Шайх  Саъдӣ  мефармоянд:

Агар бинӣ, ки нобинову чоҳ аст,

Агар  хомӯш биншинӣ, гуноҳ аст.

Чунин инсонҳое мисоли Далер Шарипов ҳастанд, ки худро бегуноҳ беҳисобанду  риёкорона  мақсадҳои ғаразноки худро  паҳн менамоянд. Аммо мо, аҳли зиё хомӯш ва бетараф буда наметавонем. Зеро дар ҷавоби ин гуна иғвогароне, ки ҷомеаро вайрон мекунанд, бояд таъҷил намоем ва нагузорем, ки мардумро ба гумроҳӣ бубаранд. Савол пайдо мешавад, ки ин риёкорро матлабаш чист? Худи Далер Шарипов, ки чандин мақолаҳо навиштааст, оё онҳо ба манфиати ҷомеа нигаронида шудаанд? Албатта не. Ҳама менависанд, аммо нигорише бояд ба нафъи ҷомеа бошад, вагарна дигар ҳама буҳтону сафсатаҳои зиёдро беохир метавон гуфт ва навишт. Иддаои ӯ  дигар аст. Мехоҳад худро чун кашшофу саркардаи ғолиб  ба ҷамъият нишон бидиҳад ва нуктаҳои ӯро бигиранд. Аммо матлабу мақсади ӯ сиёҳ аст. Ҷомеаро ба сӯйи парокандагӣ бурдан ва сарсон намудан. Худро олим нишон медиҳад ва рисолаи «Муҳаммад (с) ва теруризм»-ашро арзёбӣ менамояд. Дар ҳоле ки ӯ агар олим бошад ва ислому шариатро хуб донад, дар радифи номи мубораки паёмбари ислом ин калимаро намеорад. Зеро ба ҳамагон маълум аст, ки ин шахсияти бузург ҳанӯз аз рӯзҳои аввалини рисолаташ ба мардум талқин менамуд, ки бо нафси хеш ҷиҳод намоед. Дар ҳоли ҳозир худ шоҳид мешавем, ки ашхосе худро мусулмони асил меҳисобанду ба мардум ҳарфҳое мезананд, ки дур аз Қуръону ҳадис аст ва ангезаҳои нодурустро таҳмил менамоянд. Олим ҳамон аст, ки маҳсули кори ӯ мавриди корбурд ва ба фоидаи ҷомеа бошад ва худ низ ба ҳамон амал кунад. Гузаштагони мо таъкид менамоянд, ки ҳадаф аз илм омӯхтан таҳзиби ахлоқ аст ва олимро дил покиза чун оина бошад ва сараввал илми омӯхтааш ба шахсияти ӯ асар намояд, яъне хулқи ӯро ҳасана намояд. Аммо бубинед, ки вақте олими беамал Далер Шарипов ба тавсифи шахсияти маъруфи олами ислом Муҳаммад (с) даст зад, чаро худ суннату ҳадисҳои паёмбарро дастури худ қарор надод ва амал намекунад. Далелҳои бисёр меорад ва иддао мекунад, ки ҳақиқатро менависам, аммо худ аз зиндагонии паёмбар ҷузъе ҳикмат набардоштааст. Агар паёмбари ислом ба мардуми ҷоҳили араб маданиятро омӯзонида бошад, онҳоро ҷамъу муттаҳид сохта бошад, аммо ин «олими беамал»  мардумро ба сӯйи парокандагӣ ва харобӣ мебарад ва ғояҳои экстремистиро паҳн менамояд. Пас ба даҳони ин гуна ашхос муҳр бояд зад, то дигар ҳарфи ноҷояшонро назананд ва ҳайфи коғаз нагардад. Рисолати азалии ҳар як инсон ва шаҳрванд оромиву осудагиро нигоҳ доштан ва ваҳдату мутаҳиддиро таҳким бахшидан аст. Ҳанӯз ориф ва шоири шинохта Ҷалолиддини Румӣ гуфта буд:

Мо барои васл кардан омадем,

Не барои фасл кардан омадем.

Мо иддаои Далер Шарипов ва навиштаҳои ӯро ба ғайри буҳтону жожхоӣ чизи дигар намеҳисобем. Дар ниқоби дин ҳадафҳои норавои худро паҳн мекунад, ки дар ин бора Ҳофиз мегӯяд:

Доми тазвир макун чун дигарон Қуръонро…    

               

Файзиева Ш. 

ДПДТТХ 

 

 

 

 

Барои дини мубини Ислом зӯроварӣ, зулму ситам ва куштор умуман хос нест. Дар китоби муқаддаси «Қуръон» чунин оварда шудааст: «Ва ҳар кӣ муминеъро барқасд бикушад, ҷазои ӯ ҷаҳаннам аст, ки дар он абадӣ хоҳад буд ва Худо бар ӯ хашм гираду лаънаташ кунад ва барояш азобе бузург омода созад!». Вале пайравон ва ифротгарони ҳизбу ҳаракатҳои иртиҷоӣ дар байни мардум бо харобкорӣ ва қатли ом ном бароварда, ин рафтору кирдори худро бо номи ислом пайвастаанд. Дини Исломро чун байрақ дар амалиётҳои даҳшатнок ва разилонаи худ истифода мебаранд ва фахр аз он доранд, ки ба ном  Хилофат бунёд менамоянд. Бадбахтона, теъдоди чунин ҳизбҳову ҳаракатҳои ифротгарона сол то сол афзуда истодааст. Ҳама медонанд, ки бунёдкорон ва ташкилкунандагон  гурӯҳҳои ифротии мухталиф ИМА ва дигар давлатҳои мутараққии Аврупо мебошанд. Ва ходимони намоёни  давлатҳои мазкур худ иқроранд, ки маҳз бо ташаббус ва пойфишории онон қувваҳои гуногуни ифротӣ дар арсаи ҷаҳон амалиёт мебаранд.

   Пас саволе ба миён меояд, ки ба баъзе давлатҳои хориҷа ин мухолифин чаро лозиманд? Аввалан, баъзе давлатҳо мухолифини дигар кишварҳоро моддӣ ва маънавӣ дастгирӣ намуда, дар оянда барои расидан ба ҳадафҳои худ, яъне тавассути онҳо фишор овардан ба дигар давлатҳо ва иҷро намудани мақсадҳои ғаразноки худ онҳоро моҳирона истифода мебаранд. Сониян, барои дар оянда ноором ва муташанниҷ намудани вазъи кишварҳои дигар онҳоро муваққатан дар мамлакати худ нигоҳ медоранд. Билохира, дар назари  ҷаҳониён худро чун «давлати адолатхоҳ» ва «ҳомиёни самимии» ҷабрдидагони дигар кишварҳо вонамуд мекунанд. Вале мақсади давлатҳои мазкур як аст, онҳоро барои ба даст овардани ҳадафҳо ва манфиатҳои стратегии худ дар вақти зарурӣ истифода бурдан аст. Мухолифин чун лӯхтак муддате барои расидан ба мақсадҳои сиёсии давлатҳои мутараққӣ хизмат менамоянд ва пас аз иҷрои вазифаи худ аз арсаи ҷаҳонӣ дур карда мешаванд ва дигар касе онҳоро ёдовар намешавад. Оқибати ҳама қувваҳо ва нафароне, ки ба миллати худ ва ватани худ хиёнат карда, ба ҳомиён ва сарпарастони хориҷӣ хизмат менамоянд, нобудӣ ва шармандагӣ мебошад. 

    Чунин шахсони ноустуворро тарафдорӣ карда, маблағ ҷудо мекунанд ва зери боли  худ паноҳ медиҳанд. Ва дар ҳолатҳои зарурӣ онҳоро барои амалӣ намудани манфиатҳои ғаразноки худ истифода мебаранд. Наход, Далер Шарипов нафаҳмад, ки ӯ дар дасти  чунин давлатҳои абарқудрат бозичаи лаҳзагӣ ва муваққатӣ аст. Чунин нафаронро ин  кишварҳо, то даме ки барояшон даркор аст, нигоҳ медоранд, нозашонро мебардоранд ва ҳама хоҳишашонро иҷро менамоянд. Вале пас аз он ки ба мақсадҳои разилона худ, яъне норомии кишвар расиданд, аз чунин ашхоси  «фармонбардор» дарҳол даст мекашанд. Наход, чунин ашхоси бадхоҳ эҳсос накунанд, ки  хӯҷаинони навашон онҳоро зидди ватанашон, зидди халқашон ва зидди пайвандонашон барои мубориза омода мекунанд ва онҳоро ба ҷанги бародаркуш ҳидоят менамоянд.

     Алҳол вазъияте ба амал омадааст, ки амалиётро зиддӣ терроризм ва экстремизм мушаххас ва амиқ ба роҳ монда, муборизаро пурқувваттар намоем. Зеро ки ҳизбу ҳаракат ва равияҳои дар ҶТ ғайриқонунӣ эълоншуда низ, тавассути ҳомиёни худ фаъолияташонро афзуда, таъсирашонро ба ҷавонон меафзоянд. Дар ҷаҳон гурӯҳҳои зиёди ифротӣ бо номҳои мухталиф амал доранд, вале мақсади ҳамаи онҳо як аст. Яъне тавассути дини мубини Ислом ва китоби муқаддасаш  «Қуръон» нияту  мақсадҳои ғаразнок ва нопоки худро дар амал татбиқ кардан аст.  

 

 

Раҳмонов З.А.

ДПДТТХ

Воқеан, пайдо шудани гурӯҳ ва ё ҳизбҳои мухолиф дар ҳама гуна замон ба ҳукми анъана даромадааст. Ин то андозае ба пешрафти иқтисодию сиёсӣ ва фарҳангию мадании миллат халал мерасонад. Лекин набояд фаромӯш кард, ки вазифаи чунин гурӯҳу ҳизбҳо пеш аз ҳама дар он аст, ки муаммоҳои мавҷударо дар сатҳи созандагию гуфтушуниди салоҳиятнок ҳал намоянд, на ин ки ба зинаи экстремизм бурда расонанд. Самти характерноки чунин равия дар ҷалбсозии ҷавонон, гумроҳ кардани онҳо ва ба роҳи нодуруст ҳидоят намудани ҷавонони сустирода зоҳир мешавад. Мушаххас ва шиддатнок шудани ҷавобгарии ҷавонони бар хилофи низоми қонун фаъолиятбурда ва махсусан ҷинояту амалҳои зиддидавлатӣ ва миллат содирнамудаи онҳо на танҳо вазифаи давлат ва сохторҳои қудратӣ, балки ҳар як фарди солимақл ба ҳисоб меравад. Зеро ҳама гуна нодида гирифтани рафтори ношоистаи ҷавонон, гузашт кардан ба қадамҳои хатои онҳо, беэътиборӣ ба хотири оромии муваққатии ҷомеа ва ниҳоят, беҷавоб гузоштани чунин амалҳо оқибати боз ҳам ногувортарро барои мамлакат оварда мерасонад.

Дар ин ҷода амали бетарафиро пеша кардани аксарияти наздикон, ҳамкорон, дӯстону нафарони тасодуфӣ низ характери ҷиноятиро  дорад. Барои ҷиноятҳои ба сатҳи давлатӣ, миллӣ ва ҳатто ҷомеа зараррасонанда, татбиқи амали қонун бидуни гузашткунӣ, авф кардан на танҳо барои нафари ҷиноят содиркарда, балки ба нафароне, ки фурсати тӯлонӣ ин рафторро мушоҳида намудаанду имконияти аз роҳи хато баргардонидани ононро доштанд,  низ раво дида шуданаш ба мақсад мувофиқ аст.

Дар ҷамъбаст қайд карданиам, ки нисбати амалиёти террористию экстремистӣ бармеояд, ки ягон нафар дар алоҳидагӣ ва ё мустақилона бехатарӣ ва устувории сулҳу салоҳро таъмин карда наметавонад. Ин кори дастаҷамъона ва муташаккили гурӯҳҳо, аниқтараш, амалиёти ҷомеаи тамоми инсоният аст. Дар ҳалли масъалаи мазкур ҳар як фарди солимақл ва ватандӯст ҳиссаи худро бояд гузорад. Аз ин рӯ, ҳама бояд муттаҳид бошем, сулҳро боз ҳам пойдор гардонда, дар тарбияи ҷавонон ва насли наврас ҳиссагузор бошем.

 

ҶӮРАЕВА З.

ДПДТТХ

 

Ман ҳоло бобати бетарафии онҳое ибрози ақида хоҳам кард, ки на ба мисоли изҳороти Саидюнуси Истиравшанӣ бетарафиҳоро дар дарни нохунакҳо, балки оне дучори мо гашта буд, аз дасти бетарафиҳои нохалафон.

  Мардум то ба имрӯз аз он нафароне, ки ба миллати мо чунин як зарбаи шадидеро интиҷор сохтанд, басо нафрат доранд ва пеши худ мақсад гузошта буданд, ки қувваи мухолифини давлатамонро бо фарҳанги бойи миллат ва иттиҳодии мардуми якдилу якзабони тоҷикон шикаст медиҳанд.

Бисёр таасуфовар аст, ки имрӯз бархе аз ҷавонони моро бо роҳи фиреби иғво ба ҳар гуна ҳизбу ҳаракатҳои ифротию иртиҷои гаравида истодаанд ва афкори эшонро бо ҳар гуна беҳудагӯиҳо бо исми дини мубини Ислом вайрон намудаанд, ин аст, ки ҷавонони гумроҳшуда намедонад, ки шахси солимақл, соҳибистеъдод ифтихори оила ва саодатмандии кишвар, баръаксии ин, яъне шахси ифротгаро доғи дили падару мадарон, дарди ҷомеа, омили низоъ ва фитнаҳои навбатӣ мебошад.

То ҳол дар хотираҳои халқи тоҷик таъсири он ҳодиса, ҳодисае, ки бар асари он миллати мо қариб бист-сӣ сол аз ҳоли рушду тараққиёт бозмонд аз ин хам бадтар он, ки модарони муштипару дуогӯйи мо ҳанӯзам дар ғами ҷигарбандонашон месӯзанду оҳ мекашанд, ашки кӯдакони бегуноҳи  ятиму бепадар монда, ҳоло хам хушк нашудаву аз меҳру муҳаббати падар маҳрум мондаанд, дигар касе намехоҳад, ки чунин ҳолат хамвора дар кишвар рух диҳаду боз авҳоли миллати моро хароб созад, то ба дараҷае ин сарзамин бесоҳиб ҳам нест, ки касе хоҳад ба миллати мо зарба занад, гузашта аз ин мардуми имрӯза ба мисли мардумони солҳои наваддум онқадар соддаву зудбовар ҳам нест, онҳоро то имрӯз сабақи давлату давлатдори додаанд, дигар эшон мутаккои хар гунна суханҳои ғайри қобили эътимод бовари надоранду дасисаҳои беасоси шахсони иғвогарони беҳадафро маҳкум менамоянд.

   

Мавлонова М.

ДПДТТХ

 

 

То ин рӯз барои пешрафти соҳаҳои илму маориф, тандурустӣ, ҳифзи иҷтимоии аҳолӣ, фарҳанг, татбиқи сиёсати ҷавонон, занон ва оила ва рушди варзиш корҳои зиёде ба анҷом расондем.
Дар марҳалаи кунунии пешрафти Тоҷикистон ба соҳаҳои илму маориф афзалияти аввалиндараҷа дода мешавад, зеро онҳо дар таҳкими пояҳои давлати демократӣ ва ҳуқуқбунёду дунявӣ нақши калидӣ мебозанд. Соли ҷорӣ ба маблағи 500 миллион сомонӣ 130 муассисаи таҳсилоти умумӣ бо зиёда аз 32 ҳазор ҷойи нишаст ба истифода супорида шуд. Аз ин шумора 32 муассиса бо қариб 10 ҳазор ҷойи нишаст аз ҳисоби соҳибкорону шаҳрвандони саховатпешаи кишвар ба маблағи беш аз 122 миллион сомонӣ бунёд шуда, ҳиссаи онҳо дар сохтмон ва таъмиру азнавсозии муассисаҳои соҳаи маориф ва дигар бахшҳо рӯз ба рӯз афзуда истодааст.
Соли 2020 сохтмони 181 муассисаи таҳсилоти умумӣ дар ҳаҷми 900 миллион сомонӣ бо муҳайё намудани 54 ҳазор ҷойи нишаст пешбинӣ шудааст. То Ҷашни 30 - солагии Истиқлолияти давлатӣ 128 муассисаи томактабӣ ва 338 муассисаи таҳсилоти умумӣ бунёд гардида, дар маҷмӯъ, 1332 муассисаи таълимӣ ва томактабӣ тармиму таҷдид карда мешавад. Илова бар ин, ҳоло бо саъю кӯшиши соҳибкорон зиёда аз 400 муассисаи фарҳангӣ, 105 беморхонаву дармонгоҳ, 257 маркази саломатӣ ва 467 бунгоҳи тиббӣ бунёд ва таъмиру азнавсозӣ шуда истодааст.
Ман аз номи худ ва Ҳукумати Тоҷикистон ба кулли мардуми кишвар, аз ҷумла ба ҳамаи соҳибкорони ватаниву бурунмарзиамон ва дигар шахсони ҳимматбаланд, ки дар амалӣ шудани Амри Роҳбари давлат дар бунёду таҷдиди роҳу пулҳо ва иншооти иҷтимоӣ, аз ҷумла муассисаҳои маориф ва фарҳангу тандурустӣ, коргоҳу корхонаҳои истеҳсолӣ, хатҳои обрасонӣ ва дигар корҳои хайр, саҳми ватандӯстона гузошта истодаанд, миннатдории самимӣ изҳор менамоям.
Роҳбарону кормандони соҳаи маорифро зарур аст, ки дар баробари чунин дастгириҳои давлат ва афроди ватандӯст сатҳу сифати таълимро дар ҳар як муассисаи таълимӣ, сарфи назар аз шакли моликияти онҳо ва дар ҳамаи зинаҳои таҳсилот баланд бардоранд. Инчунин, назорати азхудкунии донишҳои замонавиро пурзӯр гардонда, наврасону ҷавононро ба мутолиаи китобҳои бадеиву илмӣ ташвиқ намоянд, қобилияти эҷодии онҳоро тақвият бахшанд ва ба таълими фанҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ таваҷҷуҳи бештар зоҳир намоянд.
Вобаста ба ин, пешниҳод менамоям, ки ба хотири боз ҳам беҳтар ба роҳ мондани омӯзиши илмҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ, инчунин, барои тавсеаи тафаккури техникии насли наврас солҳои 2020 -2040 “Бистсолаи омӯзиш ва рушди фанҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ дар соҳаи илму маориф” эълон карда шаванд.
Вазорати маориф ва илм, Академияи илмҳо ва дигар вазорату идораҳое, ки дар сохторашон муассисаҳои таълимӣ доранд, вазифадор карда мешаванд, ки нақшаи чорабиниҳоро доир ба ин масъала дар муҳлати се моҳ ба Ҳукумати мамлакат пешниҳод намоянд. Инчунин, пешниҳод менамоям, ки ҳамасола олимпиадаҳои ҷумҳуриявӣ, вилоятӣ, шаҳрӣ ва ноҳиявиро оид ба илмҳои табиатшиносӣ, дақиқ ва риёзӣ дар ҳамаи зинаҳои таҳсилот баргузор намуда, ғолибони озмунҳо аз ҷониби вазорату идораҳо, мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии вилоятҳо ва шаҳру ноҳияҳо аз лиҳози моддиву маънавӣ қадрдонӣ ва ҳавасманд гардонда шаванд.
Мардуми мамлакат барои иҷрои ниёзҳои динии худ дар як муддати кӯтоҳи соҳибистиқлолӣ зиёда аз 5 ҳазор масҷид бунёд карданд. Акнун вақти он расидааст, ки маъракаи бунёди мактабҳо ва боғчаву кӯдакистонҳоро вусъат бахшида, дар ин кори хайр ҳама якҷо саъю талош кунем ва саҳми худро барои ояндаи давлату миллат гузорем, яъне ғами фарзандонамонро хӯрем.
Ислоҳи ин мушкилоти ҷомеа, ки давлат ба он афзалият медиҳад, вазифаи ҳар як сокини бонангу номус ва боиродаву ватандӯст ба ҳисоб меравад ва бовар дорам, ки ин кори хайру савоб аз ҷониби аҳли ҷомеа дастгирӣ меёбад.
Мо бояд забони шево ва шоиронаи тоҷикиро мисли модар ва Ватани худ дӯст дорем ва онро ҳамчун гавҳари бебаҳои ҳастиамон ҳифз кунем. Забон ойинаест, ки дар он симои пурҷилои миллат равшан инъикос мешавад ва мо бояд ба қадри ин нишонаи ҳастии миллатамон расем ва дар баробари ин, ба омӯзиши забонҳои русиву англисӣ ҳамчун забонҳои муоширати байналмилалӣ эътибори аввалиндараҷа диҳем. Мо омӯзиш ва аз худ кардани забонҳоро на барои худнамоӣ, балки бо мақсади маърифатнок гардондани ҷомеа густариш медиҳем.
Аз ин рӯ, ҳар як фарди бедордил бояд барои ғанӣ гардидани забони модарӣ ва омӯхтани забонҳои хориҷӣ кӯшиш кунад, ба мутолиаи китоб диққати аввалиндараҷа диҳад ва ҷиҳати баланд бардоштани маърифатнокии худ саъю талош намояд. Чунки тибқи таҳлилҳо вақтҳои охир дур шудан аз китобхонӣ яке аз масъалаҳои нигаронкунанда дар байни хонандагону донишҷӯён ва омӯзгорони онҳо мебошад. Доир ба ин масъала ман дар Рӯзи дониш Вазорати маориф ва илм ва роҳбарони муассисаҳои таълимиро вазифадор намудам, ки муносибати хонандагонро ба хондани китоб ва аз ёд кардани порчаҳои назму наср ҷиддӣ назорат кунанд ва барои боло бурдани сатҳи маърифатнокӣ, тавсеаи ҷаҳонбинӣ ва сухандону сухангӯ шудани насли ояндаи кишвар тадбирҳои ҷиддӣ ва судмандро ба роҳ монанд.
Роҳбарону масъулони соҳаро зарур аст, ки сатҳу сифати таълимро баланд бардошта, ҷиҳати боло рафтани савияи донишу маърифатнокии хонандагону донишҷӯён тадбирҳои иловагиро роҳандозӣ намоянд ва, ҳамзамон бо ин, ба тарбияи насли наврас диққати бештар дода, барои амалӣ гардидани Консепсияи миллии тарбия дар Ҷумҳурии Тоҷикистон чораҳои зарурӣ андешанд.
Вобаста ба ин, ҳар сол озмуни “Фурӯғи субҳи доноӣ...” - ро баргузор намуда, ба он доираи ҳарчи васеътари ҷомеа ҷалб ва ҷиҳати ҳавасмандсозии ғолибон аз мактаб сар карда, то мақомоти маҳалливу марказии ҳокимияти давлатӣ чораҷӯӣ карда шавад.
Яъне Вазорати маориф ва илм, вазорату идораҳое, ки дар сохторашон муассисаҳои таълимӣ доранд, роҳбарони мақомоти маҳаллии ҳокимияти давлатии вилоятҳо ва шаҳру ноҳияҳо вазифадор карда мешаванд, ки минбаъд ҳар сол озмуни “Фурӯғи субҳи доноӣ...” – ро аз рӯи се самт: якум - миёни тарбиягирандагон ва хонандагони муассисаҳои таҳсилоти томактабӣ ва миёнаи умумӣ; дуюм - таҳсилоти ибтидоӣ, миёна ва олии касбӣ ва сеюм - дар байни калонсолон васеъ ба роҳ монанд.
Китобхонаҳо бояд ба маркази муҳими илму фарҳанг табдил дода шаванд, зеро китоб маҳсули ақлу заковати мардуми соҳибтамаддун, омили асосии ҳифзи фарҳанги миллӣ ва яке аз муҳимтарин воситаҳои маърифатнок кардани аҳли ҷомеа буда, қобилияти сухандониву суханрониро сайқал медиҳад, доираи андешаву тафаккур ва ҷаҳонбинии инсонро васеъ ва ӯро ба роҳи дурусти зиндагӣ раҳнамоӣ мекунад.
Вобаста ба ин, ба вазоратҳои маориф ва илм, фарҳанг, сохторҳои илмӣ, роҳбарони вилоятҳо, шаҳру ноҳияҳо ва муассисаҳои таълимии ҳамаи зинаҳои таҳсилот супориш дода мешавад, ки ба хотири баланд бардоштани сатҳи маънавиёти аҳолӣ чопи китобҳои бадеиро зиёд намуда, дар як сол хондани на камтар аз панҷ китоби бадеӣ ва ҳифзи асарҳои манзуму мансури адибони гузаштаву муосирро барои калонсолону хонандагон ба роҳ монанд ва иҷрои онро зери назорати қатъӣ қарор диҳанд.

Набиева Д.Г

ДПДТТХ