Ҳамасола 23-юми феврал дар саросари кишвари маҳбубамон ҳамчун Рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо шукӯҳу шаҳомати хоса ва эҳсоси баланди ватандӯстӣ таҷлил мегардад. Барои ҳайати устодону кормандон ва донишҷӯёни донишкадаи мо ин санаи таърихӣ на танҳо як иди касбии низомиён, балки рамзи муттаҳидӣ, шуҷоат ва садоқати ҳар як фарди бедордил ба марзу буми аҷдодӣ мебошад.

Дар ин рӯзи фараҳбахш мо бо ифтихор ба роҳи тайкардаи Артиши миллиамон назар меафканем ва хизматҳои шоёни фарзандони фарзонаи миллатро дар роҳи ҳифзи сулҳу субот қадрдонӣ мекунем.

Таърих гувоҳ аст, ки Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шароити ниҳоят мураккабу ҳассос, дар рӯзҳое, ки кишварро гирдоби мухолифатҳои дохилӣ фаро гирифта буд, таъсис ёфт. Бархилофи дигар ҷумҳуриҳои пасошӯравӣ, Тоҷикистон бунёди артиши худро амалан аз сифр, бе доштани заминаи моддиву техникӣ ва инфрасохтори ҳарбӣ оғоз намуд.

Дар ташаккул ва рушди Артиши миллӣ нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ — Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Сарфармондеҳи Олии Қувваҳои Мусаллаҳ муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бениҳоят бузург аст. Маҳз бо талошҳои пайгиронаи Роҳбари давлат ва фидокории афсарону сарбозони нахустин, имрӯз мо дорои артиши муосир, муҷаҳҳаз ва қобили рақобат ҳастем, ки метавонад амнияти давлат ва зиндагии осоиштаи шаҳрвандонро дар дилхоҳ шароит ҳимоя намояд.

Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ танҳо иҷрои уҳдадории конститутсионӣ нест; он як мактаби бузурги обутоби бадан ва рӯҳ, мактаби ҷавонмардӣ ва ватандӯстӣ мебошад. Дар ин боргоҳ ҷавонони мо дарси садоқат, интизом, эҳтироми мутақобила ва масъулиятшиносиро меомӯзанд. Артиш ҷавонони хомро ба мардони воқеӣ ва муҳофизони асили оила, ҷомеа ва давлат табдил медиҳад.

Барои мо, аҳли илму маориф, мафҳуми «Муҳофизи Ватан» фарогир ва бисёрҷанба аст. Дар ҷаҳони муосир, ки бархӯрди манфиатҳо ва ҷангҳои иттилоотӣ шиддат гирифтаанд, танҳо бо силоҳи оташфишон ҳимоя кардани давлат кофӣ нест.

Донишҷӯёни мо — муҳандисон, иқтисодчиён, барномасозон ва омӯзгорони оянда бояд амиқан дарк кунанд, ки:

1. Дониши муосир ва касбият — силоҳи пуриқтидори зеҳнӣ дар роҳи рушди иқтисодиёти кишвар аст.
2. Иттиҳод ва зиракии сиёсӣ — сипари боэътимод бар зидди ифротгароӣ ва таҳдидҳои идеологӣ мебошад.
3. Ахлоқи ҳамида ва арҷгузорӣ ба таърих — пойдевори мустаҳками давлатдории миллӣ ба шумор меравад.

Ҳар як донишҷӯе, ки имрӯз дар паси мизи донишгоҳ бо баҳои аъло таҳсил мекунад ва барои мутахассиси варзида шудан талош меварзад, дар баробари он сарбозе, ки дар сарҳад посбонӣ мекунад, ба Ватан хизмат менамояд. Зеро давлати аз ҷиҳати илмӣ ва иқтисодӣ пешрафта ҳамеша шикастнопазир аст.

Ҳамаи Шумоёнро бо фарорасии ин ҷашни пуршараф — Рӯзи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистонро ба тамоми афсарону сарбозони далери кишвар, собиқадорони ҷангу меҳнат ва кулли устодону донишҷӯён самимона муборакбод мегӯем.

Бигзор дар сарзамини биҳиштосои мо ҳамеша сулҳу ваҳдат танинандоз бошад, осмони Тоҷикистони азиз доимо софу беғубор ва бозуи муҳофизони Ватан қавию нерӯманд бимонад!

Ид муборак, ҳомиёни шердили Ватан!

Шӯҳрат Усмонов,