфиатҳои иқтисодии он, арзишҳои фарҳангӣ, бар зиёни намояндагони дигар миллатҳо амал мекунад.

Экстремизми динӣ ҳамчун таҳаммулнопазирӣ нисбат ба ихтилофи намояндагони ҳамон ва ё дигар дин пай бурда мешавад. Дар солҳои охир, мушкилоти экстремизми исломӣ боз ҳам шадидтар гардид. Таърихи муноқишаи исломӣ аз Ҷиҳод сарчашма мегирад. Муҳаққиқони ислом сабаби пайдоиши экстремизми диниро дар нодуруст шарҳ додани истилоҳҳои "ҷиҳод" мебинанд. Баъзе аз аҳкоми динӣ ин мавҳумро нодуруст шарҳ дода, моҳият ва мазмуни ахлоқии худро таҳриф мекунанд. Аслан маънои асосии он мубориза бо бадӣ ё мубориза барои зиндагӣ тибқи қонунҳои ислом тарҷума мешавад. Қуръон мегӯяд, ки иҷозати ҷанг ба онҳое дода шудааст, ки мавриди ҳамла қарор гирифтаанд, ва онҳо аз беадолатӣ азият мекашанд ва Худо қодир аст ба онҳо кумак кунад.

Экстремизми экологӣ  - нуқтаи назари радикалиро нисбати ташкилотҳо ва корхонаҳое, ки ба бад шудани вазъи экологӣ мусоидат мекунанд, ифода менамояд.

Фаъолияти экстремистӣ метавонад бо истифодаи васоити ахбори омма, ки барои интишор, даъват ба фаъолияти экстремистӣ ё зарурати чунин фаъолият, истифода бурда мешавад, ба роҳ монда шавад. Хатари паҳншавии экстремизм фавран тақвияти чораҳои пешгирии зуҳуроти номатлуби сиёсиро тақозо мекунад. Вобаста ба ин, дар баробари тадбирҳои амалӣ, лозим аст фаъолиятро дар самти мустаҳкамкунии асосҳои ғоявӣ,  пурзӯр намуд. Пеш аз ҳама бояд таҳқиқотҳои илмии пояҳои таърихӣ, фарҳангӣ, фалсафӣ ва иҷтимоию сиёсии равандҳои мухталифро ба роҳ монда, дар байни ҷавонон корҳои дахлдори тарбиявӣ, тарғиботию ташвиқотӣ гузаронида шаванд.

Ахмедова М.М.

ДПДТТХ

 

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар яке аз суханрониҳои худ иброз намуда буданд, ки: «Маҳз Истиқлолият ба мо имконияти таърихие фароҳам овард, ки Ватани худро соҳибӣ кунем, давлатдории миллии худро барпо намоем, суннату арзишҳои миллиамонро эҳё созем, ормонҳои деринаи халқамонро амалӣ гардонем ва зиндагии озодонаи мардумамонро ба роҳ монем». Мо бояд қадри озодиро донем ва аз тафрит ҳазар намоем.

Имрӯзҳо дар Тоҷикистон тамоми имконот ва вазъияти муқовимат бо терроризм ва экстремизм фароҳам буда, аз ҷомеаи шаҳрвандии мо онро тақозо менамояд, ки муборизаро бо ҳамаи имконот - чи бо қувва ва чи бо ақлу иродаи қавӣ бар ин зуҳуроти даҳшатафкан пурзӯр намоем. Танҳо дар ҳолати дастаҷамъӣ, якдигарфаҳмӣ, Ваҳдату ягонагии миллӣ мо метавонем, амнияту осоиштагии хонадонамонро аз вуруди ғояҳои бегона ва ифротӣ, шомилшавии ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои террористиву экстремистӣ, ҳифз ва дар амон нигоҳ дорем.

Хушбахтона миллати тоҷикро дастовардҳои муҳим дар даврони соҳибистиқлолии кишвар шинохти таъриху тамаддуни халқи тоҷик, гиромидошту арҷгузорӣ ба нобиғаҳои миллат, эҳёи анъанаҳои мардумӣ мақому манзалати халқи тоҷик дар арсаи ҷаҳон мебошад, ки насибаш гардидааст.

Дар қатори дигар сарварони кишварҳои ҷаҳон, ки пешвои миллати хеш эътироф шудаанд, пешниҳоди зиёиёни тоҷик низ саривақтӣ буда, Президенти кишвар Эмомалӣ Раҳмон ба ин мақом сазовор мебошад.

Мардуми шарафманди тоҷик бо роҳбарии Пешвои миллати мо сарвари кордону оқил, Ҷаноби Олӣ, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон имрӯз роҳу равишеро барои ҷилавгирӣ аз шомилшавии ҷавононро ҷустуҷӯ мекунад ва мардуми азизи мо кӯшиш мекунанд, ки ҳар чӣ бештар ин ҷавонони гумроҳро аз ин роҳ баргарданд ва ҳамеша ба ватани азази худ  хидмат кунанд, бо кору фаъолияти хуби худ давлати азизашонро ба пеш баранд ва имрӯз муроҷиати ҳизби наҳзати ислом ба СММ нисбат ба миллати тоҷик даъвои беҳуда аст. Зеро истиқлолияти миллати тоҷик воқеи буда, мардум ҳамеша ҷонибдори суботи ҳамаи кишварҳои оламанд ва аз ифроту терроризми ваҳшоният аст.

 

Мавлонова М.М.  

ДПДТТХ

Тоҷикистон мекунам шукри каму бисёри ту,

Мекунам шукрона аз озарму аз озори ту,

Аз ту ман сарват намехоҳам ватан ҳастӣ бас аст,

Бо хасу хорат баробар зиндагӣ кардан бас аст.

 

Ҷумҳурии Тоҷикистон 9-уми сентябри соли 1991 истиқлолият давлатии худро ба даст овард, ки ин сана фаромушнашаванда ва таърихи он ба ҳарфҳои заррин навишта мешавад. Ва аз ин таърихи пурмаҳсули кутоҳ аллакай 25 сол сипарӣ шудааст, ки дар ин муддат дар кишвари азизамон тағйиротҳои куллӣ дар соҳаи маориф, илм, адабиёт, санъат, кино, меъморӣ, тандурустӣ, шаҳрсозӣ, бунёди нақбҳо, ободонии роҳҳои мошингард, обшорон кардани заминҳои бекорхобида, рушди саноъат, ҳунармандӣ, тиҷорат ба амал омаданд, ки ин боиси фахри ҳар як шаҳрванди соҳибдилу ватандӯстӣ кишвари азизамон Тоҷикистон ба ҳисоб меравад.

Яке аз беҳтарин ва пурарзиштарин дастовардҳои замони истиқлолияти давлатии кишвари азизамон ин Ваҳдаи миллӣ аст, ки барои ба даст овардани он Пешвои муаззами миллатамон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҷонбозиҳо намудаанд, ки насли ояндасози миллати тоҷик онро ҳеҷ вақт фаромуш нахоҳад кард.

Дастовардҳои бузурги дигари замони истиқлолиятамон ин : Истиқлолияти энргетикӣ, баромадан аз бунбасти коммуникатсионӣ, истиқлолияти озуқаворӣ ва саноатикунонии кишвар ба ҳисоб меравад, ки ватани азизамон бо роҳбарии Пешвои дурандешу сулҳпарварамон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба ин мақсадҳои худ ноил гардида истодаем. Ин аз он шаҳодат медиҳад, ки мардуми шарифи Тоҷикистон  барои ободиву гулгулшукуфии ватани азизамон якдилона камари ҳиммат бастаанд. Танҳо дар шимоли ватанамон зиёда аз 100 коргоҳҳои хурду бузурги саноатӣ сохта ба истифода дода шудааст. Дар ҷануби кишварамон Қасри миллат, Кохи Сомон, Китобхонаи миллӣ, Боғи ба номи устод Садриддин Айнӣ, Ҷомӣ ва Алишери Навоӣ барин макони фарҳангию фароғатву сиёсӣ  сохта ба истифода дода шудаанд. Ин далели гуфтаҳои боло мебошад ки ҳар лаҳзаю ҳар соат кишварамон гул – гул шукуфон гардида истодааст.

 

Норов И.С.

ДПДТТХ