Тоҷикон аз қадимулайём миллати озодпарасту озодихоҳ буданд. Солҳои сол дар дил орзуи озодиро мепарвариданд. Бо амри тақдир ва бар асари таҳаввулоти фарогирии сиёсиву иҷтимоии ибтидои солҳои 90- уми асри гузашта халқи тоҷик баъди ҳазор сол аз нав ба эҳё ва эъмори давлати миллии худ ноил гардид. Истиқлолият дар таърихи ҳазорсолаи халқи тоҷик ин воқеаи хеле бузург буд. Вале Тоҷикистон аз нахустин рӯзхои истиқлолияти худ дар раванди барқарорсозӣ ва ташаккули пояҳои давлату давлатдории нав, таъмини амнияту оромии ҷомеа, суботи сиёсиву иҷтимоии кишвар мардум бо мушкилоту монеаҳои сангин рӯ ба рӯ гардид.

Дастоварди бузургтарини мо дар тӯли 28 соли истиқлолият барқарор намудани сулҳу суботи комил ва ваҳдати пойдории миллӣ, таъмини рушди устувори иқтисодиву иҷтимоӣ, таҳкими худшиносиву худогоҳӣ, болоравии ҳисси ватандӯстиву ватандорӣ дар миёни тамоми табақаҳои ҷомеаи Тоҷикистон аст, ки маҳз ба шарофати хиради азалии мардуми соҳибмаърифату фарҳангдӯсти тоҷик муяссар гардид.

Инчунин соҳаи энергетикаи Тоҷикистон низ дар даврони Истиқлолият ба табаддулоти калон рӯ овард. Халқи барӯманди тоҷик аз аввали рӯзҳои ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ, истиқлолияти энергетикиро дар дил орзу мекард. Сохтмони якчанд зеристгоҳҳои барқӣ, нерӯгоҳҳои барқӣ ва азнавбарқароркунии хатҳои интиқоли барқӣ дар даврони Истиқлолияти навини тоҷикон рост меояд, ки далели гуфтаҳои болост. Бояд тазаккур дод, ки яке аз ҳадафҳои стратегии давлату Ҳукумат ин расидан ба истиқлолияти комили энергетикӣ мебошад, ки дар мадди назари Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат – Эмомалӣ Раҳмон мебошад.

Ба истифода додани НБО «Сангтӯда-1» ва «Сангтӯда-2», Маркази барқу гармидиҳии «Душанбе-2», хатҳои интиқоли барқи баландшиддати «Ҷануб-Шимол», «Лолазор-Хатлон», «Хуҷанд-Айнӣ», «Сангтӯда-Лолазор», «Сангтӯда-НБО-и Сарбанд», «Қайроққум-Ашт», «Айнӣ-Панҷакент», «НБО-и Роғун» -Зеристгоҳи «Душанбе-500», таҷдид ва иваз намудани зеристгоҳҳо ба зеристгоҳҳои пурқудрат, таҷдид ва барқарорсозии неругоҳҳо ва шабакаҳои барқӣ сабаби таҳкими иқтидору эътимоднокии таъминоти энергияи барқ дар даврони Истиқлолияти ҷумҳурӣ гардид. Дар соли 2011 системаи ягонаи энергетикии кишвар, ки системаи энергетикии ҷанубу шимолро ба ҳамдигар мепайвандад, таъсис дода шуда, ки ҳамаи ин имкониятҳои амалии дастрасии тамоми аҳолии Тоҷикистонро ба энергияи обии барқии аз ҷиҳати экологӣ тоза истеҳсолшаванда таъмин намуд. 12 майи соли 2016 ифтитоҳи лоиҳаи сохтмони хати баландшиддати барқии «CASA-1000» (ЛЭП — 1000 кВт) баргузор гардид, ки лоиҳаи мазкур интиқоли барқи Тоҷикистон ва Қирғизистонро ба Афғонистону Покистон таъмин мекунад. Дар натиҷаи мулоқоту гуфтушунидҳои сатҳи олии Сарони ду давлат-Тоҷикистон ва Ӯзбекистон ҳамкорӣ дар соҳаи энергетикаи тоҷику ӯзбек боз барқарор гардид, ки ин барои ҳарду тараф манфиати хеле калонеро меоварад. Баъди зиёда аз 9 соли ҷудо будани низоми энергетикии Тоҷикистон аз Осиёи Марказӣ додугирифти нерӯи барқ байни ин ду ҷумҳурии ҳамсоя оғоз ёфт. Дар давраи Истиқлолият иқтидори истеҳсолии соҳаи энергетика, бе назардошти НБО «Роғун», ба миқдори 1520 МВт зиёд шуд. 20 марти соли 2019 Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар шаҳри Норак ба татбиқи лоиҳаи «Барқарорсозии НБО «Норак» оғози расмӣ бахшиданд. Дар натиҷаи татбиқи ин лоиҳа НБО «Норак» таҷдид ва эътимодноктар гардида, иқтидори лоиҳавияш аз 3000 ба 3300 МВт бардошта хоҳад шуд. 23 августи соли 2019 ба татбиқи лоиҳаи «Таҷдиди НБО «Қайроққум» оғози расмӣ бахшида шуд. Баъди татбиқи лоиҳа тавоноии НБО «Қайроққум аз 126 мегаватт ба 176 мегаватт расонида мешавад. Ҳоло дар даврони Истиқлолияти Тоҷикистон 12 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ дар соҳаи энергетика бо маблағи умумии 16,1 миллиард сомонӣ татбиқ шуда истодааст.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар Паёмашон, ки 26.12.2019 ба Маҷлиси Олӣ ироа шуд, кайд намуданд, ки амалишавии лоиҳаҳо дар соҳаи энергетика имкон дод, ки ҳаҷми истеҳсоли нерӯи барқ дар 7 соли охир, яъне солҳои 2013-2019 - ум 1,3 баробар (аз 16 миллиард ба зиёда аз 20 миллиард киловатт - соат) афзоиш ёфт, ки ин яке аз дастовардҳои бузург дар давраи Истиқлолияти навини тоҷикон рост меояд. Дар Тоҷикистон истеҳсоли 98 фоизи нерӯи барқ ба соҳаи гидроэнергетика рост меояд. Инчунин ҳангоми ба пуррагӣ ба кор даромадани нерӯгоҳи барқи обии “Роғун” Ҷумҳурии Тоҷикистон дар миқёси ҷаҳон ба қатори се кишвари аввали тавлидкунандаи “энергияи сабз” шомил мегардад.

Ҳамаи ин пешравӣ ва дастовардҳои халқи меҳнатқарини тоҷик дар соҳаи энергетика, албатта бо сарварии хирадмандони Пешвои миллат- Эмомалӣ Раҳмон амалӣ гардидааст.

Дар охир қайд карданиям, ки дастовардҳои соҳаи энергетикаи Тоҷикистон на танҳо ба манфиати мардуми бонанги тоҷик равона карда шудааст, балки истифодаи васеи манбаъҳои барқароршавандаи энергия, бахусус, захираҳои об, офтоб ва шамол яке аз сарчашмаҳои асосии тавлиди “энергияи сабз” ва рушди “иқтисоди сабз” ба ҳисоб меравад, ки дар ҷаҳони муосир мавқеи хос дорад.

 

Исломов И.И.

ДПДТТХ

 

Терроризм ва экстремизм аз рӯи оқибатҳои худ яке аз ҷиддитарин таҳдидҳои ҷаҳони муосир мансуб ёфта, амнияти инсоният, сулҳу субот ва истиқлолияти давлатии кишварҳоро зери хатар мегузорад.

Зери мафҳуми “терроризм” ин содир намудани таркиш, сӯхтор, тирпаронӣ, расонидани зарар ба амвол, халалдор сохтани амнияти ҷамъиятӣ ва тарсонидани аҳолӣ фаҳмида мешавад.

“Экстремизм”(ифротгароӣ) бошад ин изҳороти фаъолияи ифротии шахсони ҳуқуқӣ ва воқеӣ ба даъвати нооромӣ, дигаргункунии сохти конститутсионӣ, ғасби ҳокимият, ангезондани наҷодпарастӣ, миллатгароӣ, бадбинии иҷтимоӣ ва мазҳабӣ мебошад.

Таъсири манфии ин зуҳуротҳои номатлуб бахусус пас аз пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ ва ба даст овардани истиқлолияти давлатӣ дар Осиёи марказӣ баръало зоҳир шуд. Аз шароити номусоид ва ноустувори давлатҳои тозаистиқлол, аз ҷумла Тоҷикистон истифода бурда, ба кишвар нерӯҳои ифротгароӣ роҳ ёфта, ба таблиғу ташвиқ ва амалӣ намудани ақидаҳои ифротгароёнаи худ шурӯъ намуданд.

Дар сафи пеши ин гурӯҳҳои ифротгароӣ қабл аз ҳама иттиҳоди ҷиноии экстремистию террористии “Ансоруллоҳ”, ”Ал-қоида”, “Ҳаракати Исломии Туркистон”, “Ҳаракати Толибон”, “Ҳизб-ут-Таҳрир”, равияи “Салафия”  ва ғайраҳо қарор доданд, ки бо ҳар гуна роҳҳо обрӯи давлатро коста гардонида, эҷоди бесарусомониҳо ва инчунин дар муносибатҳои дипломатии байни давлатҳо ноҳамгапиро баргузор намудан мақсади онҳоро дарбар мегирад. Барои ҳамин ҳам қарзии шаҳрвандии мост, ки мо бо ҳар гуна роҳҳо барои пеши роҳи ин хатари умумибашариро гирифта ба мардум ҳаёти осоиштаро муҳайё намоем. Агар мо бетарафиро интихоб намоем ин оқибати хубро надорад, ки дар мисолҳои ҳодисаҳое, ки дар мамлакатҳои Англия, Фаронса, Миср ва Афғонистон рух дод аз он шаҳодат медиҳанд, ки дасти терроризм бо ҳар роҳу восита аз лонаи хеш ба минтақаҳои дурдаст расида, мехоҳад амалҳои касифу нобахшиданӣ ва бераҳмонаву ҷоҳилонаро анҷом диҳад. Ҳалокати ҳазорон мардуми осоишта, алалхусус занону кӯдакон аз ин хатари марговар гувоҳи он аст, ки ин амалу кирдори ваҳшиёна ба касеву чизе раҳм надорад ва ҳамчун василаи амалӣ сохтани ҳадафу мақсадҳои нопок аз ҷониби як тӯдаи аз фарҳангу маърифат дур, бехирад ва ҷоҳилу нотавонбин истифода мешавад.

Нагирифтани пеши роҳи ин хатари умумибашарӣ метавонад боз ҳазорҳо мардуми осоиштаро аз ҳаёт маҳрум созад, зеро дар қалбу вуҷуди онҳое, ки чунин зулму ситам ва афкору андешаи ҷоҳилона ҷой гирифтааст, ба ҷуз бадбахтӣ ва маҳрумият овардан дигар андешаи солиме ҷой надорад ва онро ислоҳ намудан ғайриимкон аст.

Харобу валангор гардидани садҳо бинову иншоот, ҷон бохтани мардуми осоишта, фирор намудани аҳолӣ аз макони зист подоши расидан ба ҳадафҳои ҷинояткоронаи ин гурӯҳҳо аст. Имрӯз ҳазорҳо нафар мардуми кишварҳои ҷангзада ба умеди амният ва осудагӣ роҳ ҷониби кишварҳои Аврупо мегиранд ва он ҷо низ онҳоро мушкилоти зиёде пеш меояд. Ягона роҳи ҳалли ин масъала ҳамкорӣ ва мусоидат кардан ба мақомоти қудратӣ дар мубоиза бо терроризм ва экстремизм мебошад, то суботу оромӣ таъмин ва ҳар як фард дар ватани хеш зиндагии осоишта ба сар бурда метавонад.

Тоҷикистон дар радифи дигар кишварҳои мутараққии ҷаҳон бо ин зуҳуроти марговар мубориза бурда, талош менамояд  то ки аз пайомади ногувори ин гуна амалҳо худдорӣ намояд. Бо ин мақсад аз тарафи Ҳукумати мамлакат якчанд қонунҳо ва санадҳо, аз ҷумла Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон "Дар бораи мубориза бар зидди терроризм" (соли 1999), Консепсияи ягонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм (ифротгароӣ) (соли 2006), Конвенсияи Созмони ҳамкории Шанхай бар зидди терроризм, Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон "Дар бораи консепсияи ягонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм (ифротгароӣ)" (соли 2006) ба тасвиб расиданд, ки барои муборизаи оштинопазир бурдан бо зуҳуроти номатлуб мусоидат менамояд. Имрӯз танҳо муборизаи дастаҷамъонаи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, мусоидати аҳолӣ бо мақомот ва ҳушёрию зиракии мардум имкон медиҳад, ки пеши роҳи ин даҳшат ва бераҳмӣ гирифта мешавад.

 

Набиева Ҳ.Н.

ДПДТТХ 

Пас аз гузашти солҳо ва ба даст овардани комёбиҳои муҳими сиёсӣ, давраи нави давлатсозию давлатдории мустақилона заруратро пеш овард, ки қонунеро ба ҷомеа пешкаш намоем, то ки мардумро аз буҳронҳои маънавию иқтисодӣ раҳоӣ бахшида, рӯ ба ташаккули иқтисодиёти миллӣ намояд.

 Бояд зикр намуд, ки Соҳиби давлати мустақил ва Конститутсия будан, барои ҳар инсони соҳибдил бахти бузург аст. Махсусан дар ин замони  воқеаҳои гушношунида ва чашмнодидаи ҷаҳони муосир.

Тавре аз сухани Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти кишвар муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бармеояд, ки иброз дошта буданд: «Маҳз Истиқлолият ба мо имконияти таърихие фароҳам овард, ки Ватани худро соҳибӣ кунем, давлатдории миллии худро барпо намоем, суннату арзишҳои миллиамонро эҳё созем, ормонҳои деринаи халқамонро амалӣ гардонем ва зиндагии озодонаи мардумамонро ба роҳ монем».

Маҳз ба ҳамин хотир иброз медорам дар ҷавоби ақидаҳои ғаразонаи носипосоне чун Саидюнуси Истаравшанӣ, ки давлати ободу озоди моро чашми дидан надорад. Ҳол он, ки бо ду чашми сар мебинад дар давлатҳои исломӣ мардум чи гуна рӯзҳоро аз сар мегузаронанд.

Давлати тозамустақил ва халқи азиятдидаи тоҷик барои устувории Истиқлолият, нигоҳдошти якпорчагии марзу бум, идораи давлат ва ба роҳ мондани истеҳсолот ва барқарории муносибат бо ҷомеаи ҷаҳонӣ лозим буд, ки Конститутсияи кишвари орзую ормонашро бо якдилӣ қабул намояд. Агар гӯем, дуюмин дастоварди бузурги сиёсии замони Истиқлолият ба шумор меравад, ҳеҷ иштибоҳ нахоҳем кард.

Лозим ба тазаккур аст, ки яке аз дастовардҳои асосӣ ва бузурги ҷавонон дар замони соҳибистиқлолӣ  таваҷҷуҳи падаронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбат ба ҷавонон ва ҳамчун самти афзалиятнок қабул донистани сиёсати давлатии ҷавонон мебошад. Новобаста ба вазъи душвори таърихии сахту сангин ва давраи гузариш, ки бо ташаккули низоми сифатан нави иҷтимоию иқтисодӣ алоқаманд мебошад.

Ҷоизи зикр аст, ки яке аз дастовардҳои асосӣ ва бузурги ҷавонон дар замони соҳибистиқлолӣ таваҷҷуҳи падаронаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбат ба ҷавонон ва ҳамчун самти афзалиятнок қабул донистани сиёсати давлатии ҷавонон мебошад. Новобаста ба вазъи душвори таърихии сахту сангин ва давраи гузариш, ки бо ташаккули низоми сифатан нави иҷтимоию иқтисодӣ алоқаманд мебошад. Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбат ба масъалаҳои ҷавонон, аз ҷумла беҳдошти вазъи таълиму тарбия, соҳиби ихтисос, касбу ҳунар, ҷои кор гардидани онҳо ва мавқеи хосса пайдо намудани ҷавонон дар ҷомеа таваҷҷуҳи махсус зоҳир менамоянд. 

 

Қосимов А.А.

ДПДТТХ

Исломе, ки то чи андоза поку беолоиш будани онро мо мардуми тоҷикон аз ҳама беш медонему дарк менамоем, мутаасифона боз ҳам дар чанголи он гуруснаҳое, ки бо хуни мардумони бегуноҳ чашми худро сер мекунанд афтода истодааст. Маҳфуме ҳаст, ки ман низ аз рӯи хулосаҳои худ маротибаҳои зиёд иброз намудам, ки мушкилоти ҷавонони мо имрӯз дар он ифода гашта истоадааст, ки исломро аз имон дар фарқ гузошта наметавонанд, ин бевосита пеш аз ҳама мушкилоти худи онҳо мегардад, ки ҳаёту зиндагии худро табоҳ сохта, баъдан бо ин рафтори худ дар ҷомеа доғ мегузоранд. Хусусан, ин ҷангҳои бемаънову дасисаҳои беасос дар ҳодисаҳои сиёсии Сурия ва таъсиси ДИИШ вусъат ёфта истода ҷавонони тамоми ҷаҳонро гирди худ ҷамъ оварда истодааст, ки ин тамоюл гурӯҳҳои экстремистон ва миллатгароёнро бо таҳқиру шиканҷаи мусулмонон фаъолтар намуданд, ки ин албатта тафаккури мардумонро бетаъсир намемонад. Гуфтан ҷоиз аст, ки байни мардум таассуб мавқеи бениҳоят ҳам мустаҳкамро касб намудаасту тақлид ба урфу одатҳои дигар миллатҳо намуда, оқибат дар як гирдбоди гароне бармехӯранд, ки аз он дигар роҳи баргашт нест. Гирифтани пеши роҳи ин зуҳуроти номатлуб на танҳо вазифаи давлату ҳукумат, балки вазифаи аҳли ҷомеа мебошад. Дуруст аст, ки инсон дар зиндаги барои баъзе касу баъзе чизҳо дар ҳайрат мемонад, ки чаро аз ақли солими хеш баъзе нафарон истифода бурда наметавонанд, модоме, ки эшон чунин рафтор мекунанд, ба маъное ақли онҳоро бо ҳар гуна дасисиаҳо медузданд, ки анҷоми корашон танҳо табоҳшавиро мемонад. Назарам аз ин гуфтаҳо дар он аст, ки ислом гуфта ба суханони дурӯғу бемантиқ боварӣ ҳосил менамоянд, гӯё бар он ақидаҳое, ки вақте ислом аст, албатта ҳақиқат доранд, бале чунин афкор дар гузаштагонамон буд, аммо як дафъа худ қазоват намоед, ки имрӯзиён ба ҷои ин ки номбардори аҷдодонамон бошанд, баръакси ҳолат ислом гуфта бо ниқоби иблиси хеш қариб тамоми мардуми ҷаҳонро ба по хезонида истодаанд.

Ҳар як шаҳрванди кишвар аз он вазъи сулҳу амоние, ки дар кишварамон ҳаст, фахр бояд кунад, зеро ки кишвари мо бо қадамҳои устуворона пеш рафта истодааст. Ва ин омил боиси пайваста нусрат ёфтани миллати тоҷдори тоҷик хоҳад шуд, дар ҳамин замина тамоми мардуми миллатамон бо сарфарозӣ аз дастгириҳои бевоситаи Пешвои муаззами миллати тоҷик мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон барои пешравии сиёсати кунунии Ҷумҳуриамон сазовореро гузоранд.

ИСЛОМОВА М.М.

ДПДТТХ

 

 

 

Бисту ҳашт сол муқаддам муҳимтарин воқеаи таърихи сарнавишти миллати тоҷик ба вуҷуд омад, ки ин эълон гардидани Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон аст. Ин ҳодисаи фараҳбахш аввали моҳи сентябри соли 1991 ба вуқўъ пайваст ва 9 сентябр расман Рўзи Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид ва мо то имрўз ин санаи муборакро бо як шаҳомати хосса ҷашн мегирем.

Дар ин давраи на он қадар зиёд мо бо роҳбарии Пешвои миллат тавонистем, ки пешрафти давлатро ба сўи ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ интихоб намоем. Истиқлолият барои мо рамзи олии Ватану ватандорӣ, бузургтарин неъмати давлатсозию давлатдории мустақил, кору пайкорҳои пайгиронаи созандагӣ, азму талошҳои фидокорона, ки барои расидан ба истиқлолияти сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангиро имконият медиҳад, омўзонд.

Тамоми ҷомеаи мо ифтихор аз он доранд, ки бо шарофати Истиқлолият мо соҳиби рамзҳои давлатӣ – Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ гардидем. Аммо ҳодисаҳое,ки дар аввали солҳои 90-уми асри гузашта буд ҷамъият ва мақомоти идоракунии давлатиро водор кард,ки ба масъалаи таъмини амнияти давлатӣ, нигоҳ доштани оромии шаҳрвандон, пойдории сулҳу субот ва таҳкими истиқлолияту ҳифзи дастовардҳои он андеша кунем, ки ин ҳама як қисми таркибии сиёсати давлатии моро дарбар мегирад.

Дар ҳамон давраҳо яке аз муаммои асосии кишвар ин дар фасли тирамоҳ - зимистон норасидани қувваи барқ буд, ки ҳамаи аъзои чамъиятро ба ташвиш меовард ва яке аз стратегияи давлат ин истиқлолияти энергетикӣ буд, ки тамоми мардум онро интизор буданд. Бо ташаббуси президенти мамлакат мо ба истиқлолияи энергетикӣ расидем ва аз соли 2016 инҷониб то имрӯз аз он бархӯрдорем,ки пиру ҷавон аз ин хеле хурсанд ва миннатдор мебошанд.

Ғайр аз ин истиқлолият ба мо дастовардҳои назарраси сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангӣ ноил шудан имконият дод. Дар марҳилаи мураккабу ҳассоси ҷаҳони имрўза ба иттиҳоду ҳамраъйӣ, ваҳдати миллӣ, маърифату зиракии сиёсӣ, худошиносиву худогоҳӣ ва эҳсоси баланди ватандўстиву ватандорӣ бештар ниёз дорем. Ин нуқтаро президенти мамлакат Ҷаноби Олӣ мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пай бурда, борҳо таъкид кардаанд, ки ҳушёрии сиёсиро аз даст надиҳем.

Дар шароити муосир таҳкими Истиқлолият, устувор гардонидани пояҳои давлат ва баланд бардоштани сатҳ ва сифати зиндагии инсон барои шаҳрвандонамон мазмуни ҳаётан муҳим пайдо мекунад. Зеро дар  даҳсолаҳои охир пешрафти босуръати илму техника  боиси  ташаккул ёфтани низоми фарогири равобити сиёсиву иқтисодӣ, иҷтимоиву фарҳангӣ ва иттилоотиву маънавӣ гардидааст.

Инчунин қайд кардан лозим аст, ки дар даврони Истиқлолият давлати мо дар байни мамолики аҳолияш мусалмон ва умуман ҷомеаи ҷаҳони муосир мавқеи хос пайдо кардааст. Суханрониҳои Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар ҷаласаҳои бузурги байналхалқии давлатҳои аъзои Конфронси исломӣ, ҷонибдории шахсии сарвари давлати мо аз покизагии дини мубини ислом ва зарбаи сахт задани ў ба даъвогарони ҳамбастагии дини ислом бо терроризму экстремизми байналмиллалӣ, ҳамкориҳои мутақобилан судманд бо мамолики гуногуни олами ислом аз он шаҳодат медиҳанд, ки имрўз Тоҷикистони соҳибистиқлол аз зумраи давлатҳои озоду ободест, ки дар он баробари расму оини миллию мардумӣ, анъанаҳо ва маросимҳои диниро риоя мекунад, оварда шудааст.

Имрӯзҳо муносибати мо бо кишварҳои гуногуни олам торафт вусъат ёфта, ҳарчи бештар вориди муносибатҳои сиёсиву иқтисодӣ ва фарҳангиву гуманитарии байналмилалӣ саҳм гузошта истодаем. Дар чунин шароит дуруст дарк кардани мақсад ва ҳадафҳои худ, таҳкими дастовардҳои таърихӣ ва ҳифзи манфиатҳои миллии мамлакатамон дар арсаи байналмилалӣ амри зарурист.

Мақсади асосии низоми демократӣ дар ҷомеаи мо, пеш аз ҳама таъмини ҳуқуқ ва озодиҳои шаҳрвандон, фароҳам овардани шароит барои меҳнат ва зиндагии осуда, волоияти қонун, пойдории адолат ва иштироки фаъоли мардум дар идоракунии давлат мебошад, ки ба анъанаву суннатҳои давлатдории миллӣ, арзишҳои ахлоқиву фарҳангии миллат ва дастовардҳои тамаддуни башарӣ такя мекунанд.

Дар соҳаи илму маориф, тиб, фарҳанг ва дигар бахшҳои иҷтимоӣ як силсила ҳадафҳои стратегӣ ва афзалиятнок муайян карда шудаанд. Дар айни ҳол зикр кардан мумкин аст, ки дар натиҷаи ба рушди соҳаҳои иҷтимоӣ равона кардани беш аз 50%- и буҷети давлатӣ дар доираи татбиқи сармоягузорӣ доир ба бунёд, таъмир ва аз навсозии инфраструктураи иҷтимоии соҳа пешравиҳои назаррас мушоҳида карда мешаванд.

Бо боварии мукаммал гуфтан мумкин аст, ки дар оянда барои мо шоҳроҳи таҳкими истиқлолияти кишвар, пойдории сулҳу субот, рушду нумўи давлатдории миллӣ ва кишвари соҳибистиқлолро ба сўи ояндаи нек, зиндагии сарбаландона ва давлати мутамаддини ҷаҳонӣ шароити хуб мавҷуд аст ва бигузор иди муқаддаси Истиқлолият барои ҳар як фарди соҳибдил саломатӣ, бахту саодат, зиндагии осуда ва комёбию пешравиҳоро оварад!

 

Набиева Ҳ.Н.

ДПДТТХ