Истиқлол волотарин ва пурарзиштарин дастоварди давлату миллати тоҷдори тоҷик аст, ки бисту ҳашт сол муқаддам муҳимтарин воқеаи таърихии сарнавишти миллати тоҷик ба вуҷуд омад: Ин ҳодисаи фараҳбахш аввали моҳи сентябри соли 1991 ба вуҷўъ пайваст ва 9 сентябр расман Рўзи  Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид. Аз ҳамон вақт то имрўз ин санаи муборак барои миллати тоҷик иди муқаддас маҳсуб мешавад.

Тоҷикистон дар зарфи 28 соли истиқлолият ба сулҳу ваҳдати миллӣ расид ва таҷрибаи сулҳи тоҷикон минбаъд аз ҷониби Созмони Миллали Муттаҳид ҳамчун таҷрибаи нодири расидан ба сулҳу субот эътироф гардид. Дар тӯли ин солҳо мамлакат ба чунин дастовардҳо ноил шуд:

- қонунгузории миллии худро бунёд намуд; низоми самараноки мақомоти ҳокимияти иҷроия, қонунгузорӣ ва суд ташкилу такмил ёфта, заминаҳои ҳуқуқии фаъолияти онҳо фароҳам оварда шуд;

- 18 санади авф қабул шуд ва муқаррароти онҳо ба зиёда аз 150 ҳазор нафар маҳкумшудагон, судшавандагон ва таҳти тафтиш қарордоштагон татбиқ гардиданд;

- сатҳи камбизоатиро то 31 фоиз паст намуд ва маҷмӯи маҳсулоти дохилӣ ба ҳар сари аҳолӣ 3,8 фоиз зиёд шуд;

- ҳаҷми буҷаи давлатӣ дар соли 2009 аз рӯйи маълумоти Вазорати молияи Тоҷикистон беш аз 5 миллиард сомонӣ (наздик ба 1,2 млрд доллар) будааст. Дар соли 2019 ҳаҷми буҷа то ба беш аз 23 миллиард сомонӣ (2,3 млрд доллар) боло рафтааст.

- ҳаҷми маҷмӯи маҳсулоти дохилии Тоҷикистон дар соли 2009 20 миллиард сомонӣ (4,8 млрд доллар) буд, ки дар соли 2018 то 68,8 миллиард сомонӣ (7,3 млрд доллар) афзоиш ёфтааст.

- вазъи демографӣ ва тандурустии аҳолӣ беҳ гардид, ки дар натиҷа шумораи аҳолии мамлакат аз панҷуним миллион то 9 миллион нафар, яъне 1,8 баробар афзоиш ёфта, сатҳу сифати зиндагии мардум куллан беҳтар гардид ва дарозумрии миёнаи шаҳрвандон то 73,5 сол боло рафт;

- 161 муассисаи типи нав, аз ҷумла 85 гимназия ва 65 литсей, 9 мактаби президентӣ барои хонандагони болаёқат, 39 муассисаҳои таҳсилоти олии касбӣ фаъолият доранд;

- маблағгузории соҳаи тандурустӣ аз 960 ҳазор сомонии соли 1991 ба 1 миллиарду 500 миллион сомонӣ дар соли 2018 расонида шуд;

- барои бунёди манзилҳои истиқоматӣ ба як миллиону 300 ҳазор оила, яъне ба зиёда аз 7 миллион нафар шаҳрванд 130 ҳазор гектар замин ҷудо карда шуд ва барои беҳдошти сатҳи зиндагии аҳолӣ, таъмини бозори истеъмолӣ бо маҳсулоти соҳа бо фармонҳои Президенти кишвар ба аҳолии мамлакат 75 ҳазор гектар замин тақсим карда шуд ва ин иқдом имконият дод, ки талаботи аҳолӣ ба аксари маҳсулоти ниёзи аввал таъмин гардад;

- шумораи истифодабарандагони алоқаи телефонӣ ба 11,2 миллион расида, шумораи муштариёни интернет зиёда аз 4 миллион нафарро ташкил медиҳад;

- бар асоси принсипҳои эҳтироми мутақобил, манфиатҳои муштарак ва риояи ҳуқуқи байналмилалӣ бо зиёда аз 140 кишвари дуру наздик робитаҳои дӯстонаву беғараз ва ҳамкориҳои судманди гуногунҷабҳа ба роҳ монда шуд;

- музди меҳнати ҳадди ақал аз 3-17 сомонӣ соли 1991 то ба 400 сомонӣ дар соли 2016 баробар гардид; агар соли 1991 дар мамлакат ҳамагӣ 358 корхонаи саноатӣ фаъолият мекарда бошад, ҳоло шумораи онҳо ба 2500 расидааст;

- барои тараққиёти энергетика дар кишвар 36 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ бо ҷалби зиёда аз 12 миллиард сомонӣ татбиқ карда шуд, аз ҷумла зиёда аз 1300 мегаватт иқтидори нави энергетикӣ ба истифода дода шуд ва ду агрегати НБО Роғун ба иқтидори 3600 мегаватт ба истифода дода шуд;

- дар соҳаи кишоварзӣ 41 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ ба маблағи зиёда аз 5 миллиард сомонӣ амалӣ карда шуд ва айни замон дар соҳаи мазкур татбиқи 9 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ дар ҳаҷми 1,5 миллиард сомонӣ идома дорад;

- дар соҳаи нақлиёти кишвар 45 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ ба маблағи умумии зиёда аз 12 миллиард сомонӣ татбиқ гардида, беш аз 2000 километр роҳ, 240 пул ва зиёда аз 30 километр нақбҳои мошингузар сохта, мавриди истифода қарор дода шуданд; беш аз 190 километр роҳи оҳан бунёд гардид;

- дар даврони соҳибистиқлолӣ дар доираи амалисозии зиёда аз ҳазор лоиҳаи сармоягузорӣ ба иқтисодиёт беш аз 63 миллиард сомонӣ (баробар ба 8,1 миллиард доллари амрикоӣ) сармояи хориҷӣ, аз ҷумла 27,5 миллиард сомонӣ (баробар ба сеюним миллиард доллари амрикоӣ) сармоягузории мустақим ҷалб гардид, ки асосан ба соҳаҳои энергетика, нақлиёт, тандурустӣ, маориф, кишоварзӣ, обёрӣ ва инфрасохтори дигар равона шудааст;

- бо мақсади беҳтар кардани таъминоти аҳолии чандин шаҳру ноҳияи мамлакат бо оби тозаи нӯшокӣ 7 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ ба маблағи умумии қариб 1 миллиард сомонӣ амалӣ шуда истодааст;

- суръати миёнасолонаи рушди иқтисодии кишвар ба 7,8 фоиз баробар шуда, даромади буҷети давлатӣ аз 300 миллион сомонӣ то 23 миллиард сомонӣ афзоиш ёфт;

- бо мақсади рушди соҳибкории хурду миёна ва дастрасии соҳибкорон ба захираҳои қарзӣ аз ҳисоби буҷети давлатӣ Фонди дастгирии соҳибкорӣ таъсис дода шуд, ки дар 47 шаҳру ноҳия ба субъектҳои зиёди соҳибкории истеҳсолӣ бо фоизҳои паст дар ҳаҷми 95 миллион сомонӣ қарзҳои имтиёзноки дарозмуддат додааст;

- дар зарфи 10 соли охир дар кишвар беш аз 90 лоиҳаи давлатии сармоягузорӣ ба маблағи умумии 12 миллиард сомонӣ татбиқ гардид ва айни замон 63 лоиҳаи дигар дар ҳаҷми умумии зиёда аз 19 миллиард сомонӣ амалӣ шуда истодааст;

- 30 намояндагии дипломатии худро дар хориҷи кишвар дар ҷодаи ҳимояи ҳуқуқ ва манфиатҳои шаҳрвандон ва дар маҷмӯъ, доир ба ҳифзи манфиатҳои миллии давлати Тоҷикистон ҷойгир намуд;

- ба узвияти беш аз 80 созмоньои минтақавию байналмилалӣ ва ниҳоди молиявии ҷаҳонӣ пазируфта шуда, ҳамроҳ бо дигар кишварҳо дар ҳаллу фасли мушкилоти сиёсиву амниятӣ, иқтисодиву иҷтимоӣ ва фарҳангии ҷаҳон нақш мегузорад;

- ба зиёда аз 350 санади байналмилалӣ, ба мисли конвенсияҳо, хартияҳо ва эъломияҳои байналмилалӣ ҳамроҳ шуда, уҳдадориҳои худро дар самти расидан ба ҳадафҳои ҷаҳонӣ, аз қабили рушди иҷтимоӣ, беҳбудии вазъи иқтисодӣ, ҳифзи муҳити зист ва амсоли онҳо иҷро менамояд;

- инчунин соли 2016 ба узвияти Шӯрои иқтисодӣ ва иҷтимоии Созмони Милали Муттаҳид (ЭКОСОК) интихоб гардидааст ва мавқеъ ва дидгоҳи худро дар амалияи сиёсӣ борҳо намоиш додааст.

Даврони Истиқлолият барои мо имкони воқеӣ фароҳам овард, ки роҳи имрўзу ояндаи миллат ва пешрафти минбаъдаи кишвари азизамонро ба сўи ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ интихоб намудем. Истиқлолият барои мо нишони барҷастаи пойдории давлат, бақои симои миллат, рамзи асолату ҳувият, идеалу ормонҳои таърихӣ, шиносномаи байналмилалӣ ва шарафу эътибори ба ҷаҳони мутамаддин пайвастани кишвари соҳибистиқлоли Тоҷикистон мебошад.

Самараи неки истиқлол аст, ки имрўз Тоҷикистон дар дунё чун давлати сулҳхоҳу сулҳпарвар шинохта шудааст. Таҷрибаи сулҳи тоҷикон - манбаи омўзиши сулҳхоҳони ҷаҳон гашт, ки боиси ифтихори ҳар як қавми тоҷикмиллат аст. Мо бояд аз ин миллати баруманд биболему барои боз ҳам машҳуртар гардидани он кӯшишу ғайрат намоем.

 

Ҷаҳонгирова Р. А.

ДПДТТХ

 

Имрӯзҳо масъалаи мубориза бар зидди терроризм яке аз масъалаҳои муҳиму асосии хусусияти ҷаҳонӣ дошта ба ҳисоб меравад. Терроризм-вабои аср ба амнияти ҳамаи давлатҳои ҷаҳон таҳдид намуда истодааст ва аз ин рӯ Ҷумҳурии Тоҷикистон барои мубориза бо он бетараф шуда наметавонад.

Терроризм дар шароити имрӯза, ҷиноятӣ дорои хусусияти ҷаҳонӣ буда, мубориза бар зидди он ҳамкории пайвастаи доимӣ ва мутақобилаи мақомотҳои ҳифзи ҳуқуқ, маориф ва хадамоти махсусро тақозо менамояд. Гарчанде ки мубориза алайҳи терроризм вазифаи асосии мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва сохторҳои қудратӣ мебошад, ҳамзамон дар ин ҷода дастгирии ҳаматарафаи шаҳрвандони ватандӯст низ зарур аст.

Дар замони имрӯза падидаи номатлуби терроризм ва зуҳуроти дигари ба он алоқаманд дар шаклу намудҳои гуногун амал мекунад, аз он ҷумла: ба вуҷуд овардани таркишҳо дар ҷойҳои сераҳолӣ, дохили нақлиётҳои мусофиркашон, фурудгоҳҳо, мағозаҳо ва тавассути таркиш ба хароба табдил додани биноҳои аҳамияти аввалиндараҷа дошта, гаравгон гирифтани одамон.  Инчунин бо роҳи зӯрӣ дар одамон ба вуҷуд овардани тарсу ваҳм ба хотири дар шуури онҳо ҷой додани нобоварӣ нисбати ҳаёти ояндаи дурахшон, бо роҳи сӯиқасд ҷисман нобуд кардани шахсиятҳоро онҳо ба худ мақсад гузоштаанд.

Дар суханвариҳои худ Пешвои миллат, мӯҳтарам Эмомалӣ  Раҳмон борҳо таъкид мекунанд, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон аз ҷумлаи давлатҳоест, ки дар мубориза бо терроризм ва экстремизм мавқеи устуворро соҳиб буда, дар ин васила бо ҷомеаи ҷаҳонӣ ҳамкории зич дорад. Дар ҷумҳурии мо бо иқдоми шоистаи Сарвари давлат имрӯз барои донишандӯзии донишҷӯён, таҳсилу истироҳат, варзиш инчунин барои таъмини бехатарӣ ва рушди ҷомеаи шаҳрвандӣ, таъмини баробарҳуқуқии табақаҳои мухталифи ҷомеа шароити мусоид фароҳам оварда шудааст.

Аз ин лиҳоз, ҷавононро зарур аст, ки бо истифода аз ҳама имкониятҳои мавҷуда, барои пешрафт ва гулгулшукуфии Ҷумҳурии Тоҷикистон кӯшиш намоянд. Дар меҳвари сиёсати Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон  ҷавонони имрӯза қарор дошта, пайваста дастгирӣ меёбанд.

Бинобар ин ҷавонон бояд дар руҳияи ватандӯстиву хештаншиносӣ тарбия гиранд, онҳо набояд шомили ҳар гуна равияҳои тундраву террористӣ гарданд, ҷавононро зарур аст, ки онҳо арзишҳои миллии Тоҷикистонро эҳтиром ва ҳимоя намоянд.

Ҳамаҷониба густариш бахшидани худшиносиву худогоҳии миллӣ, ҳисси ватандӯстиву ватандории мардум ва баланд бардоштани маърифати сиёсиву ҳуқуқии аҳолии кишвар, бахусус, ҷавонону наврасон яке аз ҳадафҳои имрӯзаи рушди давлатдории миллӣ маҳсуб меёбад ва дар расидан ба ин ҳадафҳо ҳиссаи омӯзгорон калон аст.

Насли наврас ва ҷавони имрӯза бояд барои пойдории амнияти имрӯзаи Тоҷикистон бо зуҳуроти номатлуби ҷомеа аз ҷумла терроризму экстремизм мубориза баранд ва саъю талош намоянд, то ки сулҳ пойдор бошад.

Ба ҳамагон маълум аст, ки сиёсати созандаи Тоҷикистон ба он нигаронида шудааст, ки тамоми гуруҳҳои террористуву экстремистӣ, ҷамъиятҳои ғайриқонунӣ пурра несту нобуд карда шаванду халқи тоҷик дар фазои оромиву осудагӣ зиндагӣ кунад. Ин нуқтаи  назар кулли сокинони кишвари ободамонро водор мекунад, ки зиракии сиёсиро аз даст надода пайваста барои тинҷиву ободии Тоҷикистони азизамон хидматгузор бошанд. Дӯстиву рафоқат, бародарӣ, якдигарфаҳмӣ, хайрхоҳӣ нисбати ҳамватанони хеш ва умуман нисбати тамоми инсониятро шиори асосии хеш қарор диҳанд.

Дар чунин вазъият масъулият ва рисолати ҳар як шаҳрванд ва ҷавонони ватандӯст мо аз он иборат  аст, ки давлати соҳибистиқлол ва ҷомеаи худро аз ҳар гуна пайомадҳои манфӣ эмин нигоҳ дорем, то ин ки сулҳу суббот ҳама вақт пойдор бошаду дар зери осмони соф дониш омӯзем, кору фаъолият ва зиндагӣ кунем.

 

Абдуллоева Ҳ. Р.

ДПДТТХ

Терроризм ва экстремизм – ватан, забон, нажод ва дин надорад. Ин бадбахтии умуиҷаҳонӣ гардидааст, ки ба муқобили он якҷоя мубориза бурда, ба ҳамдигар кўмак расонда, тадбирҳои худро мувофиқ сохтан зарур аст.

Калимаи «Терроризм» аз калимаи лотинии “Tеггог” гирифта шуда, маънои «тарсу ваҳм» - ро дорад. Террористон мехоҳанд, мақсаду мароми худро бо роҳи зӯроварї, куштор, тарсу ваҳм амалї созанд. Ҷомеаро террор кардан ин пеш аз ҳама ба ҳолати тарсу ваҳм ва ноумедї оварда расонидани он аст.

Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Презтденти Ҷумҳурии Тоҷикистон, мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар паёми худ борҳо таъкид карданд, ки имрӯз терроризм чун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёраро ба хавф андохта, барои мардум хатари на камтар аз силоҳи ядроиро ба миён овардааст. Пешвои миллат баҳри ғамхории халқу ватанамон ба роҳбарон ва ҳайати шахсии мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва сохторҳои низомиро вазифадор кард, ки доим ҳушёру зирак бошанд, барои таъмини оромии халқу ватанамон кӯшиш ба харҷ диҳанд, бар зидди таҳдиду хатарҳои муосир, яъне терроризм, экстремизм ва дигар ҷиноятҳои фаромарзӣ қотеона мубориза баранд.

 Терроризм содир намудан ин амал ба мардуми бегуноҳ хатари марг ба миён овардан буда, мақсади он бартараф кардани рақиби сиёсӣ, вайрон кардани бехатарии ҷамъиятӣ ва тарсонидани аҳолӣ мебошад. Зўроварї, зулм, фишороварӣ, таҳқир ва паст задани шаъну шарафи инсон мумкин ба ифратгарої оварда расонад. Ифратгарої дар кадом шакл набошад, онро мо қабул набояд кунем, чунки он ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрвандонро поймол мекунад. Ҷоиз ба қайд аст, ки ифратгарої асосҳои маънавии ҷомеаро вайрон намуда ба амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳам хатар меоварад. Ба муқобили ифратгароӣ бояд ҳама аз як гиребон сар бароварда, мубориза барем. Имрўз терроризм беш аз пеш хусусияти глобалї касб мекунад. Он дар минтақаҳои гуногуни ҷаҳон доман паҳн карда, хатари бузурги иҷтимої дорад ва барои амнияти давлатҳои алоҳида ва минтақаҳо воқеан таҳдид эҷод менамояд. Тоҷикистон, ки ҷанги шаҳрвандиро аз сари худ гузаронидааст ва бо зуҳуроти зишти ин падидаи ғайриинсонї аз наздик ошно мебошад, ҷонибдор ва пойдору устувори муборизаи қотеъ ва ҳамоҳангшудаи ҷомеаи ҷаҳонї бар зидди он аст. Сарфи назар аз тадбирҳои солҳои охир андешида шуда дар бахши мубориза бо терроризм, таҳдиди амалҳои нави террористї нафақат аз байн нарафтааст, балки афзоиш ёфтааст. Дар гўшаҳои гуногуни ҷаҳон фаъолшавии созмонҳои террористї ва ташкилоту созмонҳои маблағгузори онҳо ба мушоҳида мерасад.

Яке аз омилҳои тезу тунд шудани муносибати баъзе кишварҳои мусулмонї бо давлатҳои Ғарб ин сиёсати дурўягї ва мунофиқона аст, ки он боиси пайдо шудан ва густариши мухолифат байни пайравони дини ислом ва масеҳият, тамаддуни Шарқу Ғарб ва дар айни замон тавлиди ҷараёни экстремистї дар дину мазҳабҳои ҳам Ғарб ва ҳам Шарқ аст. Экстремизм шаклҳои зиёд дорад ба монанди: сиёсї, миллатгарої, динї, наврасон ва ҷавонон, экологї, зиддиҷаҳонишавї, маънавї ва ғайра муайян карда шудаанд. Худи истилоҳи “Экстремизм” - аз калимаи франсузии «ехtremi» ва лотинии «ехtrem» гирифта шуда, маънои аслиаш ифротгарої, тундравї, фикру андешаҳо ва амалҳои тундравона, аз ҳад гузаштан, аз андоза гузаштан аст. Экстремист шахсест, ки дар кори худ амалҳои якравию тундравиро ҷонибдорӣ мекунад. Ин амалу зуҳурот метавонад, дар тамоми соҳаҳои фаъолияти инсон - дар дин, сиёсат, идеология, илм ва ҳатто дар варзиш низ ба миён ояд. Мутаассифона, дар олами ислом равияҳое низ арзи вуҷуд кардаанд, ки баъзе амалҳояшон ба фитнакориву тафриқаандозї равона гардидаанд. Ин ба моҳияти дини мубини ислом мухолиф аст ва ба он иснод меорад. Дар замони мо шахсон ва ҳизбу ҳаракатҳо ҳастанд, ки мақсаду маром ва нақшаҳои худро бо амалҳои тундравона амалї созанд. Ба ақидаи муҳаққиқон, сиёсатшиносон, рўзноманигорон экстремизм бештар аз ҳама дар соҳаи дин дучор меояд ва ин зуҳурот дар тамоми гўшаву канори сайёраи мо ба амал омадааст. Дар натиҷаи таҳлилҳо подполковники милитсия Раупов Х. оид ба сабабҳои асосии афзудани сафи аъзои гуруҳҳо ва равияҳои экстремистӣ чунин ибрози ақида намудааст, ки он аз камсаводӣ, дараҷаи пасти маърифти динию дунявии ҷавонон аст.

Бо Фармони Президенти Ҷумҳурии Тоқикистон аз 28 марти соли 2006 № 1717 “Консепсияи ягонаи Ҷумҳурии Тоҷикистон оид ба мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм (ифротгароӣ)” тасдиқ шудааст. Дар он системаи ақидаҳо оид ба муҳтаво, самтҳои асосӣ ва шакли мубориза бар зидди терроризм гуфта шудааст. Консепсия аз чор банд: муқаррароти умумӣ; мақсад, вазифаҳо ва принсипҳои мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм; самтҳои асосии мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм; механизми амали гардонади Консепсия иборат аст. Мо шаҳрвандонро мебояд аз бо фармони Пешвои миллат ошно бошем ва якҷоя бар зидди террориз ва экстремизм мубориза барем, зеро терроризм ва экстремизм аз мафҳумҳоест, ки дар дунёи имрўза вирди забони ҳама шудааст ва ин ду мафҳум ба ҳам пайваст мебошад. Экстремизм ба терроризм меорад. Агар мо аз мақсади террористон огоҳ бошем ва иштирок дар чунин гуруҳҳо ба чӣ оварда мерасонад маълумот дошта бошем, ҳеҷ гоҳ онҳо моро ба роҳи худ бурда наметавонанд, чунки шахси инҳоро медонистаро аз роҳ задан он қадар осон нест, яъне дониш бо силоҳ баробар аст.

Хушбахтона, имрӯз Тоҷикистони азизамон қудрату тавоноии бузург дорад, ки барои пешгирии амалҳои ифротгароии гурӯҳҳои терористӣ ва экстримистӣ тамоми имкониятҳоро истифода бурда истодааст. Ҳамлаи номардонаи террористону экстримистон ҳеҷ гоҳ фазои ором, сулҳу субот ва Ваҳдати пойдори моро халалдор карда наметавонанд.

 

Аминҷонова Р.

ДПДТТХ 

Тоҷикистони соҳибистиқлол қадамҳои хешро дар арсаи байналхалқӣ устуворона гузошта, кӯшиш ба харҷ медиҳад, ки баҳри ободонӣ ва суботи ҷумҳурӣ  ҳар чӣ бештар камари ҳиммат бандад. Халқи тоҷик дар атрофи Сарвари давлат сарҷамъ гардида, дар осмони софу беғубори кишвар бо меҳнати софдилона арзи ҳастӣ менамояд, ки аз ваҳдату якдилии тоҷику тоҷикистониён дарак медиҳад.

Ба ҳамагон маълум аст, ки вақтҳои охир хатари глобалии терроризм ва экстремизм ҳама аҳли башарро таҳдид кардааст. Аммо аҷиб аст, ки ҳар қадар алайҳи терроризм ва экстремизм мубориза бештар шавад, ҳамон қадар ин ҷиноят рӯ ба афзоиш мениҳад.  Пешрафту мувафаққияти ҳар оила, ҳар  қавм, ҳар  халқ, ҳар миллат ва ҳар давлат ба муттаҳидӣ ва ягонагии он сахт марбут аст. Ин як ҳақиқатест инкорнопазир. Вале дар марҳилахои гуногуни зиндагӣ бинобар сабабҳо ва омилҳои айнӣ ва зеҳнӣ унсурҳои  таъминкунандаи  ваҳдат  халалдор  шуда, боиси парокандагӣ  ва  ҳатто  нобудии қавмҳо, миллатҳо ва давлатҳо мешаванд.

Терроризм содир намудан амалҳое мебошад, ки ба одамон хатари марг ба миён меоваранд, истифодаи он мақсади ҷисмонан бартараф кардани рақиби сиёсӣ, вайрон кардани бехатарии ҷамъиятӣ, тарсонидани аҳолӣ ё расонидани таъсир барои аз тарафи ҳокимият қабул кардани қарорҳо мебошад. Зӯроварӣ, зулм, фишороварӣ, таҳқир ва паст задани шаъну шарафи инсон хусусан гурӯҳҳои дигари этникӣ аз ҷониби ҷомеа ва давлат муҳим аст, эътирозро ба вуҷуд оварад, ки он мумкин ба ифратгароӣ сабзида расад.

Ифратгароӣ дар кадом шакл набошад, онро мо қабул надорем, чунки он ҳуқуқу озодиҳои инсон ва шаҳрвандонро поймол мекунад. Қайд кардан ҷоиз аст, ки ифратгароӣ асосҳои маънавии ҷомеаро вайрон намуда, ба амнияти минтақа, тамоми ҷаҳон, аз он ҷумла ба амнияти Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳам таҳдид мекунад. Ба муқобили ифратгароӣ бояд ҳама мубориза баранд. Мо бори дигар иброз медорем, ки ҷонибдори сулҳу субот дар ҷаҳон буда, терроризм ва экстремизмро қатъиян маҳкум менамоем.

Ба ҷои он ки ташаббусҳои созанда аз ҷониби  он ҷавонмардоне, ки имрӯз миллат ба эшон ниёз дорад ба нафъи миллату давлат амалӣ гарданд, амалҳои ноҷавонмардона ва ношоистаи аъзоёну пайравони хоҷагони беруна дар дохили кишвар, даъвоҳои беасоси онҳо на танҳо дастгирӣ ва пайравӣ наёфтанд, балки боиси маҳкумӣ аз ҷониби ҷомеаи имрӯзи кишвар ва берун аз он гардиданд.

Имрӯз вазифаи ҳар яки мо ҷавонон аз он иборат аст, ки ҷавонон ва насли наврасро дар рӯҳияи ҳушёрии сиёсӣ, ҳуввияти миллӣ, худшиносию миллатдӯстӣ тарбия намуда, ба онҳо фаҳмонем, ки ҳеҷ неъмату сарват болотар аз ваҳдату сулҳу озодӣ нест.»

Суханони ҳикматрези сарвари давлат бояд сармашқи фаъолияти ҳамарӯзаи мо қарор ёбад.

 

Алиев Ш.С.

ДПДТТХ

 

Бисту ҳашт сол муқаддам нӯҳуми сентябри соли 1991 яке аз муҳимтарин воқеа дар сарнавишти миллати тоҷик ба вуҷуд омад. Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон гардид. Аз ҳамон вақт то кунун санаи муборакро тамоми шаҳрвандони Ҷумҳурии Тоҷикистон иди муқаддас мешуморанд.

Ҷумҳурии Тоҷикистон аз замони соҳиби истиқлолият шуданаш дар тадбирҳои муштараки мубориза зидди ҷинояткорӣ фаъолона ширкат меварзад.

Терроризм – яке аз зуҳуроти асосии ҷинояткории муташаккилона аст. Тоҷикистон ба истиқрори сулҳ ва созгории миллӣ комёб шудааст, амалиёти террористӣ ба сулҳу оромии ҷомеа таъсири манфӣ мерасонад, ки ин ҷараёни бонизоми ислоҳотро халалдор месозад. Таҳлили сабабу шароити содир шудани амалиёти терроризм дар мамлакати мо нишон медиҳад, ки аксарияти онҳо дар заминаи экстремизми динӣ, ҳамчунин ба хотири расидан ба мақсадҳои муайяни сиёсӣ содир шудаанд. Терроризми ҳозира хусусияти байналхалқӣ касб кардааст. Ба ин баробар авҷ гирифтани амалиёти террористӣ дар минтақаҳои гуногуни кураи замин шаҳодат медиҳад. Вақтҳои охир ҷаҳон шоҳиди он гардид, ки террористони байналхалқӣ зери ливои экстремизми сиёсӣ ва таассуби динӣ таҷовузкорона ва фаъолона амал мекунанд.

Терроризм ва ифротгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрӯза ба шумор меравад, зеро он боиси ба миён омадани оқибатҳои нохуш, таҳдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, бенизомӣ, тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби ҳокимият ва азони худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мебошад.

Дар чунин вазъият ҳар як фарди соҳибмаърифат ва хосатан падару модарро масъулияти азим мебояд, зеро аҳамияти ҷиддӣ зоҳир намудан дар тарбияи насли наврас ва ҷавон яке аз омилҳои мубориза бар зидди падидаи нанговари ҷомеаи имрӯза терроризм ва ифротгароӣ маҳсуб меёбад.

Асосгузори сулҳу вахдати миллӣ, Пешвои муаззами миллат, Президенти  Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар мулоқоту  вохуриҳояшон  пайваста таъкид мекунанд, ки ҷавонон зиракии сиёсиро аз даст  надода,  барои   рушди   кишвар  саҳмгузор бошанд.

 

 

Низомитдинов А.И.

ДПДТТХ