9 сентябри соли 2018 ташкилоти террористӣ-экстремистии «Ҳизби наҳзати исломӣ» (ТТЭ ҲНИ) якҷоя бо се сохтори ғайримаъруф, аниқтараш маҷозӣ - Форуми озодандешони Тоҷикистон, Ҳаракати рушду ислоҳот, Анҷумани муҳоҷирони Осиёи Марказӣ дар Иттиҳоди Аврупо – оид ба ташкили ба ном Паймони миллии Тоҷикистон эълон намуданд. Сарвари он ба таври пешбинишуда роҳбари ТТЭ «ҲНИ» М. Кабирӣ гардид. Ба ин ҳама достон бо зуҳури Паймони миллӣ се ҳолат диққатро ҷалб мекунад. Аввалан, далели ташкили сохтори нав, ки барои ҳалли мушкилоти дохили Тоҷикистон дар Варшаваи фарсахҳо аз Душанбе дур роҳандозӣ шудааст. Эътиқоди ба вуҷуд омадани чунин созмони сиёсӣ дар қаламрави кишварҳои хориҷӣ, бидуни иштироки хадамоти махсус имконпазир буданро танҳо шахси содалавҳи дур аз сиёсат ва бо фаъолияти мақомоти давлатӣ ноошно карда метавонад. Технологияҳое, ки аз ҷониби хадамоти махсуси хориҷӣ бар зидди давлатҳои мавриди алоқаи «мухолифин дар табъид» мавриди истифода қарор гирифтаанд, тӯли қарнҳо такмил ёфта, дар замони муосири ҷангҳои гибридӣ амалан мукаммал гардидаанд. Сониян, ҳайати муассисони Паймони миллӣ дорои хусусияти хос мебошанд. Ба истиснои ТТЭ «ҲНИ», ҳеҷ кадоме аз ин ташкилотҳо дорои қудрати воқеии сиёсӣ, пойгоҳи иҷтимоӣ набуда, ҳеҷ шинохте дар байни мардум надоранд. Дар воқеъ, шарикони зикршудаи ТТЭ «ҲНИ» танҳо дар рӯи коғаз вуҷуд дошта, ҳеҷ аҳамияти амалӣ надоранд ба ҷуз як саҳифаи намоиш барои ТТЭ «ҲНИ». Сеюм, яке аз вазифаҳои асосии Паймони миллӣ «ҳифзи сохтори демократии ҳуқуқӣ ва дунявӣ дар Тоҷикистон, ташкил ва дастгирӣ намудани шароит барои ба ҳар як нафар додани ҳуқуқ ба озодии сухан, афкор, виҷдон, ҷамъомад ва иттиҳодияҳо» ва ғ. мебошад. Ҳамаи ин дар асл ба мақсадҳо ва ҳадафҳои барномавии ТТЭ «ҲНИ», ки тайи даҳсолаҳо ивазнашаванда боқӣ монда, кайҳо дар амалияи хунин озмуда шудаанд-зӯран тағйир додани сохтори конститутсионӣ, ташкили давлати исломӣ ва паҳн кардани низоми шариат дар Тоҷикистон, мухолифат мекунанд.

Дар робита ба ин ба ёд овардан кофист, ки солҳои 1990-ум ба размандагони «ҲНИ» муяссар гардид, ки барои муддати кӯтоҳе дар ноҳияҳои кӯҳистони Тоҷикистон ҷумҳурии шахсӣ ташкил кунанд. Он ҳама даҳшатҳои дар он ҷойҳо рухдодаро собиқ узви ТТЭ «ҲНИ» Иззатулло Саъдулло чунин тасвир намудаааст: «Моҳи январи соли 1993, замоне ки минтақаи Рашт муваққатан таҳти назорати ҲНИТ қарор дошт, онҳо ба зудӣ давлати хурди худ - «Ҷумҳурии Исломии Ғарм» ташкил намуда, дар он тибқи фаҳмишҳои наҳзатии экстремистии худ низоми исломӣ паҳн намуданд. Президенти ин давлати исломӣ аъзои шӯрои сиёсии ҲНИТ Саъдидини Рустам, вазири дифоъ-қумондони золим Ризвон Садиров эълон гардиданд». Диққат диҳед, аввалин фармонҳои ин давлати худхонда инҳо буданд: «манъи аз хона баромадани занон», «дарозии риши мардон бояд на камтар аз чор ангушт бошад», «манъи ба мактаб рафтани духтарҳо», «даъвати ҳатмӣ ба хизмат, ду муҷоҳидӣ аз ҳар як хона», «ба идоракунии ҷанговарон додани захираи маводи озуқавории мардум-орд, асал, чорво, картошка, себ ва ғ.», «манъи мусиқӣ дар тӯйҳо» ва ғайра. Ин ихтирои зиддибашарии ҲНИТ дар он ифода меёфт, ки наҳзатиён одамонро дар чалакҳои оҳании аз об ва ё сӯзишворӣ холишуда нигоҳ медоштанд. Баъзан ба чалакҳои 1-2-тоннагӣ 8-10 нафарро партофта, онро бо қулф маҳкам мекарданд. Аз чунин маҳбас гурехтан имкон надорад, дар бештари ҳолатҳо одамон худашон ба оҳистагӣ аз гармӣ, нарасидани ҳаво ва бӯи ғализ мефавтиданд. Зимистон дар чунин маҳбасҳо аз хунукӣ вафот мекарданд. Тибқи манбаъҳои муътамад, аз чунин маҳбасҳо дар Ҷиргатол ва Тоҷикобод қумондонҳои машҳури ҲНИТ, чун Шайхи Ёрибек, дар Нуробод- Мулло Абдулло, дар Роҳатӣ- Раҳмон «Гитлер» ва Мансур Муаккалов истифода мекарданд. Ба ҳадафҳои эълоннамудаи Паймон – ҳимояи низоми демократӣ ва дунявӣ таваҷҷуҳ карда, коршиносон ошкор ишора мекунанд, ки «зери ин мақсадҳо имзо гузоштани гумроҳони ТТЭ ҲНИ-ро, ки роҳбарони онҳо барои ташкили ДОИШ ба Сурия фиристода шуда буданду ҳоло дар манотиқи бо Тоҷикистон ҳаммарзи Афғонистон ҷамъ шуда, интизори амали террористианд, тасаввур кардан ҳатто ғайриимкон аст». Бо ин андешаи коршиносон наметавон мухолифат кард, махсусан вақте ки аз таърихи навини Тоҷикистон ва нақши сӯзандаи ТТЭ ҲНИ дар он огоҳҳастед. Дар чунин ҳолат ташкили Паймони миллии тахрибкори омехта барои кӣ ва чӣ зарур буд? Посухи ин савол сода ва дар як вақт мураккаб аст. Вақте ҳақиқат дар бораи кайҳо ба лӯхтаке барои анҷоми амалиёти ниҳодҳои махсуси хориҷӣтабдил ёфтани ТТЭ ҲНИ ошкор мешавад, посух ёфтан ба ин савол осон мегардад. Мураккаб аст, чунки истифода аз ин лӯхтак мавҷудияти шароити муайянро тақозо менамояд, ки танҳо дар ин ҳолат хадамоти махсус ягон натиҷа ба даст меоранд.

Ин шартҳо бо омилҳои зиёд тавъаманд. Аз ҷумла, риояи пӯшиши намуди зоҳирӣ дар ҷомеаи ғарбӣ, муаррифии ТТЭ ҲНИ чун неруи созанда, бигзор дурӯғин бошад ҳам аз талаботи асосие мебошад, ки дар шароити тағйирёбии вазъи геополитикӣ дар сатҳи байналмилалӣ ва минтақавӣ, барои қонунигардонии дастгирии сиёсӣ ва иқтисодии ТТЭ ҲНИ муҳим шуморида мешавад. Тазод дар он аст, ки барои шуморидани ин омилҳо зарур аст, то таҳқиқоти алоҳидаи таҳлилӣ анҷом дода шавад, аммо дар пасманзари воқеиятҳои геополитикии зудтағйирёбанда натиҷаи тадқиқот метавонад ҳоло мушаххас нагардида, куҳна шавад. Аммо новобаста ба ин, набояд фаромӯш кард, ки бо вуҷуди «меъёрҳои духӯра»-и дар Ғарб ҷорӣ, элитаи сиёсӣ зери фишори ҷомеа, дар самти қонунӣ гардонидани дастгирии ташкилотҳои террористӣ ба душвориҳо дучор шудаанд. Сабаби номуваффақии кӯшишҳои ба ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамчун «мухолифони сиёсии бечора» муаррифӣ кардани ТТЭ ҲНИ аз ин ҷо маншаъ мегирад. Аммо дар таърихи навини Тоҷикистон ТТЭ ҲНИ солҳои 1990-ум бо содир кардани ҷиноятҳои террористӣ, ки дар садҳо ҷилд парвандаи ҷиноӣ бо ҳазорҳо далели шайъӣ нуҳуфтааст, номи худро пурра сиёҳ кард. Ҳар қадаре, ки хоҷагони хориҷӣ ва маблағгузорони ТТЭ ҲНИ кӯшиш кунанд ҳам, ин воқеияти таърихиро инкор кардан ё нодида гирифтан ғайриимкон аст. Тавре мушоҳида мешавад, дар ин замина лоиҳае бо номи «Паймони миллии Тоҷикистон» тавлид шуд. Пас аз баҳогузории шароит ҷомеашинос Акрам Қурбонов дуруст таъкид мекунад, ки «суханрониҳои баландпарвоз дар бораи ин Паймон, изҳорот дар бораи ҳадафҳои он манзараи зебое беш нест. Ҳақиқат ин аст, ки имкониятҳои воқеии онҳо танҳо ба таҳқири фаъолияти мақомоти Тоҷикистон ва раҳгумсозии фазои иҷтимоӣ мерасад. Маҳз ин самти фаъолиятро роҳбари ТТЭ ҲНИ (дар як вақт роҳбари паймони миллӣҳам ҳаст - муаллиф) М. Кабирӣ барои пайравони худ афзалиятнок маънидод намуд: «Вазифаи асосии мо - ба мардуми тоҷик фаҳмонидани он аст, ки барои беҳтар шудани вазъият чӣ бояд кард… Тавассути ВАО ва шабакаҳои иҷтимоӣ ин имконпазир аст. Мо қаблан ҳам бо ин кор машғул будем, аммо пароканда ва бе барномаи мушаххас. Паймони миллӣ мақсад дорад, ки ҳамаи захираҳои ҳизб ва гурӯҳҳоро барои васеъ кардани доираи фаъолияти иттилоотӣ истифода кунад… Ҳоло ин ягона роҳи самараноки таъсиррасонӣ ба вазъи давлат аст.

 

Набиева Д.Г.

ДПДТТХ

 

Дар олами муосир хатари терроризм ва гурӯҳҳои ифротгароӣ яке аз масъалаҳои мубрами илмҳои  сиёсӣ буда, омилҳо, хусусиятҳо, харобаҳои  он аз ҷониби  илмҳои гуногуни ҷомеашиносӣ мавриди омӯзиш ва тадқиқи илмӣ қарор  гирифтааст. Ин  раванди номатлуб ҷомеаи башариро нигарон намуда, баҳри пешгирии омилҳои террористӣ тамоми омилҳо, сабабҳо ва дарёфти роҳу усулҳои самарабахши мубориза алайҳи террроризмро  пайдо хоҳад намуд. Ба ин маънӣ омӯзиши ҳамаҷонибаи ин масъала талаби  замон мебошад. Агар одамон ба масъалаҳои  терроризм ва муборизаи зидди  он бевосита пайваст  набошанд ҳам, тавассути чизи дигаре ва ё субъекти дигаре бо масъалаҳои мухталифи терроризм ва  шаклҳои дигари экстремизми сиёсӣ алоқаманд гашта,  мавқеи худро муайян  менамоянд.

Аз ин рӯ дар тамоми ҷаҳон марказҳо ва пажӯишгоҳҳои илмию тадқиқотӣ ба омӯзиши ин  падидаи номатлуби иҷтимоӣ равонаанд. Дар ин радиф ҷараёни эктремизми сиёсӣ ва терроризми сиёсӣ пешсаф аст.

Чӣ гуна мо марказҳои илмӣ мегуему намедонем, ки зери илм имрӯз баъзе шахсон, ки макотиби олиро хатм намуда фаъолияти журналистиро ба пеш мебаранд ба ин роҳ меравад?

Имрӯз оид ба рӯзноманигори шинохтаи тоҷик  Далер Шарифов, ки хатмкардаи факултети рӯзноманигори Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва инчунин яке аз муаллифи ток-шоуи «Муошират» ва барномаи «Қатрае аз баҳр»  мебошад оид ба барангехтани кинаву адовати динӣ- мазҳабӣ ва тарғиби бартарии як қисми шаҳрвандон нисбат ба қисми дигар, ба ин роҳ рафтааст чӣ гуфтан мумкин аст?  Ӯ худ ҷавон аст ва дар барномаҳояш ҷавонони фаъолро  даъват намуда дар атрофи мавзуъҳои муҳими рӯз баҳсҳои гармеро ба по мекарду дар  зери ин парда  наход ин равияро  дастгирӣ намояд?!

Ман ҳайрон мондам,  дар урфият мегуяд, ки «олим шудан осону одам шудан душвор аст» дар ҳақиқат дуруст аст, ин рафторе ки дар зери рисолаи илмӣ дигар мафҳумро пеш бурдан ин ахмақист.

Ҷавонон ояндаи миллат аст! - мегуяд,  Асосгузори сулҳу ваҳдат, Пешвои муаззами миллат Эмомалӣ Раҳмон . Ин ношукурӣ нест, ки хиёнат бар Ватан кунад, ин ҳамон Ватанест, ки туро хӯронд, таълим дод  ва дар макотиби олиаш хононд ва  ҳамчун рӯзноманигори беҳтарин ҷои кори беҳтаринро ба ту сазовор дид?

Далер Шарифов охир шукри давлати осиш кунед, шукри зиндагии орому тинҷӣ кунед, охир ин ҳаракатҳое, ки барои барангехтани кинаю адоват ё низоъи миллӣ, нажодӣ, маҳалгароӣ ё динӣ, ё паст задани шаъну эътибори миллӣ равона шудаанд, инчунин тарғиби бартарии шаҳрвандон аз нигоҳи муносибати онҳо ба дин, мансубии онҳо ба миллат, нажод ё маҳал ҳамаи ин хиёнат бар Ватан нест?

  

Рахматова М.

ДПДТТХ

Ба ҳамагон маълум, ки ниёгони мо бо талқини афкори пурарзиши «Пиндори нек, гуфтори нек ва кирдори нек» беҳтарин ва равшантарин орзуву омоли инсоният ва рукнҳои ахлоқи ҳамидаро басо орифона ифода намудаанд, ки ин каломи пурҳикмат дар тўли асрҳо барои ташаккули арзишҳои солими башардўстона хидмат кардааст.

Дар даврони Истиқлолият давлати ҷавони тоҷикон дар байни мамолики аҳолияш мусулмон ва умуман ҷомеаи ҷаҳони муосир мавқеъ ва манзалати хос пайдо намуд.

Суханрониҳои пешвои миллат, асосгузори сулҳу вахдат, Президенти мамлакат, Ҷаноби Олӣ, Эмомалӣ Раҳмон дар ҷаласаҳои бузурги байналхалқии давлатҳои аъзои Конфронси исломӣ, ҷонибдории шахсии сарвари давлати мо аз покизагии дини мубини ислом ва зарбаи сахт задани ў ба даъвогарони ҳамбастагии дини ислом бо терроризму экстремизми байналмилалӣ, ҳамкориҳои мутақобилан судманд бо мамолики гуногуни олами ислом аз он шаҳодат медиҳанд, ки имрўз Тоҷикистон аз зумраи давлатҳои озоду ободест, ки дар он баробари расму оини миллию мардумӣ анъанаҳо ва маросимҳои динӣ риоя мегарданд. Аммо солҳои охир терроризм ва экстремизм ба хатари глобалӣ табдил ёфта, ҷаҳони муосирро ба ташвиш овардааст. Афзоиши ҷиноятҳои хусусияти экстремистӣ ва террористидошта ба вусъат ёфтани терроризми байналмилалӣ, фаъолшавии унсурҳои тундраву ифротгаро, ҷалби ҷавонон ба сафи созмонҳои экстремистиву террористӣ ва иштироки онҳо дар низоъҳои мусаллаҳонаи давлатҳои хориҷӣ мусоидат менамояд. Таҳлили ғоявӣ (идеологӣ), ки нисбатан «муваффақ» ба сифати асосҳои дарозмуддати   гурӯҳҳои экстремистӣ аст, имконият медиҳад, ки моҳияти фарқкунандаи нишонаҳои  экстремизмро ёбем. Нишонаи аввалин ва асосӣ  ин  пурра ҷудонамои муайян ба «аз онихудӣ» ва «бегонагон» аст. Дуюмин бошад ин алоқамандии бераҳмона ба пайравиии  бегонапарастӣ» бо таҳдиди мубрам  ва потенсиалӣ  барои ҳама аст.

Аз рӯи фаҳмиши психологии  «пайравони охирин нуқтаи назар ва амалҳо» хело ба фаҳмиши ҷамъбастгардида дар сифати фардии «бадхашмӣ» аз рӯи нуқтаи назари консепсияи «бадхашмӣ» наздик мебошад, ки ҳамчун як стратегияи рафторҳои маъданӣ аст.   Аз ҷумла имрӯзҳо дар Тоҷикистони соҳибистиқлоли мо шахсоне ёфт мешаванд, ки қадру қимат ва асолати миллати худро дарк намекунанд ва бо дасисаю бӯҳтонҳо мардумро ба ифродгароӣ мекашанд. Ба ин мисол ки чанде тоҷикон ӯро шахси пурдону фаъоли миллат меҳисобиданду ба ӯ боварии комил доштанд, яъне рӯзноманигори тоҷик Далер Шарипов  имрӯзҳо аз нону намаки кишвари худ рӯзӣ ёфта, ба гуфти халқ “Дар намакдон туф кардааст” ва бо дасисаҳои худ бар зидди давлати демократӣ баромадааст. Мо бояд ба ин гуна шахсон нагузорем, ки мақсаду нияти нопоки онҳо байни халқ паҳн гарданд. Зеро  халқи бузургвори мо дар тўли таърихи зиёда аз ҳазору сесадсолаи хеш таълимот ва шароити ноби исломиро пазируфта дар пўсту хуну устухони хеш ҷойгузин кардааст ва касе дигар наметавонад онро аз мо ҷудо созад. Таърихи ҳар миллат, ки решаи амиқи таърихӣ дорад, хазинаи бебаҳои маърифат ва манбаи тиллоии сабақомўзиро фарогир аст. Қатъи назар аз он, ки миллат кўчак аст ё бузург, тақдири ҳалкунандаро дар давру замонҳо дар радифи давлатҳои мавҷуда бозидааст ё не, таърихи он барои инкишофи ояндаи ҳамон миллат аз ҳар ҷиҳат ибратомўз аст. Мо тоҷикон бо вуҷуди таърихи ғанию фарҳанги оламгирамон борҳо дар айёми гардишҳои куллӣ дар интихоби арзишҳои тақдирсоз ба хатоиҳо роҳ додаем… ва ҳар хатои кардаи аҷдодони мо ба завол ёфтани истиқлолият ва давлатдорӣ мусоидат кардааст. Маҳз чунин хатоҳое буд, ки чароғи давлатдории халқи тоҷик ба мўҳлати ҳазор сол хомўш гардид. Яке аз ин хатоҳои нобахшиданӣ ва бузурги таърихӣ интихоби роҳ ва арзишҳои миллӣ буд. Миллат ва давлате, ки ояндаи худро равшан дидан мехоҳад, бояд аз таърих сабақ бардошта мероси таърихии худро зинда нигоҳдорӣ намояд. Табиист, ки ҳар миллату давлат дар интихоби арзиш ва меросияти таърихӣ бояд манфиатҳои миллат, давлат ва наслҳои ояндаро мадди назар бигирад. Мо халқу миллати бузургвори тоҷик, ки аз соҳибихтиёрии мардуми худ ва бори дигар хандидани бахт ба ҷаҳониён огаҳӣ додаем, бояд аз манфиатҳои миллӣ ва худшиносии миллӣ ҳимоя намуда, тухмҳои поки бедории миллӣ ва худшиносии миллатро дар қалби мардумон кишт намоем.

 

Муллоусмонова Г.Ғ.

ДПДТТХ

Шоир мефармояд:

Бетамизиҳои мардум аз сухан пайдо шавад,

Пистаи бемағз агар лаб во кунад расво шавад.

Ҷомеаи соҳибистиқлоли тоҷикон аллакай як мақсади сангини душманони хориҷии худро солҳои 1992-1997 бартараф намуд. Минбаъд Тоҷикисони азизи мо бар зидди ҳамагуна тарғиботҳои номатлубе, ки ақидаи мардумро вайрон мекунад беамон мубориза мебарад ва ҳамагуна чораҳои фавриро меандешад. Ҷаҳони имруз пуртазод аст мақоли халқие ҳаст, ки “Он ҷоеро, ки гургон ишғол кардаанд Шер бош”, зинру мо мардуми Тоҷикистон бо сарварии роҳбари хирандманду некандеши худ фахр намуда бар зидди ақидаҳои номатлуби мардуми хориҷа, ки нооромии Тоҷикистонро мехоҳанд муборизаи беамон мебарем.

Асри 21 – замони рушду ташаккули технологияҳои муосир аст, ки душманони хориҷии мо аз он васеъ истифода карда ҷавонони камақлро гумроҳ намуда ба ҳар гуна равияҳои тундрави экстремистӣ даъват менамоянд. Ин ҷавоне, ки мақолаҳои тарғииботӣ нашр кардааст миллаташро фикр накардааст. Мардуми тоҷик аз асри 10 оғоз намуда оид ба ислом ва фарҳанги он хуб ошноӣ пайдо кардаанд ва дар бораи шахсияти Муҳаммад паёмбар маълумотҳои кофиро медонанд. Мардум ба маълумоти иловагии ин гуна шахсони “саховатпеша” ниёз надоранд. Барои ҳамин душманони хориҷии мо аз ин гуна шахсон истифода бурда мақсадҳои худро амалӣ мекунанд.

Имрӯз онҳо соҳиби моликияти зиёд ҳастанд ва барои зиёд кардани он ҳар гуна роҳу воситаҳоро истифода бурда орзуи ба мақсадҳои нопоки худ расиданро кушиш мекунанд. Давлатҳои ақибмондаи ҷаҳонро ҳадафи худ қарор дода каме маблағ сарф карда даромади муфти зиёд ба даст оварданианд. Аз ҳамин гуна нафарҳо ба монанди Саидюнуси Истаравшанӣ барин шахсонро ҷустуҷӯ мекунанд, ки барои пул шуда ба ҳама кор розианд ва онҳо дар навбати худ дастпарварони худро истифода мебаранд. Шарипов Далерҷон ки зодаи Тоҷикистон аст бояд аз ин миллати куҳанбунёди худ фахр намуда ба фарҳанги ниёгони хешро эҳтиром намояд.

 Барои ободии ватани худ хидмат намояд, на ин ки ба гапи ҳар гуна “ватандустони асил” ба монанди Муҳиддин Кабирӣ роҳбари ташкилоти ТЭТ ҲНИТ ва ёрдамчиёни у Саидюнус барин шахсон бовар намуда мақсадҳои нопоки онҳоро бо дасти худаш дар ватани азизамон амалӣ намояд. Чуноне ки Пешвои миллат дар ҳар баромадҳои худ мегӯянд, ки ҷавонон зиракии сиёсиро набояд аз даст диҳанд. Доимо ҳушёр бошанд, ки гурӯҳҳои зиёди экстремистӣ аз ақли костаи онҳо воқиф нагарданд, ки ин гуна ҷавонон туъмаи “ҳайвонҳои хориҷӣ”мешаванд. 

 

Норов И.

ДПДТТХ

 

Пас аз пошхӯрии Иттиҳоди Шӯравӣ ҳизби исломӣ таъсис ёфт. Мақсаду мароми ҳизби исломи чӣ буд? Гӯиё ваҳдату ягонагӣ бошад, аммо пас аз фаъолияти хешро густурда намудан, гирди худ шахсони камсаводу аз асли ислом ноогоҳро ҷамъ оварда, ба куштору ноором кардани давлати соҳибистиқлол камар бастанд. Аммо чунин шахсон ба мақсад намерасанд ва нахоҳанд расид. Ва чанде нагузашта аксарият аз асли воқеа огоҳ гардида, аз чунин амали нохалафон худро дур карданд.

Имрӯз моро лозим аст, ки барои ҳар як шаҳрванд моҳияти истиқлолият, ваҳдату ягонагиро баррасӣ намоем. Арзиши муқаддастарине, ки меъёри тафаккури инсониятро инъикос менамояд, ин савияи дониши динӣ мебошад. Рафтори инсоният аз ҷаҳонбинииаш сарчашма мегирад. Пас аз соҳибистиқлол гардидани давлати офтобрӯяи мо дар сатҳи ҷумҳурӣ ваҳдату ягонагии миллӣ, сулҳу салоҳ, ҳамдигарфаҳмӣ пойдор гардид. Мардуми пурсабри тоҷик, оилаи онҳо дар солҳои даҳшатбору нобасомониҳо, дар  солҳои ҷанги шаҳрвандӣ  оромиро дар худ шиор намуданд ва қисмати муайяни онҳо то ҳол ҷароҳат ва талафи фарзандону наздикони худро табобат мекунанд.

Мутаассифона имрӯзҳо хатари такроршавии ин рӯзҳои мудҳиш то ба охир решакан нагардидааст ва ҷавононро зарур аст, ки зиракии сиёсиро фаромӯш накунанд.

Албатта, шахсоне, ки фикрронии дурусти мантиқӣ доранду қаноат, зиракӣ, хирадмандиро пешаи кори худ намудаанд, фирефтаи суханони беасосу бемантиқ намегарданд.

Як қатор қонунҳо, аз қабили Қонуни Ҷумҳурими Тоҷикистон «Дар бораи масъулияти падару модар дар таълим ва тарбияи фарзанд» қабул гардид, ки тибқи он ба ҷавонону наврасон таваҷҷуҳи хоса зоҳир намуда истодаанд. Дар муассисаҳои таълимии давлатӣ ва ғайридавлатӣ, донишгоҳҳову донишкадаҳо маҳфилу корҳои фаҳмондадиҳӣ, соатҳои сиёсии зиёде баргузор мегардад, ки барои баланд бардоштани маърифати фарҳангии кўдакону наврасон ва ҷавонон тарҳрезӣ гардидааст.

Хулоса, имрўз дар Тоҷикистони азиз тамоми имконот барои пеш бурдани ҳаёти оқилонаву оромона ва барои кишвару ҷомеа нафъовар фароҳам аст ва ҷавононро мебояд зиракии сиёсиро аз даст надиҳанд ва шомили ҳар гуна ҳизбҳои шубҳаноку зараровар нагарданд.

 

ҶӮРАЕВА З.

ДПДТТХ