Шукри истиқлолият, ки дар ин даврон Тоҷикистон  аъзои комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳони гашт, миллати тоҷик бошад дар дар қатори дигар миллатҳо ҷойгоҳи амиқи худро дар байни миллатҳои дигари ҷаҳон пайдо  намуд. 

Мардуми сарбаланди тоҷик аз азал башардӯсту фидокор ва меҳанпарасту ватандӯст буд ва ин оини нек то ба имрӯз ба мо мерос мондааст. Имрӯз тамоми мардуми Тоҷкистон дар атрофи Пешвои муаззами хеш сарҷамъ омада, баҳри пойдор намудани сулҳу субот, якдиливу якзабонӣ ва тинҷиву ориомии кишвар талоши беш аз пештара намуда истодаанд.

Мусаллам аст, ки ҷаҳони имрӯза паи ҳар гуна сиёсатбозиҳои бемаънист. Аз ин ҷост, ки ҳар кадоми моро зиракии сиёсӣ мебояд, то ба тӯҳмату дурӯғҳои тарафҳои мухолифони миллат гирифтор нагардем. Зеро чунин нафарони нохалаф ҳамеша дар нияти нобуд кардани ин сарзамин буданд ва то имрӯз бо ҳар роҳу равиш мехоҳанд мақсади нопокашонро амалӣ созанд. Дастовардҳои бузурги миллатро нодида мегиранд, қаҳрамониҳои Пешвои миллатро намехоҳанд, мардумони орому дар фазои истиқлол зиндагонӣ карда истодаро ба иғво меангезанд, билохира чи коре хоҳанд, карда истодаанд. Вале як чизро бояд доананд, ки «давидани гӯсоларо то пеши каҳдон» гуфтаанд. Ин фирориён, ин назҳатиёни беимон то кай ба арзишҳои миллии мо зарба мезананд, гарчанде, ки мо ба ин иҷозат надода истодаем. Вале ин хоҳиши нопоки онҳоро ба наздиктарин фурсат барҳам хоҳем дод. Бо азму иродаи қавӣ, бо масъулияти ватандорӣ ва бо худогоҳии миллӣ.

Дуруст ба мисоли чунин бӯҳтонҳое, ки дар гузашта нисбати миллати мо намояндагони ТЭТ ҲНИ аз ҳар гӯшаи олам пинҳониву паси пардагӣ дар шабакаҳои интернетӣ паҳн сохта истодаанд, боз як васвасаи ҷадид.

Ҳар яки пайравони наҳзатӣ, ки замоне аъзои азҳоби мамнӯъ гаштаи Тоҷикистон ТЭТ ҲНИ буд, то имрӯз аз ин кишвари олам ба дигараш бо фирор намуда аз гуноҳҳои хеш, ки ба ҳабс гирифта мешавад, дар ба дар гаштаанд. Айнан тавре худи намояндагони мухолиф қайд намудаанд, ҳеҷ кадом давлати дунё онҳоро ҳатто ҳамчун паноҳанда низ ба кишварашон роҳ надодааст.

 

Мавлонова Маърифат                                   

Шуъбаи ВАО

 

 

Таҳлилҳо нишон медиҳанд, ки солҳои охир ҷараёнҳои иртиҷоии терроризм, экстремизм, ифротгароӣ ва монанди ин падидаҳои номатлуб дар минтақаҳои гуногуни ҷаҳон батадриҷ доман паҳн намуда ба омили асосии мураккабшавии муносибатҳои байналхалқӣ табдил ёфтаанд. Аз ин лиҳоз, терроризмро вабои аср мегӯянд. Терроризм чунин шакли гурӯҳҳои ҷинояткор буда,ба марги беасоси мардум, талаву тороҷи молу мулки онҳо, тарсонидани онҳо сабаб мешавад. Маълум аст, ки таъмин намудани сулҳу субот ва амнияти пойдории кишварҳо омили калидии роҳандозӣ ва пешбурди равандҳои созандаи рушди устувор дар сатҳи минтақавию байналмиллалӣ ба шумор меравад. Ҳамчунин мавриди нигаронист, дар ин раванд кӯшишҳои сиёсисозии дини мубини Ислом ва сӯиистифода аз номи поки он хусусияти зуҳуроти хатарнокро овардааст.

Имрӯз мебояд нисбат ба гурӯҳ ва ҳаракатҳои террористиву ифротгароӣ, ки аз тарафи бархе аз кишварҳои абарқудрати ҷаҳон созмон дода шуда, сармоягузорӣ мегардад ва бо истифода аз дини мубини Ислом, ки ойини покиву таҳаммулгароист, ба амалҳои террористӣ даст мезананд, оромию осоиштагӣ ва суботи ҷомеаро халалдор менамоянд, муборизаи оштинопазир бурд.

Мавриди зикр аст, ки терроризм ва экстремизм ба дини мубини Ислом ягон иртиботе надорад. Аз ин рӯ, қобили таъкиди хос  аст, ки терроризм ягон дину мазҳаби мушаххас, пайдоиши этникӣ, миллат ва ҷойгиршавии доимии ҷуғрофӣ надорад. Онҳое, ки ҷавононро ба чунин дом мекашанд, худ аз арзишҳои Ислом бархурдор нестанд ва ин дини покро ҳамчун парчами фаъолияти харобкоронаи худ истифода мебаранд.

Сабаби асосии густариши экстремизм, радикализм  мавҷудияти ҷавонони боқувват ва серҳаракат, аммо бе ҷойгоҳ дар ҷомеа, беоянда, беилоҷ мебошад. Чунин вазъ дар ҷавонон бадбинии оштинопазиронаро нисбат ба ҷомеа ба вуҷуд меваорад. Дар зиндагии ҳаррӯза бунёдгароии ҷавонон бештар дар шакли рӯҳия зоҳир шуда, низоми ақидаҳо ва эҳсосоти ифротиро ифода менамояд. Ноқаноатмандии як идда ҷавонон аз зиндагӣ дар шакли бадбинӣ нисбат ба муҳоҷирон, хусумати қавмию миллӣ ва бунёдгароии ростгаро рӯнамо мегардад. Ҳадафи асосии ин гурӯҳҳо ҷалби ҷавонони синни 20 то 35 сола мебошад.

Барои аз байн бурдани ин раванди ниҳоят хатарнок ва таъмини боэътимоди амният зарур аст, ки заминаҳо ва омилҳои асосии зуҳури он муайян карда шавад.

Таҳлилҳо собит месозанд, ки бо вуҷуди муддати зиёд мавриди амал қарор доштани Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон “Дар бораи масъулияти падару модар дар таълиму тарбияи фарзанд”, то ҳанӯз ҳолатҳои ба таври пурра ва дахлдор риоя накардани меъёрҳои он аз тарафи масъулин эҳсос мегардад, ки ин боиси коҳиш ёфтани сатҳи таълиму тарбияи насли наврас, аз таълим дур мондану ба оворагардӣ ва талбандагӣ машғул шудан, ба ҳуқуқвайронкуниҳо, аз ҷумла, ҷиноят ва дигар амалҳои номатлуб даст задани онҳо мешавад. Ҳолатҳои ҷойдошта дар воқеъ нигаронкунанда мебошанд ва аз падару модарон, дигар муассисаву ташкилотҳои ваколатдор масъулияти бештарро вобаста ба иҷрои меъёрҳои қонунгузорӣ тақозо менамоянд.

 

Мӯъминова Ш. Н.

Мудири кафедраи Иқтисодиёти соҳавӣ                 

Туфайли он нафароне, ки ба хотири имрӯзу фардои мо ҷоннисориҳо кардаанд, то имрӯз ҳамаи мо тоҷикони соҳибтамаддун дар замони орому осоишта зиндагӣ намуда истодаем. Аз ин лиҳоз мо бояд фарҳанги бойи миллатамонро пос дошта, якпорчагии ин марзу бумро ҳифзу ҳимоя намоем. Пас бояд ҷавонон дар вобастагӣ ба вазъияти имрӯзаи кишвар тамоми қувваи маънавии хешро сарф намуда, душманонро бо маърифати худ забонкӯтоҳ намоем.

Тавре аз вазъияти дар кишварамон ба вуқӯъ омада пайваста бармеояд, чанд нафар ба ном сарсупоридаи миллат чеҳраи воқеии худро нишон доданд, чанд рӯз оромии кишварро халалдор намуданд, гарчанде ки ҳадафи нопоки худро амалӣ гардонида натавонистанд. Аммо моро ин ҳодиса хеле ба таҳлука овард ва метавонем имрӯз муроҷиат намоем, то  он нафаронеро ки то имрӯз мехоҳанд сохти давлатдориву конститутсионии мо аз байн равад, маҳкум менамоем, эшон ва мафкураи пасти онҳоро зери тозиёнаи танқид мегирем, аслан тамоми мардум катъиян бар зидди онанд, ки кадом як нафари бенишоне аз дигар мамлакат миллати моро назорат намояд. Дар хақиқат чӣ тавр фаъолият намудани аъзоёни собиқ ТЭТ ҲНИ баръало эхсос шуд ва имрӯз онҳо аз он ки дигар имкони фаъолият надоранд, ба ғазаб омада, бо ҳар гуна роҳ ва бо василаи ҳар касе, ки дар ин ватан зисту зиндагонӣ мекунанд ва аз додани ахборот ба тарафи мухолифин мебошад, ки хиёнати бузургеро муртакиб мегардад. Имрӯз акнун баромаданд ду-се нафар ки аз намуди давлатдории мо розӣ нестанду сохтори моро дигаргун мекунанд. Худоро шукр, ки мо соҳиби мустақилият ҳастем, Пешвои миллат, сарвари фархундасоз барои мо ҷавонон ғамхориҳои зиёд изҳор менамоянд ва мо кӯшиш менамоем, ки ҷавобан ба ин ғамхории ворисони арзандаи паҳлавонону мутафаккирони аҷдодони хеш мегардем ва бо заковату матонати мардонагии хеш руҳияи бадхоҳони миллатро шикаст дода, баҳри тараққиёт ва рушди кишвар беихтиёр тамоми қувваи худро сарф хоҳем намуд, кӯшиш намуда тавре кор мекунем, ки барои анҷоми амалҳои мухолифӣ ягон асос намонад.

Аз ҷавонон даъват ба амал меовардам, ки эшон қаблан дарси хештаншиносиро биомӯзанд, то дар ниҳодашон худогоҳии миллӣ пайдо гардад.

БОБОҶОНОВА Н. И.               

Сардори маркази таҳсилоти фосилавӣ

Намехостам перомуни ашхоси намакзада ва хоинӣ намуда ва  ватану миллат чизеро рӯйи қоғаз орам. Аммо баъди баромади Раиси гурезаи ҳизби экстремистӣ-террористии наҳзати ислом, ки фаъолияташро дар қаламрави ҷумҳурӣ мамнӯъ эълон кардаанд, дар созмони байналмилалии САҲА баромад намуда, боз гандумнамову ҷавфурӯш будани худашро баръало нишон дод.

Ман шахсан нисбати амалҳои номатлуби ҲНИТ борҳо мақолаҳои сиёсиро пешниҳод намуда будам, ки ин ҳизб асосан аз хориҷи кишвар роҳбарӣ ва аз хориҷи кишвар маблағгузорӣ мегардад, ки роҳбарон ва аъзоёни садорату пайравонашон аз он маблағҳои ҳаром, ки ғарази асосиаш дар ҳар як давлате, ки мардумонаш пайрави дини мубини ислом мебошанд, оҳиста-оҳиста макорона мардумро ба шӯр оварда, ба ҳар гуна роҳпаймоиҳову эътирозҳо тайёр намоянд. ҲНИТ, ки алҳол роҳбариашро Муҳиддин Кабирӣ дар хориҷ аз ватан дар Полшаву Эрону Канадаву Англияву Амрикову Олмон, ки ҳаммаслаконаш бо навсаҳои ғаразолудаш шиамазҳабон аз минбарҳои худашон муносиб истифода бурда ба давлату шукуфоии миллат ғаразнок ва душман будани худашонро баръало нишон дода меоянд. Имрӯзҳо, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон зери роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Перзиденти муҳтарами кишвар дар тамоми ҷабҳаҳои зиндагии мардум ба дастовардҳои хело баланд ноил гашта истодааст, дили пуркинаи ин хоинони миллатро ба риққат овардааст, ки девонавор тавассути ҳар гуна сомонаҳо ва созмонҳои байналхалқӣ баромад намуда, рӯирост нисбати давлату миллат кинаварз будани худашонро нишон дода меоянд.

Бародари дар нохунак будаи ман “Кабирӣ”, ман ва тамоми мардуми Тоҷикистон ба монанди мори заҳрнок ва маккор амал намудани раёсат ва ҷонибдорони ҲНИТ-ро фаромӯш накардаем ва ҳеҷ гоҳ фаромӯш нахоҳем кард, ки шумо дар солҳои ҷанги шаҳрвандӣ, дар ҷануби кишвар ва ҳатто баъди хомӯш гаштани ҷанги шаҳрвандӣ дар дили пойтахти Тоҷикистон шаҳри Душанбе чӣ гуна амалҳои даҳшатнокро рӯи кор овардаед. Мо медонем, ки шумо дар аснои ҷанги шаҳрвандӣ одамони минтақаи Ҳисор, Шаҳринав, Ваҳдат, Турсунзода, Вахш ва боз дигар ноҳияҳоро мошин-мошин зинда ба зинда бо экскаваторҳо заминҳоро кофта мардумро зери хок кардед, ки ин амалро ҳатто фашистони немис дар ҷанги дуюми ҷаҳон накарда буданд.

Ман ҳайрон мешавам, ки шумо чӣ гуна фарзанди модари тоҷик ҳастед, ки имрӯза Ваҳдат, Сулҳ, Ризоияти миллат, ободии ҳамаи шаҳру ноҳияҳо, вилоятҳо ва маркази ҷумҳуриро чашми дидан надоред ва мунтазам аз берун истода бо истифодаи минбарҳои ғаразнок нисбат ба ин давлату миллат санги маломат мезанед. Ҳазрати Мирзо Абдулқодири Бедил мефармоянд:

Бедил ту маяндеш зи гуфтори рақибон,

Аккоси сагон кам накунад ризқи гадоро!

Шумо ва шумобаринҳо боз чанд соли дигар ҳам бошад дар хориҷ аз кишвар истода сагворона нисбати ин ватан, давлат ва миллат аккос занед ҳам ин давлату ин миллатро, ки Парвардигори олам бо карами оламшумулаш фарзанди фарзонаи миллат ва зодаи модари тоҷикро, ки Эмомалӣ Раҳмон мебошад ва мардум ӯро Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллати хеш хондааст, на обрӯяшро кам карда метавонед ва на равнақу тараққиёти бемислашро. Шукуфоиву тараққиёти ин давлату миллатро, мо фарзандони тоҷик не балки сиёсатмадорони варзидаи ҷаҳони имрӯза дида, ангушти ҳайрат газида ба Президенти кишвару миллати тоҷикбаҳои сазовор дадаанд, аккоси шумо ба дарди ҳеҷ кас кор намекунад. Вассалом!!!

 

Акбаров А.А.

Устоди ДПДТТ

Боиси таассуфи бузург аст, ки имрӯз дар иддае кишварҳои исломӣ даргириҳои хунин идома дораду он таҳдиди ба дигар кишварҳои исломӣ интиқол ёфтан дорад. Новобаста ба он ки ҷомеаи ҷаҳонӣ амалкарди мазкури чунин мусулмононро маҳкум намуда, онро бо ислом марбут намедонад, куштори байниҳамдигарии мусулмонон пайваста идома дораду ҷавонони ҳоло аз лаззати зиндагӣ баҳра набурдаро туъмаи навбатии хеш сохта истодааст. Бо ҳар роҳу восита гирифтани пеши роҳи ҷалбшавии ҷавонони ҳам аз дину ҳам аз илму сиёсат бехабар аз ҷумлаи масъулиятҳои шаҳрвандии ҳар зиёии огоҳ маҳсуб мегардад. Зеро фирефтаи тарғибу ташвиқотҳои муғризона ва авомфиребонаи пешвоёни гурӯҳи ба ном «Давлати исломӣ» гардидани ҷавонони ноогоҳ, на танҳо марги нобаҳангоми эшонро ба бор хоҳад овард, балки ҳамзамон дили реш-реши модарону падарон ва наздикони онҳоро низ дар назар дошта, имкон дорад, ки чун вируси сирояткунанда ба дигар ҷавонон низ интиқол ёбад.

Огоҳ сохтани ҷавонон аз моҳияти аслии он низоъҳою даргириҳои хунини мусулмонон ва оқибатҳои мудҳише, ки ин даргириҳо, на танҳо болои давлату миллат, балки ҳатто болои дини мубини ислом низ таҳмил хоҳанд намуд, ҳадафи асосӣ ба шумор меравад.

Аксари ҷавононе, ки маълумоти диниро дар хориҷи кишвар, дар назди тундгароёни «хилофатсоз» омӯхтаанд, имрӯз худ аз мубаллиғони ғояву ақидаи ифрот ва тундгароии динӣ гаштаанд. Илова ба ин, тоифаи мубаллиғ мағзи сари дигар ҷавонони сабукфикр ва бехабар аз улуми диниро бардурӯғ ва ғаразнок дар зери шиорҳои «ҷиҳоди исломӣ» ва «амри маъруф ва наҳии мункар» олуда сохтанд. Ифротгароёни мутаассиб бо тавсия ва супориши ҳоҷагони хориҷӣ ва дохилиашон низоми демократӣ ва дунёвӣ доштани сохтори конститутсионии давлатии моро «куфр ва бидъат» ҳукм намуда, талош доранд, ки ҷавонони мусулмонро дар рӯҳияи ватанбадбинӣ ба воя расонанд.Ҷомеаи ҷаҳониро имрӯз мушкилоти ҷиддӣ, ин ҳам бошад, шомилшавии ҷавонон ба гӯрӯҳҳои тундраву ифротгаро фаро гирифтааст. Хушбахтона, дар соли 2016 шомилшавии шумораи ҷавонон ба ин гурӯҳҳо кам гардидааст, ки ин натиҷаи ҳамкориҳои самарабахши аҳли ҷомеа мебошад.

Дар ҳақиқат, ҷавонони даврони соҳибистиқлол, ҷавонони бонангу номус, бориз, далер ва шуҷои Ватан маҳсуб ёфта, бо корҳои созандагию бунёдкорӣ ном бароварда, доимо дар сафи пеш қарор доранд. Ин иқдоми созанда бояд шиори ҳамешагии онҳо бошад.

Ҷавонон ояндаи миллат ва давлатанд. Ҷавонони солимақл, соҳибистеъдод, ифтихор ва сармояи хушбахтӣ ва саодатмандии ҷомеа мебошанд. Аммо ҷавонони ифротгаро ватандхӯйи ситезаҷӯ доғи дили падару модарон, дарди сари ҷомеа ва омили хушунат, низоъ ва фитнаҳои навбатӣ хоҳанд гашт. Аз ҳамин лиҳоз, ҷавонони ифротманиш ва тундхӯйи ситезаҷӯйи бемазҳаб талош доранд, ки маориф ва фарҳанги асили исломиро барои расидан ба ҳадафҳои ғаразноки нопок ва пуросеби гурӯҳи худ якҷониба ва барғалат, дар асоси барномаҳои террористӣ ва экстремистӣ доштаашон шарҳу баён созанд. 

Маълум мешавад, ки чунин ҷавонони ифротгаро ғофил аз худшиносии миллӣ ва мазҳабӣ, шинохти хотираи таърихӣ надоранд. Онҳо манфиатҳои миллиро ҳамчун қарзи муқаддаси инсонгарӣ ва мусалмонӣ эҳсос намекунанд ва намепазиранд. Хидмат ба халқу ватан чун арзиши олии зиндагӣ табдил наёфтааст, балки ифротгароёни бемазҳаб эҷодкунандаи нафрат ба арзишҳои олии зиндагӣ ва муқаддасоти миллӣ гаштаанд.

Мафҳуми миллат, ватан, муқаддасоти миллӣ, арзиши зеҳнӣ, фарҳанги миллӣ, осор, хотира ва расму ойини таърихӣ барои онон хуруфот ва таассубу бидъат ҳисобида мешавад. Таърихи тамаддуни башарӣ шаҳодат медиҳад, ки худшиносӣ ва ифтихори миллии ҷавонон пойдевор ва асли бақои миллат аст. 

Чунин андешаи ғалат ва хатарбори онҳо аз идеология ва ғояҳои бегонапарастӣ ва ақидаи зидди миллии ҳаракатҳои террористӣ маншаъ гирифтаанд, ки дар тарбияи ҷавонон таъсири хеле манфӣ мегузоранд. Масалан, аз таҳлили саҳифаҳои интернетӣ ҳазорон мисол оварда метавонем, ки ҷавонони тоҷик бо расмҳои таҳдидангез фазои иттилоотии диниро зери қабзаи худ муҳосира намуда, ошкоро намояндаҳои адабиёт ва фарҳанги миллиро шиаву кофир ҳукм намудаанд. Муқобилияти илмӣ ва шаръӣ накардан дар муқобили ифротгароии гурӯҳ ва ҳараакатҳои моҳияти радикалӣ боиси он гаштааст,ки ифротгароён муҳит ва фазои иттилоотии динро зери назорати худ қарор дода, баъзе ҷавононро таҳти таъсири афкори муғризона ва ақидаи террористию ифротгароии худ сохтаанд.

Роҳҳои густариши такфир, ифрот, тундгӯйӣ ва пурқувват гаштани салафия ва хушунатгароиро ошкор намуда, пеши онро дар якҷоягӣ бо кӯмаки хайрхоҳонаи мақомоти дахлдор бояд бигиранд. Ҷавонон ояндаи миллат ва кишвари азизамон Тоҷикистонанд ва набояд ин нерӯи созандаро ба сарчашмаи хатар ва омили сӯзанда табдил бидиҳем.