Сарсухан шукронаи сулҳ ва шукронаи оромии кишвари беҳамтои мо Тоҷикистони азиз, ки рӯз аз рӯз боз ҳам зебову ва боз ҳам гулгуншукуфост. Ин ободиро бояд қадр намуд, то ки ин оромии ҷомеаро баъзе ашхосони бе виҷдон халалдор насозанд.

Имрӯз  дар ҷаҳони муосир хатаре ба вуҷуд омадааст, ки ҳамагонро ба ташвиш овардааст. Ҳамаи ҷомеа ва давлатони  имрӯза муттаҳид шуда, чораҳо баҳри муборизи чунин амалҳои нопадид то сулҳ ва оромиро  дар ҷаҳон нигоҳ ва пойдор намудан меандешанд. Ин гуна шахсоне, ки нооромии миллатро хоҳонанд, ҷомеа ҳамчун “террорист“ мешиносанд. Ҷумҳурии Тоҷикистон низ дар навбати худ бо роҳбарии Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бар зидди “Терроризм ва Экстремизм” саҳми худро дар ин самт мегузоранд, то ки истиқлолият ва ваҳдати миллӣ пойдор бошад.

Аламовар ин аст, ки чунин ашхоси номатлуб аз номи дини муқаддаси Ислом истифода бурда, худро пайравони ин дини мубин меноманд. Вале куллан ин хато аст, балки онҳо душманони дин ва давлат мебошанд. Чунин ашхос дар дил нисбат ба давлат ва миллати хеш нақшаҳои палид ва номатлубро мепарваранд, аз дини мубину   муқаддас сӯистифода мебаранд. Боиси таасуф аст, ки дар кишвари мо низ баъзе  ашхос ёфт шуданд ва дар зери пайравӣ ва аъзои ҲНИТ (Ҳизби Назҳати Исломи Тоҷикистон) худро нопадид сохта буданд. Онҳо ҳамаи ғамхориҳои давлатро зери по карда хостанд оромӣ ва инкишофи давлати моро халалдор созанд.

Баёни ман барои чунин шахсон ин аст, ки онҳо назаре ба китоби муқаддаси Қуръони Карим намоянд. Магар дар ягон ҷои ин китоби муқаддас омадааст, то ки мусулмон зараре расонад ба ҷомеа ва ба дигар мусулмонон? Ҳол  он ки аз рӯи нишондодҳо қариб 95% аҳолии Ҷумҳурии Тоҷикистонро мусулмонон ташкил медиҳанд. Оё ин амалҳо зиёнкори нест? Албатта, ки ин амалҳо гуноҳи кабира ба ҳисоб мераванд. Барои ҳидояти мусулмонон оятҳои Қуръон, ки аз Худованд ба мо амр мешаванд ва Ҳадисҳои Пайғамбари Ислом (с) мавҷуданд, ки онҳо саросар моро ба сӯи сулҳ ва некӣ даъват менамоянд. Дар ин ҷо ман яке аз онҳоро барои мисол овардаам.

Ҳадис ва ё ривоят аз Абӯмусо (р) аст, ки гуфт: Аз Пайғамбари Худо (с) пурсиданд: Эй Расули Худо кадом ислом беҳтар аст? Фармуданд: “Касе, ки мусалмонон аз забон ва аз дасташ дар амон бошанд” (Саҳеҳ Бухорӣ 4.11). Яъне, аз ин Ҳадис бар меояд, кадом мусулмоне, ки аз даст ва аз забони ӯ касе озор ёбад, он шахс на танҳо Мусулмон ва ҳатто Одам низ ба ҳисоб намеравад. Ислом фақат сулҳ ва оромиро хоҳон аст, аммо баъзе шахсоне, ки аъзои ҲНИТ ҳастанд, ин Ҳадисро ба назар нагирифта, аз пайи нооромии давлат барои манфиати худ ҳаракат мекунанд. Ин таъкид ба ҳамаи касоне дахл дорад, ки дар дил нисбат ба давлат ва миллати худ кина мепарваранд.

Инсони комил ва шахси Мусулмон бояд баҳри ободии ҷомеа ва оромии давлати худ кӯшиш намояд, то ки ҳама дар корҳои хайр муттаҳид бошанд. Чуноне, ки  Худованди Муттаъол дар сураи “Моида” дар давоми  ояти 2 мефармояд; “Ва мадад кунед ҳамдигарро ба некӯкорӣ ва ба парҳезгорӣ ва мадад макунед ҳамдигарро бар кори гуноҳ ва зулм. Ва битарсед аз Аллоҳ, ҳар ойина, азоби Аллоҳ сахт аст.” Аз маънои ин ояти муборака бармеояд, ки Худованд моро танҳо ба некӣ даъват карданро амр мекунад, инчунин мо бояд ҳамдигарро ба кори некӯ мададгор бошем ва Худованди Карим ба мо супориш дод, ки мо набояд ҳамдигарро ба роҳи бад ва гуноҳ ёри диҳем. Агар кори гуноҳу беадолатӣ аз касе сар занад мо бояд, бо ӯ ҳамкори накунем ва то тавонем ӯро аз ин кор боздорем. Дар дигар ҷои Қуръон дар давоми ояти 60 Сураи Бақара Худованд амр кардааст: “Гуфтем бихӯред ва биошомед аз ризқи Аллоҳ ва фасод макунед дар рӯи замин табоҳкунон!” Аз ин оят низ барои мо равшан аст, ки Аллоҳ  ризқ дод ба ҳама бандагонаш, то ки хӯранд ва бинӯшанд ва ба мо амр кард, ки дар рӯи замин фасодкориро пеша накунем ва аз ҷумлаи шахсони золим набошем, то ки Худованд аз мо розӣ бошад.

Пешвои муаззами Миллати мо хеле суханҳои бомавриде дар ҷамъомаде, ки дигар давлатҳо низ  дар он иштирок доштанд баён карданд: мо бояд Ислом ва Терроризмро  омехта накунем. Ин таъкиди Пешвои миллат хеле муҳим ба ҳисоб меравад ва ин баёни Пешвои миллати моро ҳамаи давлатҳои Исломӣ хеле хуб пазируфтанд. Мутаассифона дар кишвари мо низ баъзе шахсоне пайдо шуданд, ки ҷавонони моро бар ҳар гуна роҳҳо равона сохтанд. Аз он ҷумла онҳоро фиреб сохта онҳоро ба давлатҳои Сурия ва дигар давлатҳои ноором равон сохта аз ин ҷавонон пул кор мекунанд ва онҳоро низ пулҳои калон ваъда медиҳанд. Ҳол он, ки ин пулҳои дурӯғомез ба кӣ даркор мешаванд, агар ин ҷавонон роҳи беҳад хатарро интихоб карданд ва ба роҳи марг равона шуданд. Ва хитоб ба ҷавонон аст, ки ҳушёру зирак шаванд, то дар доми ин гуна шахсони номусулмон гирифтор нашаванд.

 

                           Зираку доно бош ту эй писар!

                           То нагардад роҳи ту роҳи хатар.

 

Воқеан, дар Ҷумҳурии Тоҷикистон, аз он ҷумла дар вилояти Суғд, яке аз масъалаҳои муҳиму мубрам ва мушкилоти асосӣ, ки ба амнияти миллӣ хатари ҷиддӣ эҷод мекунад, ин идома ёфтани фаъолияти тахрибкоронаи ҳизбу ҳаракатҳои динӣ-экстремистӣ ва терористӣ ба шумор рафта, раванди мазкур ба оромии вазъи ҷамъиятию сиёсӣ, пойдории сохти конститутсионӣ ва якпорчагии Ҷумҳурии Тоҷикистон таъсири манфӣ мерасонад. Имрўз ҷаҳонро мавҷи нооромиҳо, бесарусомониҳо ва буҳрони сиёсиву молиявӣ фаро гирифта, ба истиқлолият, якпорчагии давлатҳо ва ҳаёти осоиштаи аҳолӣ таҳдид ба миён овардааст. Хусусан, айни ҳол зиёда аз 100 давлати дунё ҳадафи ҳамлаҳои терористиву ифротгароӣ қарор гирифтаанд. Аз ин рӯ, бешубҳа масъалаи таъмини баланди амнияти давлатӣ дар шароити имрӯза манфиати илмиву назариявӣ ва ҳам сиёсию амалӣ кашф намудааст. Гузашта аз ин, ҳузури ҷавонони тоҷик, минҷумла сокинони вилояти Суғд дар ҷангҳои Сурия ва таълимоти онҳо дар урдугоҳҳои ғайриқонунии Покистону Афғонистон имрўзҳо ба  мавзўи доғи ҷомеа мубаддал гардида, мўъҷиби нигаронии мардум ва мақомоти давлатии кишвар шудааст. Ширкати ҷавонони тоҷик дар амалиётҳои ҷангии кишварҳои хориҷӣ ва шомилшавии онҳо ба ҳизбу харакатҳои тундрави террористӣ, ки таҳдиду хатаре ба амнияти кишвар, минтақа ва тамоми ҷаҳон дорад, аз мавзӯи меҳварии фаъолияти на танҳо ниҳодҳои интизомии кишвар, балки тамоми аъзоёни ҷомеаи мамлакат ба ҳисоб меравад. Тавре ки ҳаёти рўзмарраи ҷомеа собит месозад, имрӯз гурӯҳе аз ҷавонони ғофилу гумроҳ ва бехабар аз дину оини милливу мазҳабӣ, ки аз асолати дини мубини ислом ва мазҳаби ваҳдатгаройи ҳанафӣ огаҳӣ надоранд, ба доми тазвири мубаллиғони созмонҳои террористӣ афтода, бо сипар кардани номи ислом алайҳи бародарону хоҳарон ва ҳамватанону ҳаммазҳабони худ теғ мекашанд ва бо усулҳои даҳшатбори гушношунид инсонҳои бегуноҳро қатл мекунанд. Онҳо бо ин кирдори нангинашон,ки хилоф ба арзишҳои башардӯстонаи дини мубини ислом дорад, ифтихори ҷоҳилона карда, бо паҳн намудани навори «корномаҳояшон» исломро дар чашми аҳли башар ҳамчун дини зиддиинсонӣ ҷилва медиҳанд.

Мутаассифона, имрўз зиёиёни кишвар, ба вижа, устодону донишмандони мамлакат дар мавриди интиқоди ҷиноятҳои фоҷеабори аъзоёни ҳизбу ҳаракатҳои ифротӣ, ба монанди «Салафия», Ҳаракати исломии Ўзбекистон, «Ансоруллоҳ», «Ҷундуллоҳ», Давлати бо ном исломӣ, «Ҳизбут-таҳрир» ва Ҳизби дар Тоҷикистон мамнуъи наҳзати Ислом  фаъол нестанд. Таҳлили маводи чопӣ ва электронии васоити ахбори оммаи кишвар нишон медиҳад, ки дар ин раванд дар баробари рўзноманигорон танҳо кормандони ниҳодҳои низомии Тоҷикистон фаъоланду халос. Ин дар ҳолест, ки ҷавонони мамлакат аз ҷумлаи донишҷўён, олимон ва мутахассисони ҷавон ба ҷузъ изҳороту баромадҳои расмӣ дигар ягон маводи муфидро дар ин мавзуъ ба дасти чоп намерасонанд, ки ин воқеан боиси нигаронӣ мегардад. Чунки дар ин раванд бояд, пеш аз ҳама, ҷавонон фаъол бошанд. Агар дар канори онҳо ҳамчунин фаъолияти аҳли уламои Тоҷикистон, ҷомеашиносон ва намояндагони бонуфузи илмҳои ҷамъиятии мамлакат бо гузоришу мақолаҳои судманд аз тариқи минбарҳои баланд ва васоити ахбори омма вокуниш нишон дода, дар кори мубориза алайҳи терроризм ва экстремизм пешоҳанг шаванд, пас мо метавонем дар маҳви ин хатари бамиёномада қадами устувор гузорем. Дар айни замон дар барорбари мақомоти олии роҳбарикунандаи Тоҷикистон инчунин роҳбарияти кишварҳои муштаракулманофеъ низ аз вазъияти ба амаломада изҳори нигаронӣ карда, барои муқобилияти шадид алайҳи терроризм ва экстремизм тадбирҳои мушаххас меандешанд. Аз ҷумла, президенти Ҷумҳурии Беларус Александр Лукашенко ахиран изҳор дошт, ки кишварҳои шомили Созмони паймони аҳдномаи дастаҷамъӣ ҳарчанд дар мубориза алайҳи терроризм ва экстремизм қадами устувор гузоштаанд, вале воқеияти имрўза собит месозад, ки ин ҳама тадбирҳои андешидашуда дар мубориза алайҳи ифротгароёну ситезаҷўён кофӣ нест. Маълумотҳои бадастомада далолат медиҳанд, ки боқимондаҳои ҷанговарони ДИИШ дар минтақаҳои мухталифи Афғонистон ҷамъ омада, дар оянда барои идома додани тахрибкориҳои худ бо кўмаки хоҷагони хориҷии худ таҳсилу тамрин мекунанд. Вазъияти мураккаби ҳарбию сиёсии дар сарҳади ҷанубии кишварҳои муштаракулманофеъ ба миёномада моро водор месозад, ки ин масъаларо ба таври ҷиддӣ баррасӣ намуда, тадбирҳои судманд биандешем.

Дар ин раванд, ба наздикӣ дар ҳузури иштирокчиёни маҷлиси васеи Кумитаи иҷроияи Ҳизби Халқии Демократии Тоҷикистон Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон  бори дигар диққати сокинони мамлакатро ба ин масъалаи мубрами рўз ҷалб карда, аз онҳо даъват ба амал оварданд, ки дар мубориза алайҳи ифротгароиву тундравӣ ҳушёру муттаҳид бошанд.

Имрўзҳо ҳарчанд дар тамоми шаҳру навоҳӣ ва макотиби оливу мактабҳои таҳсилоти ҳамагонии қаламрави вилояти Суғд бо ҳузури намояндагони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва мутахассисону коршиносон дар мавзуи хатари ҷараёнҳои ифротиву тундгаро сӯҳбату мулоқотҳо баргузор мегарданд, вале то кунун масъалаҳои марбут ба пешгирии қонуншиканиву ҷинояткорӣ, мубориза бо терроризму экстремизм, аз ҷумла шомилшавии ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои ғайриқонуниву тундгаро, сабаб ва ҳолатҳои пайвастани иддае аз ҷавонони Тоҷикистон ба гурӯҳи террористии бо ном «Давлати исломии Ироқу Шом» ҳанўз аз мавзӯъҳои доғи рўз боқӣ мемонад. Аз ин рў, минбаъд бояд дар чунин сўҳбату мулоқотҳо дар баробари кормандони ҳифзи ҳуқуқ бештар барқароркунандагони ҳокимияти конститутсионӣ дар Тоҷикистон баромад карда, бобати бадбахтиву харобиҳои ҷанги шаҳрвандӣ дар Тоҷикистон нақл кунанд. Чунки Тоҷикистон дар байни кишварҳои муштаракулманофеъ аввалин кишварест, ки дар солҳои аввали ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ гирифтори фитнаву найрангҳои ифортгароён гардида, оқибатҳои ҳузнангези ҷанги шаҳрвандиро паси сар кардааст.

Албатта, имрўз мардуми кишвар бо роҳбарии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба музаффариятҳои бузург ноил гардидааст. Вале мо бояд ҳеҷ гоҳ зиракии сиёсиро аз даст надода, барои ободии кишвар ва таъмини ҳаёти хуби мардуми Тоҷикистон дар ҳама ҷабҳа, аз ҷумла дар самти мубориза алайҳи терроризму экстремизм пирўзу дастболо бошем.

 

Шӯбаи ВАО

ДПДДТХ

Ҷумҳурии Тоҷикистон давлати демократию дунявӣ буда, барои таъсис ва фаъолияти ҳизбҳои сиёсӣ тариқи қонунӣ шароити мусоид фароҳам овардааст. Ҳизби Наҳзати Исломи Тоҷикистон  то соли 2015 ҳамчун ҳизби эътироф гардида, фаъолият бурда рӯи рост ва бо роҳи пинҳонӣ ба амнияту сохтори конститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳдидҳо ва ищвогарии зиёд менамуд. Баъди ҳодисаҳои аввали моҳи сентябри соли 2015, террористӣ ва экстремистӣ будани ин ҳизб аз ҷониби Прокуратураи Генералӣ ва Суди Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон исбот карда шуд.

             М.Кабирӣ зиёда аз 20 гурӯҳи хурди ҷиноятиро ташкил ва роҳбарӣ намудааст, ки аъзоёни фаъоли ин гурӯҳҳо аз қабили сарсупурдагони ҳизби ғайриқонунии Наҳзати ислом ба шумор мерафтанд.

         Кабирӣ оқибатҳои ин амалҳои ҳаммаслакони худро пешбинӣ намуда, барои саркаши  кардан аз ҷавобгарии ҷиноятӣ  ба давлатҳои Аврупо фирор кард ва ҳамчун ҷинояткор дар тафтишоти байналмиллалӣ мебошад. Ӯ инчунин хуб медонист, ки рӯзе бо ин кирдорҳояш беватан мегардад ва дар Олмон молу мулк ва хонаҳои истиқоматӣ харида дар бонкҳои хориҷӣ маблағҳои аз ватан ҷамъ намудаашро гузоштааст. Муҳиддин Кабирӣ аз оғози давлатдории соҳибистиқлоламон сабабгори рехта шудани хуни чандин нафар бегуноҳон гардида, ин дафъа низ мехост худро бегуноҳ гирад. Баъди ҳамаи ин кирдорҳои ҷиноӣ Кабирӣ боз иғвоангезиашро давом дода, аз минбари донишгоҳи Ҳейлделберги Олмон ва дигар сомонаҳо баромад намуда, дасисаю фитнаангезӣ ва тӯҳматҳои беасоси худро давом дода истидааст. Собиқ сарвари Ҳизби Наҳзати Исломи Тоҷикистон   Муҳиддин Кабирӣ агар қатрае виҷдон дошта бошад, бояд барои гуноҳҳои азиме, ки дар ҳаққи давлат ва миллати тоҷик содир намуда, муддати тӯлонӣ як гурӯҳ одамонро ба роҳгумӣ бурдааст ҷавоб диҳад.

         Бо боварӣ метавон гуфт, ки шаҳрвандони Тоҷикистон бо зиракии сиёсӣ, эҳсоси баланди ватандӯстӣ, дониши комил ва андешаҳои солиму созанда барои рушду нумӯъ ва пешрафти рӯзафзуни кишвари соҳибистиқлоламон саҳми бештар хоҳанд гузошт. Мардуми сулҳҷӯву сулҳофари тоҷик ҳеҷ гоҳ ин гуна ҳизбу ҳаракатҳои моҷароҷӯву ифротиро ва роҳбарони худбину мансабталоши онро намеписанданд.  Мо тарафдори он ҳастем, ки ҷинояткорону хиёнаткорони Ватан чун Кабирию дигар аъзоёни ҲНИТ барои ин кирдорҳои нангину нобахшиданӣ дар назди қонун ва мардуми тоҷик ҷавоб гӯянд.

Албатта дастовардҳое, ки мо имрӯз аз баракати мустақилият ба даст овардаем, осон ба даст наомадааст. Сари ҳар қадам ҳадафи манфиатҷӯёни беруна қарор гирифтаем, ки дар амалҳои бадхоҳонаамон ҳатман  фарзандони худфурӯшу хиёнаткори миллати худамонро истифода  бурданду доранд ва  мебаранд.

Баъзе диндорони бадкирдор бо ниқобҳои дини  мубини ислом ва ибораи «Аллоҳу акбар» аз даврони истиқлол ва озодии дину  виҷдон истифода бурда, кӯшиш намуданд нияту мақсадҳои ифродгарона ва разилонаи худро амалӣ намоянд, мардуми гумроҳро бероҳа намоянд ва бо маблағҳои зиёд ва фикру ақидаҳои пасти худ онҳоро шомили худ гардонанд. Ин ифротгарони динӣ дар ҳеҷ давру замон наметавонистанд ва имрӯз ҳам наметавонанд, мардумро ба инсондӯстӣ, мардумписандӣ, эҳтироми якдигар расонанд. Танҳо фарҳанг метавонад омили муттаҳидкунанда бошад. Меъёри фарҳангу дониш ҷуръат ва ҷасорат аст.

Дар ибтидои асри XXI ҷомеаи ҷаҳонӣ бо хатари ҷиддие, ки ба бақои одаму олам таҳдид менамояд, рӯ ба рӯ гаштааст, ки номи он терроризм мебошад.

Албатта, онҳое, ки мегӯянд, терроризм падидаест, ки инсониятро дар тӯли таърихи мавҷудияти ҳамроҳӣ намуда омадааст, беасос нест.

Терроризм ва экстремизм аз мафҳумҳоест, ки дар дунёи имрӯза вирди забони ҳама мебошад. Истилоҳи терроризм аз калимаи лотини «terror» гирифта шуда, маънояш тарс ва ваҳм аст.

Дар замони мо, ки пур аз таззод, мушкилот, холофату зиддиятҳост, доир ба афзудан ва густариши экстремизм, терроризм ва дигар зуҳуроту падидаҳои номатлубу хатарафзо зиёд ҳарф мезананд ва менавистанд.

Маънои калимаи «экстремизм» чист ва он чӣ гуна падида аст? Экстремизм аз калимаи франсузии «extremisme» ва лотинии «extremus» гирифта шуда, маънои аслиаш ифротгароӣ, тундравӣ, фикру андешаҳо ва амалҳои тундравона, аз ҳад гузаштан, аз андоза гузаштан аст.

Террористон мехоҳанд мақсаду мароми худро бо роҳи зӯроварӣ, куштор, тарсу ваҳм амалӣ созанд. Террор кадан, ҷомеаро ба ҳолати тарсу ваҳшат ва ноумедӣ афкандан аст.

Эсктремизм шахсест, ки дар фаъолияти худ ҷонибдори амалҳои якравию тундравӣ аст. Ин амалу зуҳурот метавонад, дар  тамоми соҳаҳои фаъолияти инсон дар дин, сиёсат, идеология, илм ва ҳатто дар варзиш низ ба миён ояд.

Дар замони мо ҳизбу ҳаракатҳо ва созмонҳое фаъолият доранд, ки кӯшиш мекунанд мақсаду маром, щояву  андеша, афкор ва нақшаҳои худро бо ҳар роҳу васила ва ҳатто, бо амалҳои тундравона амалӣ месозанд.  Ба ақидаи аксари муҳаққиқон, сиёсатшиносон, рӯноманигорон экстремизм бештар аз ҳама дар соҳаи дин дучор меояд ва ин падида дар тамоми гӯшаву канори сайёраи  мо ба амал меояд.

Пешвои муаззами миллат дар бораи терроризм ва экстремизм гуфтаанд:

Терроррист дар асли худ миллат, мазҳаб ва Ватан надорад ва душмани худову бандагони ӯст. Барои бартараф намудани чунин андешаю гумонҳои радикалӣ, экстремистӣ ва террористӣ бояд дар  ҳамбастагии зич мубориза барем, чунки ин гуна  нурӯҳо аз номи ислом  амал намуда, номи неки онро дощдор мекунанд ва манфиатҳои душманону бадхоҳони фарҳанги волои исломиро пиёда месозанд.

Мо низ ҷавонон ҳаматарафа суханҳои  Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмонро тарафдорӣ ва дастгирӣ намуда ҳамеша  бар зидди чунин падидаҳои номатлуби замона амал мекунем ва чун ҷавонони созанда ва бунёдкор ваъда медиҳем, ки дар  гул-гул шукуфонии ватани азизи худ кӯшишҳо ба харҷ медиҳем ва ба бовари Пешвои муаззами миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сазовор мешавем.

 

Шӯъбаи ВАО

ДПДТТХ

ҲНИТ ҳизбест, ки хусуматҳои зиёди сиёсӣ, динӣ буда, мухолифи оромию суботи ҷомеа мебошад. Ин ҳолатро воқеаҳои солҳои ҷанги шаҳрвандӣ дар Тоҷикистон нишон дод. Новобаста аз он, ки бо Созишномаи истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ҷиноятҳои вазнини аъзоёни он бахшида шуданд, аммо онҳо хулосаи зарурӣ набароварда, то ҳол мухолиф ба ҳукумату давлат ва сулҳи байни тоҷикион боқӣ мондаанд. Далели ин гуфтаҳо баёнияи навбатии Шӯрои сиёсии ҲНИТ мебошад, ки чун ҳарвақта пур аз фитнаву бадбиниҳо нисбати ҳукумат ва давлат рӯи  қоғаз оварда шудааст. Дар баёния қайд карда шудааст «гӯё мақомоти давлатӣ ҳадафи ғайриқонунӣ заиф ва аз саҳнаберун кардани ҳамаи неруҳо, аз ҷумла ҲНИТ мебошад», ки ин туҳмати соф нисбат ба давлат мебошад. Дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба ғайр аз ҲНИТ  боз ҳафт ҳизби сиёсӣ ва якчанд иттиҳодияҳои ҷамъияти озодона амал менамоянд ва ягонтои онҳо мисли раёсат ва баъзе аз аъзоёни  ҲНИТ кӯрнамакӣ ва бе шармуҳаёӣ накардаанд. Бояд таъкид намуд, ки раёсат ва шӯрои ин ҳизб аз дасткашии оммавии аъзоёнаш ба қаҳр омада, алами худро намедонанд аз ки бигиранд ва бо ин амалҳои номатлуби худ ҳамаи ҳадду ҳудуди меъёрҳои қонунгузориро гузаштанд.

Ба мазмуни баёния назар афканед, баралло ҳис мекунед, ки аз он бӯи ифрот ва ифротгароӣ меояд. Онҳо таҳдиди рӯирост ба асосҳои сохтори конститутсионӣ, суботу оромии давлату ҷамъият ва даъвати оммавӣ барои бетартибиҳо карда истодаанд, ки бояд дар назди қонун ҷавоби зарурӣ диҳанд.

Муаллифони баёния фикр мекунанд, ки оромию суботи ҷомеа дар дасти гурӯҳи кӯчаки аъзои ҲНИТ мебошад ва хабар надоранд, ки бархе аъзони пешинаи он дигар пайравӣ ба онҳо надоранд.

Боварӣ дорем, ин дасисабозиҳои раёсати ҲНИТ –ро дигар созмонҳои бонуфузи байналмиллалӣ дастгирӣ намекунад.

 

Щӯъбаи ВАО

ДПДТТХ