Рӯзи модар, ки ҳамасола 8-уми март ҷашн гирифта мешавад, яке аз идҳои муҳим, пурмазмун ва дорои аҳамияти бузурги иҷтимоӣ ба шумор меравад. Ин рӯз на танҳо ҷашни гулҳо, табрикот ва орзуҳои нек, балки рамзи мубориза барои баробарҳуқуқӣ, адолати иҷтимоӣ ва эътирофи нақши ҳалкунандаи занон дар пешрафти ҷомеа мебошад. Иди бонувон ҷомеаро ба андеша водор месозад, ки бе иштироки фаъол ва созандаи занон рушди ҷомеа ғайриимкон аст.

Зан дар ҳаёти инсон мақоми ниҳоят баланд дорад. Аз домони поки модар инсоният ба дунё меояд ва маҳз муҳаббат, ғамхорӣ ва тарбияи модар заминаи асосии ташаккули шахсияти ҳар як инсонро мегузорад. Модар аввалин омӯзгор, роҳнамо ва тарбиятгари фарзанд аст. Ӯ бо сабру таҳаммул, меҳру шафқат ва хиради хос дар дили фарзанд ахлоқи ҳамида, эҳтиром ба калонсолон, меҳнатдӯстӣ ва ватандӯстиро ҷой медиҳад. Аз ин рӯ, бузургони миллат ҳамеша таъкид мекарданд, ки ояндаи ҷомеа аз сатҳи маърифат ва фарҳанги зан вобаста аст.

Дар ҷаҳони муосир занон нақши худро танҳо ба доираи оила маҳдуд накардаанд. Имрӯз онҳо дар соҳаҳои гуногун — маориф, илм, тандурустӣ, фарҳанг, иқтисод, кишоварзӣ, саноат, варзиш ва идоракунии давлатӣ фаъолият мекунанд. Занони донишманду ташаббускор бо ғояҳои нав, малакаи касбӣ ва масъулияти баланд барои пешрафти давлат саҳм мегузоранд. Онҳо дар баробари мардон дар татбиқи ислоҳот, рушди иқтисод ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум нақши назаррас доранд.

Бо вуҷуди дастовардҳо, занон дар роҳи зиндагӣ бо мушкилоту масъулиятҳои зиёд рӯ ба рӯ мешаванд. Онҳо ҳамзамон бояд ҳам дар кор муваффақ бошанд ва ҳам гармии оиларо нигоҳ доранд. Аз ин рӯ, дастгирии ҷомеа, эҳтироми ҳуқуқи занон ва фароҳам овардани шароити мусоид барои фаъолияти онҳо яке аз вазифаҳои муҳими ҷомеаи муосир ба ҳисоб меравад. Эҳтиром ба зан — эҳтиром ба оянда аст.

Рӯзи модар фурсати муносибест, то насли ҷавонро дар рӯҳияи эҳтиром ба модар, хоҳар ва ҳамсар тарбия намоем. Дар ин рӯз ибрози миннатдорӣ, сухани нек ва таваҷҷуҳи самимӣ метавонад дили занонро гарм намояд. Аммо эҳтиром ба занон бояд на танҳо дар як рӯз, балки дар тамоми рӯзҳои сол амалӣ гардад, зеро қадршиносии ҳақиқӣ пайваста ва самимист.

Дар фарҳанги миллӣ ва адабиёти тоҷик зан мақоми хос дорад. Ӯ ҳамчун рамзи зебоӣ, покӣ, вафо, сабру матонат ва хирад васф шудааст. Шоирон ва нависандагон симои занро ҳамчун манбаи илҳом ва пояи ахлоқии ҷомеа тасвир намудаанд. Ин анъанаи нек моро водор месозад, ки ба занон бо ифтихор ва эҳтироми бештар муносибат намоем.

Хулоса, Рӯзи модар ҷашни эҳтиром, муҳаббат ва қадршиносии занон мебошад. Бигзор занони тоҷик ҳамеша солиму сарбаланд, фаъолу бомаърифат ва хушбахт бошанд. Бигзор бо нури меҳри модарон ҳар як хонадон обод ва ҷомеа пешрафта гардад. Зеро зиндагӣ бо зан зебо, бо модар муқаддас ва бо эҳтиром ба зан пурмаънӣ мегардад.

Азамҷон Ҳакимов

устоди ДПДТТ ба номи академик М. Осимӣ дар шаҳри Хуҷанд