23 феврали соли 1993 дар таърихи давлатдории навини Тоҷикистон ҳамчун Рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон сабт гардида, яке аз санаҳои муҳими сиёсӣ ва таърихии кишвар ба шумор меравад. Ин рӯз рамзи пойдории давлат, ҳифзи истиқлолият ва таъмини амнияти миллӣ мебошад.

Дар ин рӯз хизматчиёни ҳарбӣ, собиқадорон ва ҳамаи муҳофизони Ватан қадрдонӣ мешаванд. Он хотиррасон мекунад, ки амнияту оромии кишвар самари заҳмати фарзандони содиқи он мебошад.

Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар шароити мураккаби сиёсиву иҷтимоӣ, бо мақсади ҳимояи сохти конститутсионӣ, таъмини сулҳу субот, ҳифзи марзу буми кишвар ва амнияти шаҳрвандон таъсис дода шуданд. Ташаккул ва рушди Артиши миллӣ зери роҳбарӣ ва сиёсати хирадмандонаи Пешвои Миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон сурат гирифта, заминаи устувори низоми мудофиавии давлатро фароҳам овард.

Дар тӯли солҳои истиқлолият Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон марҳила ба марҳила такомул ёфта, имрӯз ба як ниҳоди пуриқтидор, касбӣ ва муосир табдил ёфтаанд. Афсарону сарбозони Артиши Миллӣ бо ҳисси баланди масъулият, садоқат ба Савганди ҳарбӣ ва Ватан, вазифаи пуршарафи худро дар роҳи ҳифзи амният ва оромии ҷомеа содиқона иҷро менамоянд.

Хизмат дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳ барои ҷавонони кишвар мактаби ватандӯстӣ, интизоми ҳарбӣ, масъулияти шаҳрвандӣ ва тарбияи ахлоқию ҷисмонӣ маҳсуб меёбад.

Дар мактаби Ватанпарварӣ ҷасорат танҳо қувва нест — виҷдон аст; итоат танҳо қоида нест — интизом аст; ва ғалаба танҳо пирӯзӣ нест — хизмат ба сулҳу амнияти мардум аст.

Артиши Миллӣ омили муҳими таҳкими ваҳдати миллӣ, сулҳу субот ва рушди устувори давлат мебошад.

Таҷлили Рӯзи таъсисёбии Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон ифодаи арҷгузорӣ ба заҳмату фидокориҳои хизматчиёни ҳарбӣ ва нишонаи эҳтиром ба онҳое мебошад, ки барои ҳифзи истиқлолият, тамомияти арзӣ ва амнияти кишвар саҳм мегузоранд.

Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон имрӯз ва минбаъд низ ҳамчун кафили амнияти миллӣ ва сипари боэътимоди давлат хизмат хоҳанд кард.

Ватан ҷое нест, ки танҳо зиндагӣ кунӣ — Ватан ҷое аст, ки барои он зиндагӣ мекунӣ. Хоки Ватан муқаддас аст, зеро бо меҳри гузаштагон ва умеди оянда обёрӣ шудааст.

Эҳтиром ба Артиши Миллӣ — эҳтиром ба давлат ва ояндаи дурахшони Тоҷикистон аст.

Хизмат ба Ватан — қарзи муқаддас ва ифтихори ҳар шаҳрванд аст.

Садоқат ба Ватан — баландтарин мартабаи инсон аст.

Ало, эй ҳамватан шукри замину ин замон фарз аст!

Ки ҷон додан барои марзу буми ин макон фарз аст!

Дар оғӯши пуранвораш ҳамеша дилҷавон монем,

Ватанро дӯст доштан ҳам ба пиру ҳам ҷавон фарз аст!

Ватан аз баҳри мо ганҷинаи мероси аҷдод аст,

Варо чун гавҳари чашм ҳифз кардан ҳар замон фарз аст!

Чу Рустам чун Сиёвуш беҳтарин гурди Ватан бошем,

Ба душман ҳамла овардан ба тиру бо камон фарз аст!

Ватандорӣ далели будани имону виҷдон аст,

Садоқат дар Ватан, дар асли худ то ҷовидон фарз аст!

Биё, эй ҳамватан таъмири ӯ бо хишти ҷон созем!

Барояш ошиқона ҷон супурдан як ҷаҳон фарз аст!!!