Тоҷикистони соҳибистиқлол имрӯз дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун давлати ҳуқуқбунёд, дунявӣ ва демократӣ шинохта шудааст ва ин амал аз ҳар як шаҳрванди соҳибҳуқуқи кишвар тақозо менамояд, ки сатҳи маърифат ва фарҳанги сиёсии худро афзун намоянд. Дар воқеъ, имрӯз маърифати сиёсии шаҳрвандон боло рафтааст, ки инро мо дар ҳаёти ҳаррӯза аллакай мушоҳида карда истодаем.

Сиёсати сулҳхоҳонаи Ҳукумати Ҷумҳурӣ бо сарварии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ Пешвои миллат, Президенти кишвар, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пеши роҳи ҷиноятпешагон ва ифротгароёнро мегиранд. Азбаски халқи Тоҷикистон нисбат ба сарвари оқили худ меҳру муҳаббати беандоза дорад ин ғояҳои вайронкорона ҳоло дар ибтидои сабзиш решакан мешаванд.

Таъмини амният ва оромиву осудагӣ миёни мардумони кишвар дар мадди аввали таваҷҷӯҳи Пешвои миллат қарор дорад. Ин аст, ки дар баробари дигар масоили ба ин муаммо вобаста аз рафти фаъолияти кормандони мақомотҳои дахлдор натиҷагирӣ карда шуд, ки имрӯз сифати кор ва натиҷаи ба даст омада, ҳукумати кишварро маҷбур сохтааст, то ба хотири рафъ намудани камбудиҳои ҷойдошта чораҳои пешгирикунандаро биандешад.

Наҳзатиёни ифротгаро бо роҳбарии Муҳиддин Кабирӣ бо таҳдид баён доштаанд, ки мақомоти давлатӣ ба корҳои сиёсие даст зада истодаанд ва намеандешанд, ки охираш бо бадӣ анҷом меёбад. Бо ибрози ин фикраш Кабирӣ рӯи рост тарафи мо таҳдид карда истодааст. Инчунин тӯҳмат зада истодааст, ки ҳазорон аз набудани волоияти конун гуё аз давлат фирор карда истодаанд. Ин баръакс аст, Кабирӣ инро ту низ медонӣ, ки замоне Асосгузори сулҳу ваҳдат- Пешвои миллат, Эмомалӣ Раҳмон барои фирориёни ҷанги бародаркушро ба ватан баргардонидан, борҳо ҷони хешро ба хатар гузошт, то эшон дар миллати худ дар зодгоҳи азизи худ, зиндагии арзанда дошта бошанд. Устоди тӯҳматчиён шудаед, куллатон, ки чанде пеш ҳодисаи куштори сайёҳонро ба ДОИШ бало монда будед, акнун ба фикрам тирро ба хадаф расонида натавонистед, ки инро чониби мақомотҳои давлатӣ ҳавола додед. Шояд шумо шунидаед, ин ҳодисаро, ки кадом ҷониб содир намудааст, мо бошем дидем бо ду чашми сар, ки шогирдони "вафодор"- шумо бо амри бевоситаатон ба ин амали нангин даст задаанд.

Ин суханон дар назди ҳама як худсафедкуниро мемонад ва бояд қайд намуд, ки ин худсафедкунии Кабирӣ ягон асосе надорад. Чунки он намояндагони ҳизб, ки тибқи қонунҳои амалкунанда ба ҳабс гирифта шудаанд, бевосита дар асоси факту далелҳои раднопазир гуноҳашон исбот гардида, дар ҳодисаҳои рӯй дода, исён қатлу куштор ва ё табадуллоти давлати даст доранд. Зеро аъзоёни фаъоли ҲНИ, мақсад доштанд, ки тавассути ин хама амалиётҳои ҷангӣ, аз ҷумла табаддулоти давлатӣ сулҳу суботи ҷомеаро аз байн бурда, Ваҳдати миллиро поймол созанд ва хушбахтона ин амали нангин ба бахти миллати тоҷик ба нокомӣ дучор гардид.

 

Низомадинова Р. А. 

ДПДТТХ

Ягона ҳадафе, ки дар афкори гурӯҳҳои иртиҷоӣ чарх мезанад ин дар сохти конститутсионии миллатамон ворид намудани ҳар гуна тағйирот, ба тимсоли аз байн барии озодиву ободкорӣ ва ба харобазор табдил додани ин мамолике, ки биҳишти рӯи олам гаштааст, мебошад. Бори дигар қобили зикр аст, ки агар ҳизби наҳзати исломӣ сари давлат ояд, аввалин коре,ки анҷом медиҳад, ин дигар кардани сохтори конститутсионӣ аст. 

        Хушбахтона имрӯзҳо аксари мардуми тараққипарвар зӯровариву ваҳшоният ва хунхории  низоми иртиҷоиро маҳкум менамоянд. Инсоният дар шароите, ки ба озодиҳои сиёсӣ, демократӣ ва дунявӣ муносиботи ҳусни тафоҳуми ҷомеа роҳ гирифтааст, ин гуна зӯроварӣ ва террор, ки мақомоти роҳбарикунандаи давлати Исломӣ пеш гирифтааст, ҳар фарди ҷомеаро набояд бетараф гузорад. Ин гуна роҳу усули мубориза, зӯроварӣ ва ваҳшониятро тамоми мардуми кишварҳои демократӣ ва сулҳпарвар, аз ҷумла, ҷомеаи мо маҳкум менамоянд. Вақте ки дин сиёсӣ мешавад, он ба қудрати мутлақ табдил меёбад, яъне сиёсат ҳунар, фарҳанг, тафаккур, рафтори ахлоқӣ тобеияти мутлақи дин мешавад.

      Омезиши сиёсату дин озодиро аз байн мебарад ва ҷаҳонро фақат зери шишаҳои  идеологияи динӣ мебинад. Озодиро нисбати зан маҳдуд месозад ва намегузорад, ки мақоми зан дар ҷомеа рушд кунад.

Мардуми шарафманди тоҷик бо роҳбарии Пешвои миллати мо сарвари кордону оқил, Ҷаноби Олӣ, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон имрӯз роҳу равишеро барои ҷилавгирӣ аз шомилшавии ҷавононро ҷустуҷӯ мекунад ва мардуми азизи мо кӯшиш мекунанд, ки ҳар чӣ бештар ин ҷавонони гумроҳро аз ин роҳ баргарданд ва ҳамеша ба ватани азази худ  хидмат кунанд, бо кору фаъолияти хуби худ давлати азизашонро ба пеш баранд ва имрӯз муроҷиати ҳизби наҳзати ислом ба СММ ба тамоми ҷаҳон даъвои беҳуда аст. Зеро ҶТ ягон таъқиб нисбат ба аҳзоби сиёсӣ ва ё ашхос раво надидааст.  Баръакс мардум имрӯз ҳушдор гашта, аз нооромии давлатҳои араб ба хулоса омада, худро аз ҳизбҳои динӣ канорагирӣ карда истодааст.

 

Назарова Ш.Н.

 ДПДТТХ

 

Пӯшида нест, ки аз рӯзҳои нахустини  Истиқлолияти давлатӣ мардуми ҷумҳурӣ бо қудрату салтанати динӣ рӯ ба рӯ шуд. Дар натиҷаи даргириҳои муқаддамотӣ хурофоту таасуби мазҳабӣ ғалаба кард ва ҷомеаи халқи заҳматкашиди тоҷик таҳти фишори равонӣ ва фикру мафкуравии исломи сиёсӣ, ки ҲНИТ сарвараш буд қарор гирифт. Таҷрибаи созмони махфии Наҳзати ҷавонони Тоҷикистон (минбаъд ҲНИТ) ро, ки охири замони шӯравӣ таъсис ёфта буд, ба сифати манбаҳои сиёсию мафкуравӣ истифода кард. Иқтисоди харобгаштаи давлати соҳибихтиёри Тоҷикистон баъди ҷанги бародаркуширо истифода карда рӯҳонияти исломӣ баъди солҳои навадуми асри гузашта домани бетартибиҳои мардумиро дар давлати мо пешкаш намуданд ва сабагори асосии ҷанги шаҳрвандӣ гардиданд. Зиёда аз як саду панҷоҳ ҳазор шаҳрванди Тоҷикистони азизамонро ба доми худ даркашиданд. Маҳз бо ташаббуси пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон Э.Раҳмон фирориён ба Ватани худ баргардонида шуд.

Ҳаракат сиёсии исломӣ дар симои ҲНИТ аслан аз масъулият дур мебошад. Ин аст, ки ба ҷомеаҳои  Шарқи мусулмонӣ асрҳои аср ҳаттто масъуляти зиндагӣ ва умри худро ба ӯҳдаи гурӯҳҳои найрангбоз, муҳофизакор ва фурсатталаб вогузор карда дар хоби ғафлат ба сар бурда, қурбони дасисаю фитнаҳои рӯҳонияти давр ва дини онро ҳамчун дом истифода карда ба қудрат мерасанд ва ниёзҳои шахсӣ гурӯҳҳои худро мебарваранд. Ҷонибдорони ҲНИТ ки дар дигар давлатҳо фирорӣ мебошанд ба мафкураҳои ҷавонону наврасони давлати ороми мо тасири худро ба ҳама тараф дареғ намедоранд.

 Моҳи августи солҳои гузашта Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон филми ҳуҷҷатиеро дар шабакаи якуми телевизиони “Тоҷикистон” ба намоиш гузошт,  ки он ниқоби гурӯҳи экстремистӣ террористони дастгиршудаи ҲНИТ ро кушода дод. Чуноне дар филм мушоҳида намудем ин ҲНИТ несткунандаи олимону шоирон, рӯзноманигорон мебошад. Таҳиягардони филм бо далелҳо ҳар як ҷинояти пешакардаи ҷинояткоронро бо алоҳидагӣ ба навор гирифта маълумотҳои раднопазир додаанд.

Агар ба тамоми матолиби матбуотию расонаии наҳзатӣ ҷиддӣ таваҷёҳ намоем, ташкилоти экстримистии ҲНИТ аз оғоз ва решаи бунёд дар арсаи имрӯза орзуи барпо намудани давлати исломиро дар минтақа дар дил мепарварад. Бе муболиға гуфта метавонем, ки ҲНИ ин роҳбарият ва ҳамсафони он ягон беҳбудии ҷамияти моро намехоҳанд. Ҷавононро лозим аст ки ба ҳар як равияҳою дахмасаҳое ки форориёни ҲНИТ ва тарафдорони он ба расонаҳо мефирсанд бовар накарда бо таҳсилу кори худ овора бошанд. Зиракии худро аз даст надиҳанд. Ободию пешрафти давлати худро тарафдор бошанд ва барои тараққиёти давлати соҳибистиқлол саҳми арзанда гузоранд.

Дадобоев А.И

ДПДТТХ                                    

 

Тоҷикистон мувофиқи конститутсия  давлати дунявӣ арзёбӣ шудааст. Ин чунин маъно дорад, ки дин аз давлат ҷудо буда, ҳуқуқи ба сиёсати дохилию хориҷии давлат дахолат карданро надорад. Лекин маънои дар Тоҷикистон маҳдуд кардани фаъолияти ягон дин ва муассисаҳои онро надорад.

Дар моддаи  27 конститутсия зикр гаштааст, ки: ”Ҳар кас ҳуқуқ дорад муносибати худро нисбат ба дин мустақилона муайян намояд, алоҳида ва ё якҷоя бо дигарон динеро пайравӣ намояд ва ё пайравӣ накунад, дар маросим ва расму оинҳои динӣ иштирок намояд.” Дар даврони истиқлолият  фаъолияти озоди дин ва муассисаҳои динӣ таъмин гаштааст. Аз ҷумла барои фаъолияти дини мубини ислом имкониятҳои калон фароҳам омадааст. Шумораи масҷиду дигар муассисаҳои динӣ дар даврони соҳибистиқлолӣ бештар гардидааст. Касе мехоҳад, бо тоату ибодат машғул шуда метавонад.  Дар ҷомеа мақоми тарбиявии дин дар тарбияи ахлоқи ҳамидаи инсонӣ хеле бузург аст. Дар даврони истиқлолият барои мардумро бо мероси динии ниёгонамон  ошно кардан соли 2009 соли Имоми Аъзам эълон карда шуд. Асарҳои онкас ба табъ расид. Нуқтаҳои қимматноки таълимоташон дар бораи таҳаммулгароӣ, сабру тоқат, муросову мадоро васеъ паҳн карда шуд. Таълимоти ин бузургон барои сулҳу салоҳ, ваҳдати ҷомеа, ҳамгироӣ ва суботи давлату ҷамъият аҳамияти калон дорад. Дар асосӣ озодии виҷдон ба шаҳрвандон додани озодии эътиқодҳои динӣ  ин маънои  бо мақсадҳои ғаразнок истифода бурдани дин ва халалдор кардани сохтори конститутсионии давлатро надорад. Вақте ки чунин амалҳо зоҳир мешаванд, давлат бо назардошти оромию амнияти ҷомеа намегузорад, ки муассисаҳои динӣ ва ходимони дин амалиётҳо зидди давлатӣ зоҳир намоянд. Зеро мувофиқи сарқонун “Таблиғот ва ташвиқоте, ки бадбинӣ ва хусумати иҷтимоӣ, нажодӣ, миллӣ, динӣ ва забониро бармеангезанд манъ аст”. Мардуми тоҷик ҷанги шаҳрвандии солҳои 90-уми асри ХХ- ро аз хотир набаровардааст. Фақат талафоти моддии ин ҷанг 10 миллиард доллари амрикоӣ буд. Талафоти зиёди ҷонии расонидаи ҷанг бебозгашт аст. Дар он солҳо гули зиёиёни тоҷикро қатл карданд. Аз ин лиҳоз мардуми тоҷик дигар намехоҳад,ки боз ин манзараҳои мудҳиш такрор шавад. Шаҳрвандони Тоҷикистон ба тарафдории конститутсия ҳангоми райъпурсии умумихалқӣ овоз дода, системаи сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии давлати Тоҷикистонро муайян карданд. Кӯшиш доранд, ки касе Моддаи якуми конститутсияро вайрон накунад. Ин нуқта дар иҷлосияи ХVI Шӯрои Олии Тоҷикистон рӯзи 19-  уми ноябри соли 1992 ҳангоми ба ҳайси раиси Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон интихоб шудани Э. Раҳмон бори аввал садо дода буд.

 

Ғозиева М.

ДПДТТХ

Боиси хушнудист, ки ҷомеаи шаҳрвандии Тоҷикистони азизи мо  имрӯзҳо паи ободкорию созандагӣ ба ҳадафҳои наҷиб ва музаффариятҳо қадамҳои устувор гузошта истодааст, ки яке аз онҳо дар арафаи ҷашни 30- солании Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ворид гардидани кишвар ба саноатикунонии босуръат ва устувор намудани мавқеъ дар бозори ҷахонӣ себошад.

Лекин мутаасифона ҳастанд он нафароне, ки парвардаи обу хоки муқаддаси ин Ватан буда, имрӯз бо ном худро «ҳомии миллат» ном бурда, сиёсати имрӯзаи Ҳукумати кишварамонро тавассути созмонҳои иғвоангези хориҷӣ зери интиқод гирифта истодаанд. Аксаран  худро «мухолиф ва гурезаи сиёсӣ» муаррифӣ намуда, тавассути минбарҳои фитнаангези он кишварҳое, ки аз ободонию пешрафти кишарамон нороҳатанд санги маломат мезананд. Тибқи иттилои мақомоти кишвар  имрӯз беш аз 500 нафар гумроҳон танҳо аз вилояти Суғд ҳамчун ифротии фидоӣ  дар сафҳои ДОИШ размида, кисме аз онҳо дар задухӯрдҳо ҳалок ва қисме овораю сарсон ва дур аз Ватану пайвандонанд. Шояд яке аз сабабҳое, ки ин ҷавононро ба кӯи ноумедихо бурд муҳоҷирати меҳнатӣ мебошад. Лекин дар кишварамон имрӯз ба фаъолияти меҳнатӣ ҷалб шудан имкониятҳо хело фаровонанд. Садҳо корхонаю муассисаҳо мӯҳтоҷи мутахассисони чашмикордонанд. Ба ин танҳо донишу заковат ва ибтикору малакаи касбӣ зарур аст. Дар ҷодаи омода намудани мутахассисони баркамол дар кишварамон қариб 40 муассисаҳои олии касбӣ ва аз ин миқдор бештар муассисаҳои касбӣ амал менамоянд, ки Донишкадаи политехникии Донишгоҳи техникии Точикистон ба номи академик М. Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд аз зумраи онҳост, ки соли ҷорӣ дар рақобати сатҳу сифати таълиму тарбия миёни муассисаҳои олии кишвар яке аз зинаҳои ифтихориро мушарраф шуд, ки боиси сарфарозист. Дар ин муваффақияти калон самараи заҳмати аҳли муассиса, пояи моддӣ-техникӣ ва кӯшишу ғайрати муҳассилин таҷассум гардидааст. Танҳо дар сурати расидан ба рушди зеҳнӣ ба баланд намудани сатҳи арзандаи зиндагии шоиста ноил гардидан имконпазир аст.

Имрӯз онҳое, ки парвардаи обу хоки муқаддаси Точикистони азиз буда, фирефтаи ифротиёни бо ном ҳизби мамнуъи исломӣ гардида, тавассути расонаҳо аз хориҷи кишвар тинҷию осоиши диёрамон ва сиёсати сулҳҷуёнаи давлатамонро нодида мегиранд, натанҳо хоин, балки бешарафу беномусонеанд, ки ниқоби ғайриинсонӣ ба сар намуда, мехоҳанд мулки озоду ободамонро борои дигар гирифтор гардонанд. Лекин фаромӯш месозанд, ки тоҷику тоҷикистонӣ аз имтиҳони ин тахрибкорон, ки солҳои 90-ум ҷони беш аз 150 000 нафар ҳамватани хешро рабуданд, гузаштааст. Қалби ӯ, ҷисми ӯ баҳри ҳифзи музаффариятҳои Ватан бедор аст. Ҷанги таҳмилии кишварамон, ки тавассути ёварони хориҷии бо ном «пуштибонҳои ислом» собит намуд, ки иғвогарон якпорчагию мустақилияти комили кишвари моро намехостанд ва маҳз ин нияти нопок онҳоро дар сар буд, ки тирашон хок хӯрд.  

Хушбахтона дар фазои озодии дину имон дар кишварамон  имрӯз ҳазорон масҷид  баҳри ибодат ва тарбияи ахлоқии шаҳрвандон, дар огоҳии мардум аз мӯҳтавои исломи ноб фаъоланд. Танҳо моро зарур аст, ки дар самти нагаравидан ба мазҳабҳои бегона, ҳифзи суннатҳои ҳанафӣ, роҳ надонад ба ихтилофи мазҳабҳо, ки боиси низоъҳои ҷаҳони Шарқ гардидааст, ҳушёрию зиракии сиёсиро аз даст надиҳем.

Аҳли устодони кафедраи дизайн ва меъмории ДПДТТ ба номи ак. М. Осимӣ рафтору аъмоли зишти мухолифони сиёсати имрӯзаи давлатамонро маҳкум намуда, дар ҳошияи ҳидоятҳои хирадмандони Асосгузори сулҳу Ваҳдати Миллӣ, Пешвои Миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон маҳтарам Эмомалӣ Раҳмон муттаҳид гардида, сулҳу суботи бебозгашти кишварамонро чун гавҳараки чашм ҳифз менамоем.